vrijdag 19 mei 2017

NIEUWSBRIEF


In de Zorghuis nieuwsbrief nummer 2 de eerste Bewoner aan het woord. En dat is, je raadt het al: mijn pappi. Nu weten jullie alles van hem, behalve zijn pincode. Nog even en hij is een BN'er.


Bewoner aan het woord: Cor den Biesen

De Dreumelse Quirinus den Biesen (1928) woont het overgrote deel van zijn leven in Limburg. Toch houdt hij vast aan zijn moerstaal. Het zal te maken hebben met zijn uitwaaierende functies binnen de NS, en de verenigingen waar hij voorzitter en/of oprichter van was. De charmante Cor stelt zich voor!

‘De coach van Hulp bij Dementie tipte het Zorghuis. Na de eerste bezichtiging waren mijn dochter en ik door de gastvrije ontvangst van Sandra en Kelly, in combinatie met de knusse nostalgische uitstraling van het voormalige klooster annex bewaarschooltje, meteen om. Vanaf dag één ben ik bewoner van Zorghuis Tegelen. 

Haperende hersens
Twee weken na de openstelling vierde ik er uitbundig mijn verjaardag. Vrolijk door de feestelijk versierde zaal op de melodie van Het Land van Maas en Waal marcherend als een tamboer-majoor met mijn onafscheidelijke wandelstok, oogstte ik meteen een nieuwe medebewoner die daar net met zijn eega een kijkje kwam nemen. Ik ben een zelfredzame eens-marinier-altijd-marinier die door haperende hersens gedwongen wordt zijn zelfstandigheid beetje bij beetje in te leveren. Ik was gewend om mijn eigen Qulinaire boontjes te doppen, maar moet accepteren dat lichaam en (vooral mijn) geest op 89-jarige leeftijd in plaats van vooruitgaan, achteruithollen. Het valt niet altijd mee. 

Hartelijke verzorgsters
Mijn stemming is weersafhankelijk, maar: het dagritme, dollen met de hartelijke verzorgsters, de wetenschap dat je 24/7 omringd wordt, de aanspraak van huisgenoten, meedeinen en -zingen met (live) muziek, en genieten van de omsloten parkachtige tuin onder een wolkeloze hemel, slepen me door de oudheid heen. Het heeft vast te maken met de Boerenbond die mijn pa runde, want buiten ben ik op mijn best. Het Zorghuis voelt dat haarfijn aan. In de groene oase vinden mijn gedachten die regelmatig met me op de loop gaan rust. 

Goed voor elkaar
Het tuinmanschap kleurt mijn dagen in: het is in- en ontspannend en je doet er anderen ook een plezier mee. Waardig oud worden is een zegen, je antiek voelen is minder leuk. Maar wanneer je als eenzame weduwnaar hier je oude dag mag slijten, heb je het best goed voor elkaar.’
Tekst: Cela den Biesen 

woensdag 17 mei 2017

BRAND BLUSSEN



klik op de foto voor de grote glunder 

Domweg gelukkig in de Dapperstraat schreef dichter J.C. Bloem. Dat gevoel hebben pappi en ik tijdens en na het tuinieren onder een blakerende zon. Hij schoffelt en ik mag de voegen schoon borstelen. Domweg gelukkig in de tuin van het Zorghuis, omdat we ondanks zijn hoge leeftijd (bijna 90) nog gezellig samen bezige Biesjes kunnen zijn. 

Het bordes mag weer gezien worden. Pappi roept: 'Biertje! Daar heb ik nou echt zin in. Hoe lang woon ik hier nou al? Vijf of zes jaar? En al die tijd sta ik droog.'* We openen het tweede terras met een flesje Brand om de hitte te blussen. Pappi spreek het uit: 'Hier en nu voel ik me heel gelukkig. Dankjewel Schupie.' Als ik naar huis ga, zegt hij: 'Als ooit mijn tijd komt, hoop ik dat ik op net zo'n zonnige dag gewoon tijdens het tuinieren dood omval.'

het bordes klaar voor de nieuwe zitjes

*In werkelijkheid woont mijn dementerende vader er nog geen anderhalf jaar. En 's avonds rond de klok van negenen als een verzorgende met de drankentrolley rondgaat, drinkt pappi al naar gelang de dorst: koffie, een glaasje wijn of een pilsje.


uitzicht vanaf het bordes met de gouden regen in volle bloei.

EUFORISCH


Q. vond al die drukte om zijn valpartij wel stoer. Hij kwam niet uitverteld over hoe hij zich precies had opgevangen, gepaaldanst had, en dat er op zijn hele lijf geen schrammetje te vinden is. Op mijn verzoek deed hij maar wat graag een reconstructie. Niet bij de vermaledijde parasol(voet), maar als Tarzan bij de lijsterbes waar een druivenrank in hing die er niet thuishoort.


Hier poseert hij - zonder hem te kennen - als Indiana Jones met de afgerukte druivenrank als zweep, maar zonder zijn onafscheidelijke hoed en werkjas. Pappi had een goed excuus: het is 28 graden en tropisch.


Op foto drie is de onoverwinnelijke overmoedig. Onaantastbaar als hij zich waant, werden de dode kersenbomen die hem al maanden een doorn in het oog zijn, te lijf gegaan met de schoffel. Hier heb ik ingegrepen: vallende takken zijn veel te gevaarlijk. Bovendien legt de hovenier ze volgende week om met de kettingzaag

zondag 14 mei 2017

STRUIKELBLOK

Zie ook blog: euforisch

Bij thuiskomst knippert het antwoordapparaat. Het Zorghuis heeft een half uurtje geleden gebeld. Schrik. Q. is tijdens het begieten van de hosta's over de kruisvoet van de grote parasol achterover geklapt. Verpleegster R. geeft aan dat Q. op zijn achterhoofd is gevallen, maar dat er geen letsel of hematomen (onderhuidse bloeduitstortingen) waargenomen zijn. 'Meneer heeft geen pijnklachten, maar is wel geschrokken.' In plaats van de live muziekavond bij te wonen, wentelt hij zich op zijn kamer in de aandacht van troetelende verpleegster.

Kort daarna spreek ik een herpakte en opgeruimde pappi die volgens eigen zeggen 'niks gelejen heeft'. Zijn stoere versie: 'Ik had de hoogte van de cementblokken die de parasol aan de grond houden verkeerd ingeschat, omdat het bij de andere parasol stoeptegels zijn. 

Dankzij de puike (val)training bij het Corps Mariniers en de op zijn kraag gespelde talisman [het gouden insigne dat hij kreeg vanwege 50 jaar lidmaatschap], greep hij zich aan de stalen steel van de parasol vast. 'Ach, ik heb me destijds voor hetere vuren staande weten te houden, dus hier in het betonnen oerwoud red ik me ook.' Ik hoor Q. niet meer, maar zie hem als de machtige Tarzan, koning van de jungle, aan een liaan bungelen. Zolang Q. ervan overtuigd is dat hij de touwtjes in handen heeft, hoeven we ons geen zorgen te maken.