zaterdag 7 januari 2017

DOMINO-EFFECT



Als je niet naar het feestje toe kan, dan komt de jarige naar jou. Q., mijn broer (the birthday boy)en ik halen gezellig herinneringen op in pappi's kamer. Vooral over onze schat van een moeder: is de legende dat ze in een molen geboren is de waarheid, en over dat we haar Miss Las Vegas noemden omdat ze dol was op spelletjes, fel op winnen, en steevast juichend zegevierde. Met een vijf jaar oudere broer die dus ook vijf jaar slimmer is, kon het niet anders dan dat ik ALTIJD de gedoemde verliezer was. Niet dat pappi (die elke avond door 'Mien Dobbelsteen' geklopt werd bij Yahtzee) en ik er een trauma van hebben opgelopen, maar het is wel de reden waarom Pappi en ik geen spelletjesmensen zijn.

We merken al gauw dat Q.'s gedachten met hem op de loop gaan. Tegenwoordig spellen pappi en ik weer in het kader van hersengymnastiek. Ik haal de door mijn broer gedoneerde dominostenen te voorschijn. Zo wordt bij Q. een ander hersensgedeelte geactiveerd en kan mijn broer de spelregels uitleggen, want volgens mij foetelen pappi en ik. Dan gebeurt er iets wat ik nooit voor mogelijk had gehouden. Had mijn broer die pappi aanstuurde bij het aanleggen van de stenen en tegelijkertijd het domino-effect toelichtte niet opgelet? Want: onverwacht had ik gewonnen. Het was mijn broers verjaardag en het voelde alsof ik het cadeau kreeg. 

woensdag 4 januari 2017

SHOETIME


Nieuwe schoenen aanschaffen. Dat wordt een hele onderneming met pappi, maar hij is er vandaag voor in. Voordat we weggaan, wil hij eerst zijn droom kwijt: 'Vannacht ben ik verhuisd en met een jonge deerne getrouwd.'  'Knap geregeld Quirinus in die paar uurtjes slaap', complimenteer ik hem. Hij is in zijn nopjes: 'Ik ben er zelf ook verbaasd over.' Dan moet hij nog naar het toilet, een jas kiezen, bijpassende kleur hoed op, sjaal om, jas dichtritsen, wandelstok aanreiken, en sleutels zelf laten pakken. 'Waar zijn mijn sleutels?' vraagt Q. om de haverklap. 'In je jaszak', wijs ik. 'Och ja, waarom vergeet ik dat toch steeds', hij lacht er deze keer om. 

We rijden naar een schoenenwinkel waar de Yeti praktisch voor de winkel kan worden geparkeerd. Dat scheelt enorm in tijd, want voortbewegen gaat schildpadtraag. Met de veiligheidsgordel ligt hij constant in de clinch en bij het in- en auto stappen moet ik opletten dan hij nergens met zijn maat 44 aan blijft haken of hangen. Onderweg door het zijraam turend vraagt hij naar de bekende weg: 'Ben ik hier al eerder geweest?' Voor zijn gemoedsrust antwoord ik: 'Nee.' 'Gelukkig', zucht hij, 'want het zegt me geen apennootjes.' 

'Pas op de drempel', waarschuw ik bij het binnenstappen van de schoenenwinkel. De vriendelijke en vlotte verkoopster (al 27 jaar bij de firma) ziet meteen hoe de vork in de steel zit en vangt hem in haar armen op met de woorden: 'Kijk eens, net binnen en ik ben al voor u gevallen.' Pappi lacht gul. 'Wat kan ik nog meer voor u doen?' vraagt ze beleefd. Ik grap dat Q. nieuwe schoenen mag uitzoeken voor zijn 89ste verjaardag. 'Zwarte', vult pappi aan. Hij is als was in de handen van de hartelijke verkoopster die een geweldig leuk toneelstukje voor hem opvoert. Als Q. de uitgezochte schoenen niet eerst wil uitproberen, neemt ze hem in de arm: 'Kom, we flaneren even gezellig door de zaak.' De verkoopster voelt tot slot rondom de voet, en knijpt in de tenen (Q. giechelt) om zeker te weten dat de lichtgewicht schoen comfortabel zit. Pappi voelt zich de koning te rijk. 'Betaal jij effe', wimpelt Q. nonchalant alsof hij een rondje in het cafĂ© geeft. 

De pantoffels die hij droeg gaan in de doos, de nieuwe schoenen mogen net als vroeger meteen aanblijven. Hij grinnikt erom. De verkoopster krijgt een warme handdruk bij het afscheid, zij wenst hem welgemeend nog vele gezonde jaren toe. Ik neem een blij kind mee naar huis. Daar trekt Q. voor W. een broekspijp op: 'Glimmen ze niet mooi? Nieuw!'