zaterdag 27 januari 2018

HALLEKUNASIES


Donderdag. Q. is overstuur. Hij heeft ‘hallekunasies’ volgens eigen zeggen. Het is fijn dat hij zijn hart bij mij wil én kan luchten, maar na een dagrecord opnemen-en-neerleggen ben ik bijna net zo simpel als hij. Systematisch raffelt hij het overbekende rijtje in-de-war-tics telkens zachter en onverstaanbaarder af. Het is zo zielig dat hij de wanen confuus én bewust ondergaat. Ik blijf de rots in de branding: geduld hebben is een weloverwogen beslissing.  Pappi vraagt of hij nog wilsbekwaam is. Daar kunnen we heel stellig in zijn: 'Ja, je kan zelf aangeven wat je wel wilt, en wat je niet wilt weigeren.'

Nu het pappi niet lukt om de schijn op te houden ziet praktijkondersteuner G. hem ook eens op zijn slechts: de gemeten bloeddruk en het gewicht zijn stabiel, maar aan Q.'s hallucinaties valt geen touw aan vast te knopen. Pappi zit er helemaal doorheen. Het is tijd om antipsychotica in te zetten. De voorgeschreven tabletten die spaarzaam worden ingezet en daardoor uitstekend hun werk doen, liggen klaar. 

De twee pillen hebben hun werk gedaan. Nare bijwerkingen heeft het wondermiddel weinig. In de ochtend is Q. vrij kalm; de bijsluiter vermeldt het als ietwat duf. De boel is aan het resetten. Het is nu wachten tot het defragmenteren gereed is. Vandaag hebben verpleegkundigen G. (die mijn moeder nog heeft verpleegd) en M. dienst. Pappi geeft zich over omdat hij voelt dat hij in goede handen is. De telefoon kan op de lader en de vrijwillige monteur heeft weekend!


Dat was iets voorbarig. Pappi is wel aan de beterende hand, maar nog lang niet waar hij wezen moet helaas. Zie blog 28 januari.

vrijdag 26 januari 2018

KINK IN DE KABEL


De naweeën van onalledaagse dingen en wellicht onbewust de spanning voor zijn 90ste verjaardag. Voor het eerst geeft Q. toe dat hij met de snoeren heeft zitten hengsten. Iets wat hij meestal doet als hij in de war is. Via elektriciteitskabels van telefoon, relaxfauteuil, schemerlampjes, kruimeldief, en scheerapparaat wil hij de bedrading in zijn hoofd restaureren. 'Ik kan jou niet bellen', deelt hij mee. 'Je belt me nu toch?' beklemtoon ik. Silencio. Q.: 'Alle stekkers zitten er weer in, en toch kom ik snoeren tekort. en Poes waarvoor ik bel: de stoel doet het niet.' 'Ik kom eraan', zeg ik en laat achterwege dat ik die snoeren heb weggeborgen, omdat hij die wilde ontmantelen.

Bij binnenkomst tref ik activiteitenbegeleidster 123456789Tieneke in de gang die al gezocht had naar het snoer: 'Je hoeft niet speciaal naar hier te fietsen, wij lossen het met liefde op.' Ze wordt deelgenoot gemaakt van de verstopplaats voor 'tijdelijk gevaarlijk spul' waar pappi niet in mag als hij chaotisch is. Ik beloof haar een volgende keer bijstand te vragen. Om hulp vragen is moeilijk voor mij. Zelfredzaamheid was het mijn ouders' credo. En als het al moet, voel ik me bezwaard. 

In zijn kamer morrelt Pappi op zijn knieën met schroevendraaiers bij de omgekukelde relaxfauteuil. 'Ik ben bezig om het motorblok te demonteren', het zweet parelt op zijn voorhoofd. Ik stuur hem naar de badkamer. Met moeite komt hij overeind. Met pappi uit het zicht pak ik vliegensvlug het snoer en sluit het aan. Ik demonstreer dat alles het doet. Pappi zakt content in zijn stoel en informeert nergens meer naar.

donderdag 25 januari 2018

TIJDMACHINE


Het was te voorzien na de roezemoezerige avond en de ingebruikname van het nieuwerwetse afwijkende model scheerapparaat. Q. stapte onvrijwillig in de tijdmachine die hem teleporteerde naar zijn jeugd in Dreumel van waaruit hij linea recta doorkoetste naar Noorwegen waar hij van zijn lang zal ze leven nimmer is geweest.

Hij belt W. omdat ik niet opneem. W. schakelt rechtstreeks door naar de 24/7 lifeline: mij. 'Ik heb een probleem. De autosleutels zijn onvindbaar en hoe moet ik nu thuiskomen. Ik sta in Noorwegen', wanhoopt pappi. 'Toe maar. Helemaal in Noorwegen?' monkel ik. 'Ja, Ik ben drie keer op en neer gereden vandaag. Ik ben kapot. De tweede keer heb ik mijn neefje en speelkameraadje Antoon Sas gered uit een auto-ongeluk. De laatste rit was om me een erepenning op te spelden. Dat had voor mij niet gehoeven, en nu kan ik hier niet weg.' 

'Ik zou onder de indruk zijn van je verhaal ware het niet dat je geen auto meer bezit en je al vijf jaar niet meer chauffeert. Het zijn hersenspinsels veroorzaakt door de drukte van gisteren', stel ik hem gerust. Q.: 'Dat zei verpleegkundige G. ook al. Spelen jullie onder een hoedje?' Ik: 'Je weet donders goed dat dat niet zo is, pappilein. G. begrijpt als geen ander dat je hoofd gisteren een overkill aan informatie heeft gekregen die vandaag verwerkt moet worden. Tijdens dat updaten ga je dagdromen en je dingen inbeelden. Die gedachten zijn geheugenleugens en niet de realiteit. Je moet nu vooral ontspannen. Ik beloof je dat morgen alles weer normaal is.' 

Q.: Blijf je aan de lijn?' Ik: 'Ik blijf zolang hangen als je wilt.' De telefoon op mijn bureau transformeert tot babyfoon door 'm op speaker te zetten. Gezucht, gepruttel, gereutel, totale stilte. De tijdmachine zoekt een parkeerplaats in Tegelen. Na een poosje word ik opgeschrikt door een loeihard 'HALLO, ben je er nog?' 'Ja!' Ik word verlost als de gastvrouw thee brengt.


woensdag 24 januari 2018

FIRST DATE


Q. wacht binnen in de gang op zijn vriendin die meestentijds zijn zaterdagmiddagen opfleurt. De taxibus neemt het minder nauw met de tijd dan pappi die één minuut over half drie al buitenissig genoeg vindt om mij te alarmeren.

M. nadert pappi op het bankje. Generlei herkenning. Ze loopt hem voorbij en maakt pas rechtsomkeert bij de lift. Passeert hem opnieuw. Pappi vraagt nieuwsgierig geworden: 'Zoekt u iemand?' M: 'Ik kom voor jou.' Nog gaat er geen lichtje branden. Wel is hij zo bij de pinken om bezoek van vrouwelijk schoon niet aan zich voorbij te laten gaan. Zonder een hand te geven en zich voor te stellen, nodigt hij haar uit: 'Ga je mee naar mijn kamer?'

NB
M., niet zo gauw van haar stuk, vertelde op enigszins verontruste toon na afloop dat Q. de hele middag veinsde haar te kennen, maar aan zijn starende ogen zag dat het voor hem een eerste kennismaking betrof. Het was eenmalig, de keer erop herkende hij haar gelukkig weer.

dinsdag 23 januari 2018

SURPRISESHOW


Op de uitnodiging voor de jaarlijkse familieavond stond: met verrassing! Niet een, zelfs meerdere. Het leek de surpriseshow wel. Na de instroom namen Derya en Ton kort de microfoon. Zo hoort dat. Albert, de nieuwe voedingspsycholoog in fris en fruitig kokskostuum gestoken nam wat uitgebreider de tijd voor zijn introductie. Hij gaat vanaf 1 maart de bewoners op allerlei culinairs vergasten. Verrekte  interessant, maar mevrouw van D. alias het muurbloempje, maakte er vanuit haar vaste praos korte metten mee. 'Maer jong, wie lang blief dae nog praote. Waet eine schaele waezel', onderbrak zij de kok in hel plat Tegels. Dan kun je niet anders dan kort dubbel liggen en de draad weer oppakken.

De vragenronde was kort, want in het Zorghuis zijn ze goed bezig. Naast alle nieuwigheden die in de planning zijn opgenomen, komen er een extra kapstok bij de ingang en een jeu de boulesbaan in de uithoek van de tuin. Onder genoeglijk samenzijn vonden Alberts appetijtelijke amuses gretig aftrek, alsmede de drankjes. Ook pappi liet het zich tezamen met een glas witte wijn heerlijk smaken. De goudeerlijke Miamimevrouw fluisterde met een boefjessnoet in Venrays dialect in plaats van hoog Hollands zoals gewoonlijk, dat ze stiekem een half glaasje pils op had. We haakten in zodat ze rechtop zou blijven. 

Mevr. S. kreeg de eer om de met een glanzende rode strik ingepakte verrassing aan het plafond te onthullen: de tovertafel. De beamer verleid met speelse interactieve lichtprojecties mensen om in beweging te komen en samen plezier te hebben. Het was een instant succes. De bewoners gingen op in het spel en vergaten alles en iedereen om hen heen. Ik moedigde Q. aan om deel te nemen. 'De tuinman' zag de bijeen te vegen dwarrelende en gevallen blaadjes op tafel en wuifde mijn woorden weg: 'Ik ben gek. Ik ga binnen geen bladeren rapen, dat doe ik buiten al.' (Q. wil gewoon geen modderfiguur slaan bij een onbekend spel in de aanwezigheid van zoveel mensen.)

Al die nieuwigheden en opwinding op de vroege avond waren hem teveel. Bedtijd. Familie, verzorgers en bewoners bleven gezellig bijpraten. Vanuit de zaal zagen we Q. met een scheef oog aan het einde van de gang naar mij 'nu naar huis' zien gebaren. Dat was geen verrassing.