zaterdag 6 februari 2016

VERGETEN GROENTEN

Kookboek 1956 Ik kan koken 

Om hem zolang mogelijk zelfstandig te laten functioneren, doet Q. zelf de kleine dagelijkse boodschappen. Zo wordt hij meteen even gelucht. Q. neemt al zijn hele leven van elke aankoop twee stuks. Die dubbele dosis zal ongetwijfeld met de magere oorlogstijden van doen hebben. Sinds hij dementerend is, is dat vaak een veelvoud ervan. Om geen hamstervoorraad te krijgen, vraag ik langs de neus weg of ík boodschappen zal doen. Deze keer onder het mom van ‘het regent buiten’. ‘Oh fijn, ik heb er een vreselijke hekel aan’, luidt zijn opgeluchte respons.

Bij de Jumbo neem ik voor hem bekende A-merken mee die vroeger al bestonden plus een courgette voor bij de gebakken piepers en de slavink die geregeld op het menu staan. De volgende dag ligt de courgette er nog, maar is er wel een potje Hak appelmoes leeg. Q. die voorheen op culinair niveau kokkerelde wist niet wat hij aan moest met die rare komkommer. Hij kon enkel het gedateerde kookboek in zijn haperend geheugen raadplegen en in zijn jeugd lag de courgette nog niet in de kar bij Josef de groenteboer.

vrijdag 5 februari 2016

VOORKRUIPER

De regiotaxi vervoert mijn vader naar het ziekenhuis. Op het briefje in zijn portemonnee staat de afspraak dat we elkaar in de centrale hal treffen. Ik zorg dat ik ruimschoots voor die tijd aanwezig ben om hem op te vangen. Geen pappi in de passage. Als ik de gastvrouw vraag of ze iemand met een Frank-Sinatra-hoedje heeft gezien, antwoordt zij dat diegene richting hartfalenpoli is gelopen.

De wachtkamer is leeg en de secretaresses hebben net van dienst gewisseld. Na een vruchteloze zoektocht fiets ik naar het appartement van mijn vader waar ik hem tot mijn verbazing al aantref, goedgemutst met een glas bier in zijn hand. De taxi was vroeg en de dokteres stond hem al op te wachten, was zijn uitleg. Hij gaf me de consultatiebrief met de bevindingen.

Ik zag direct dat de brief was geadresseerd aan ene mij onbekende Heer van Hoek. Vreemd. Ik bel de verpleegkundige op. ‘Wat ben ik blij dat u belt, ik heb een grove fout gemaakt’, klinkt het opgelucht. Het bleek dat mijn vader per ongeluk had voorgedrongen bij de hartfalenpoli. Dhr. van Hoek die voor hem aan de beurt was, was zonder afmelding niet op komen dagen. Mijn vader speelde zo levensecht toneel dat de nieuwe medewerkster niet had opgemerkt dat ze de verkeerde persoon voor zich had. Q, die vanwege tig ‘Pas op met alcohol’ pillen per dag bij voorkeur geen alcohol moet nuttigen, vierde listig met een traytje bier afgetroggeld van een onwetende buur, de ‘gewijzigde’ regels.

donderdag 4 februari 2016

DEPRI


Het uitzicht is anno nu. Q. leeft deels in het verleden en zondert zich steeds meer af. Ik vermoed uit misplaatste schaamte. Hij beseft dat hij als gesprekspartner niet meer gelijkwaardig is. De meeste flatbewoners doen nog weinig moeite om een praatje te maken, sinds mijn vergeetachtige vader worstelt met zijn korte termijn geheugen en onverstaanbaar en onsamenhangend mompelt. De mensen zijn onwetend van het feit dat mijn vader aan dementie lijdt, en laten het (begrijpelijk) bij een ‘goedemorgen/goedemiddag’.

Het is een willekeurige zaterdag in december. Buiten is het lauw. De straatlantaarns floepen al om 16 uur aan. Ik tref mijn vader in zijn appartement aan, om zijn hangende schouders heeft hij een deken gevouwen. Daar midden in de woonkamer zittend op de massief eiken salontafel doet hij me denken aan een oude, ooit statige, indiaan die beseft dat hij aftakelt. ‘Ik ben depri’, klinkt het sip. Mijn hart bloedt. Ik sla mijn armen om hem heen. Binnen loeit de cv ketel. Op de thermostaat lees ik zomerse waarden van 25,8. Mijn vader bevindt zich midden in een winterdip.

woensdag 3 februari 2016

SCHIJFOPRUIMING


Bij mijn ouweheer de kasten uitmesten en opruimen. Zijn memory card laat het geregeld afweten. Als zijn werkgeheugen volloopt, overstroomd of dichtslibt, is hij van alles kwijt. Hoe minder ballast in huis, des te simpeler zijn levensavond. Technische apparaten bedienen gaat nog slechts als er bij voorkeur één, maximaal twee, handelingen te verrichten zijn. De combimagnetron is al vervangen door een enkelvoudige met slechts één draaiknop. Daarbij komt het euvel dat hij weleens vergeet dat zijn achter donker glas verborgen avondeten klaar staat. Voor de defecte decennia oude telefoon hebben we via via gelukkig een identiek versleten toestel kunnen opduikelen.

De audioset aanzetten is net zo’n ding. Radio omtoetsen naar cd, cd uit het doosje halen, lade openen en sluiten, cd uit lade verwisselen of nieuwe plaatsen, en het start knopje indrukken om de cd af te spelen lukt allemaal niet meer. Opdat hij niet steeds met zijn beperking wordt geconfronteerd wordt, ‘ontvreemd’ ik de cd’s. Voor de oorlogsgeneratie is weggooien een doodzonde; alles moet bewaard blijven. Mocht Q. er nog naar informeren dan hebben de schijfjes een prima herbestemming gekregen.

maandag 1 februari 2016

ESCORTSERVICE


De verzorgde 87-jarige weduwnaar heeft een afspraak in het ziekenhuis bij de geriater. De bestelde regionale taxibus is wegens drukte een luxewagen, zoals het hoogbejaarde heerschap de glimmend zwarte bolide noemt. Op de achterbank zit zo’n gezellig ouderwets omaatje met een paars peroxide permanentje. Onderweg vraagt ze, haar elleboog aanbiedend, of de grapjes makende grijsaard in wil haken. Gearmd zijn, mist ze zo sinds haar man acht jaar geleden stierf. Er stapt nóg een vrouwelijke passagier in. De oudere charmante dame neemt naast de bestuurder plaats. Bij aankomst gaat ieders weegs.

Voor de terugweg rijdt een zilvergrijze Mercedes voor. Dezelfde taxichauffeur als op de heenweg roept in de enorme onoverzichtelijke hal twee namen op. Het zijn de 85-plusser en de bejaarde mevrouw die op de heenweg voorin zat. De chauffeur, in een vorig leven vast een gedienstige hulphond, zwaait het portier met een zwier open: ‘Lieve dame, neemt u plaats.’ ‘Mag ik achterin met meneer’, souffleert ze. ‘Na u’, gebaart de galante 85-plusser. Als ze beiden plaatsgenomen hebben, leunt de nette oudere dame zacht tegen hem aan: ‘Zou u een arm om mij heen willen slaan? Ik ben sinds vier jaar weduwe’. De heer pakt haar stevig vast. Doffe ogen die voor de duur van een ritje oplichten. De chauffeur die heel kort de gedachte van een senioren escortservice overweegt, weet wanneer hij zijn mond moet houden.

zondag 31 januari 2016

KLEURBOEK VOOR VOLWASSENEN


Als kind kleurde ik ijverig met potlood en viltstift binnen de lijntjes. Op een gegeven moment stop je daarmee. Omdat je er te oud voor wordt, en omdat jouw tekeningen niet verder dan de middenmoot reiken, ondanks de kopieerkracht van de sketch-o-graph (wie herinnert zich dat onhandige ding niet). De meeste creatieve schetsen die als meerderjarige uit mijn pen komen, zijn droedels tijdens een telefoongesprek. Toch was kleuren een ontspannende bezigheid waar je heel wat uurtjes op een druilerige schoolvrije middag zoet mee kon zijn.

Kleuren voor volwassen is dé trend van dit moment. Ik moest er even aan wennen. Mandalatekenen (in de zestigerjaren deed je dat met behulp van spirograph) is door zweefteven geadopteerd. Bij kleurplaten inkleuren door volwassenen doemt onherroepelijk het beeld van hobbyisten die op zolder met hun prijzige treintjes spelen inclusief conducteurspet, eitje, kniptang en schelle fluit, op. Och, ieder zijn meug. Sinds Q. trots van de dagbesteding thuiskwam met een afgeleide van een mandalatekening waar hij eigenhandig minihondjes aan toe had gevoegd, zie ik het plezier ervan. Mocht je me deze week in de winkel tegenkomen met een etuitje stabilo’s en een kleurboek voor volwassenen (ze bestaan echt) onder de arm dan zijn die voor mijn vader.