zaterdag 10 februari 2018

SENIOREMIDDIG

Het Prinsentrio van de Beerpiep met de Zorghoes maedjes  Foto: Tineke Buskes

Lekker zunke. Na de soep Zoee vruug vertrekken rolstoelers en begeleiders Zutjes aan in optocht richting 't Witte Hoes voor de senioremiddig. De 'dansmarietjes' en de overgebleven koedeljach worden per luxewagen vervoerd: Loat gaon dae wage. Onderweg lachen en lallen we vrolijk: Wo gaen we haer? Vipplaatsen Wao doon we det van voor genodigden aan de langgerekte tafel naast de dansvloer en tegenover de bar. Heej blief ik plekke.

Vader en zoon huffe ut glaas Foto: Tineke Buskes

Er is weinig voor nodig om in je Golde Jaore de bleumkes boete te zette. Plok d'n daag, adem de vasteloavend in, goedgemutste snoeten, schmink en serpentines, Zing maar mei met Sjiengele sjiengele boem,  in nostalgische sfeer van je Doedel diedalianip aan een gekleurd glaasjen Doeen beejein met het Vrijbuitersliedje: Euveral leet gelok verborgeOnze eigen moei verkleide dansende garde trekt veel bekijks. Kiek ze kieke. De organisatie van het joeksige 'schoolreisje' (123456789Tieneke en Lieke voor deze middag omgedoopt tot Marieke) telt constant de kopkes. Voor je het weet is iemand Joetse jatse

Vasteloaves greun-gael-road Foto: Tineke Buskes

Tijdens de buut nemen sommigen de ruimte voor een powernap - voor mensen met geheugen- en gehoorproblemen is een buut moeilijk te volgen.  Laot de zon in dien hert met het uitbundige Trio de Janeiro als afsluiter. Ut is weer gedaon. Festina Lente (haast u langzaam) gaat het op huis aan. Gelegenheidschauffeur J. zet Als de sterre dao boave straele in. De adjudanten op de achterbank neuriën mee. Op Zonne gooje hebbe weej nog neet gehad-dag! kan een mens teren tot de klassieker Straks is ut weer aswoensdaag klinkt.

Blom jong van geis Foto: Tineke Buskes

De tuinman Foto: Tineke Buskes

vrijdag 9 februari 2018

HET WITTE HOES

Pappi met konijnen en hazen om de hals als 'jager'.
Schijn bedriegt.

Pappi had activiteitenverzorgster L. met de hand op zijn hart beloofd om mee te gaan naar de seniorenzitting. Net als vorig jaar zag hij er op het allerlaatst van af. Dat zullen we nog weleens zien! Ditmaal waren wij voorbereid! Half twaalf trok ik het voormalig feestbeest uit bed waar hij met het laken tot aan de kin in lag - zo voorspelbaar. Er is echt een toneelspeler aan hem verloren gegaan. 'Ik ga niet mee schat, Ik voel me zo ziek.' 'Plankenkoorts', luchtig veeg ik al zijn argumenten van tafel. 'Het verkleedkostuum wacht op je, we hebben kaartjes en de taxi is besteld. We gaan!'  

Op Omroep Venlo speelt de Vastelaoves Top 555. Ik zet de muziek lekker hard en trek pappi 'een twee hupsakee' overeind. 'Als ik al mee zou gaan, dan doe ik dat voor jou', hij zet zijn zieligste masker op. 'Doe dat, je laat de meisjes en mij toch niet in de steek!' wrijf ik het er nog eens dunnetjes en met een knipoog in. Dat laat hij niet op zich zitten en ... aangekleed gaat uit. Als iedereen in de wachtrij voor vervoer hem complimenteert met zijn Vasteloavespekske en hem aait vanwege de rugtekst, is hij al in de stemming. 

Op zijn pochet staat 'knuffeldier' en achterop de jas 'aaien s.v.p.'

Om half een start de seniorenzitting. De verklede bubs van het Zorghuis is zover mogelijk present. Bij het tweede nostalgische nummer (Lekker zunke, lekke windje, lekker waerke) gaan zijn handjes en de stok de lucht in. We joelen en jodelen samen: goed voor de longen en vastzittend slijm in de bovenste luchtwegen bij pappi. Een wijntje erbij en hij is om. 'Om' in de zin van genieten, niet van zattigheid.


Er worden constant opnames gemaakt. Bij het zien van foto- en filmcamera's doet hij extra zijn best om als vastelaovesgek over te komen. Het prinsentrio komt onze kant op. Dubbel Oud-Prins Qubi veert op. De Prins buigt voorover naar mevrouw S. die hij daarmee een geweldig plezier doet. Pappi is lichtjes gekrenkt. Ik grijp meteen in: 'Jij hebt je prinsenkostuum niet aan, daarom herkent de Prins je niet. Begrijpelijk. Pappi zet het meteen van zich af  en neemt een slokje vrolijkheid. Na anderhalf uur kakt Q. in. We deinen zachtjes mee tot het laatste nummer wegsterft. In de 'taxi' naar huis zingen we vierstemmig en een beetje vals: Als de sterre dao baove Straole. Thuis wacht Limburgse vlaai en zoorvleis.  Ik zing met de top 555 mee: Och waas ik maar beej mooder thoes gebleven en vraag of pappi spijt heeftdat hij is meegegaan. Pappi stralend: 'Geweldige dag gehad'.

in deze staat bevonden zich de knuffels in mijn tas: ik weet genoeg

Twee uur verder. Pappi is uit de tijd en ruimte getild. Hij bevindt zich, volgens eigen waarneming, in Gennep (waar vermoedelijk ook een wit huis staat). Ik breng hem met woorden zo goed en zo kwaad als het gaat thuis. We sluiten een zonnige dag die met een mistbank eindigde af met 'Lekker slapen en morgen gezond weer op.' 


REPLICA

echtpaar Foto en fabricage: DoubleMe3D Bleiswijk

Oma of Opa jarig? Met welk gekocht cadeau, naast jouw aanwezigheid, kun je ze nog verblijden? Een uitje is vanwege de leeftijd/omstandigheden niet meer aan de orde. Aftershave en 'odeklonje' is volop op voorraad. Een vers boeket bloemen is een vrolijke binnenkomer, maar de verwelking vergelijkt menigeen met het onvermijdelijke sterfproces.Trouwfoto's, staatsieportretten en vakantiekiekjes van de kinderen prijken al op het dressoir en verdoezelen enigszins het verschoten behang. 

Dankzij de 3D-printer  is het mogelijk om iedereen, zelfs een huisdier, in het klein te klonen. Een 3D-selfie om aan te raken en rondom te bekijken is een origineel geschenk om te koesteren. Enig om uiteindelijk de complete familie voor opa of/en oma bijeen te sparen. Zo kan de ontvanger de familie zo vaak vastpakken als hij/zij wil (of ermee spelen), ook als er niemand is. 

Doorgeschoten of niet, er wonen al replicagezinnen in poppenhuizen. Vanzelfsprekend is het eigenhandig in elkaar geknutselde poppenhuis met gefiguurzaagde (of geprinte) inrichting een kopie van de echte woning. Opvallend: onder jongeren zijn de poppetjes een hype op Instagram waar de minimensjes gebruikt worden om er vervreemdende 'selfies' in de echte wereld mee te maken.

Printpoppetjes zijn wel nog prijzig: een kleine honderd euro kosten ze overal, maar dan heb je ook wat zullen we maar zeggen. De uitvoeringen zijn legio. Wees er wel bij leven bij, want om een beeldje uit te printen is een 3D scan van het hele lichaam nodig. Printpoppetjesbedrijven zitten door het hele land. Voor Limburg verwijs ik door naar de innofabriek.


kids. Foto en fabricage: doubleMe3D Bleiswijk



donderdag 8 februari 2018

PAPPI EN POPPY

dooraaien!

De weg naar pappi leidt langs huizenrijen, velden en wegen. Een redelijk aantrekkelijke route. Toch neem ik witje niet al te vaak mee; ze verkiest aan Wims voeten op kantoor te blijven of nog beter: een losloopwandeling in het bos. Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Voor een tierige jonge hond is het bij pappi een beetje saai. Ze moet stil en braaf blijven en mag niet op bed of in de stoel net als thuis. Het is zijn domein en dat respecteren we uiteraard. Omkopen met een koekje flopt. Op de vloerverwarming bakken en braden en aan het kookpunt komen bij een tropische kamertemperatuur is zelfs voor koukleum Pop te! Pappi met singlet, sporthemd en trui aan, gedijt bij 28 graden. 'Het koud hebben' is inherent aan de opzettelijk verlaagde bloeddruk*. 

Een uurtje houdt Poppy, zoals pappi haar noemt, het net uit. Genoeg om zich op te laden voor de terugweg. Pappi wil ons bij zich houden, maar Pop is bovenmatig speels. Ze geeft zijn hand likjes en pappi's onderstel krijgt pootjes en ze daagt hem uit met een spelboog en gekef. Pappi lift de voet waar Pop gedeeltelijk opstaat omhoog. Op schoot geniet ze van aaitjes en maakt ze de overstap naar het Persje op tafel. Ik strek mijn benen en leg de voeten erop. De tafelloper wordt een overloper. Pappi's benen maken een tweede brug. Pop vermaakt opa met gestunt, klimmen en klauteren.

Voor we weggaan willen enkele hondenliefhebbers Pop knuffelen. Dat mag als Pop uit eigen beweging naar een uitgestoken hand toeloopt en contact toelaat. Dat doet de lieverd. Pop speelt aaihond tot de omhelzingen te innig worden of Muurbloempje er van achterin de zaal een einde aan maakt door te schreeuwen dat aaien vies en onhygiënisch is.
*voor een betere pompfunctie van zijn hart.

Op tafel met toestemming


woensdag 7 februari 2018

MINI-ME

Foto: Rob en Rene de Kievit Verhuizingen

Ze is klein van stuk en groot in daden. Mini-Me resideert pas kortstondig in het 'bejaardencentrum' en heeft zo haar bedenkingen over het zorghotel voor ouderen waar ze naar haar mening onnodig en veel te jong is gedropt. Meer dan eens pakt ze het telefoonboek ter hand en belt eigenhandig een verhuisbedrijf. Bij het voorrijden van de verhuiswagen, zijn vervoerder en locatiemanager overrompelt: wat een ondernemingslust! Bij een volgende overbodige order zal de vervoeder het wellicht minder sportief opnemen. De hoogste tijd om maatregelen te treffen. Verhuisbedrijven in de regio worden ingelicht en Mini-Me komt op de zwarte lijst, als die al bestaat.

Een geparkeerde truck ontneemt het zicht op straat. In het Zorghuis is operatie vloerbedekking aan de gang. De bewoners verorberen het middagmaal  in de inpandige kapel, vlijtige tapijtleggers zitten in de eetzaal op hun knieën. Vooraf vreesden de verzorgsters voor een tumultueuze impact. Het smikkelend gros vindt het: 'Weer eens wat anders.' Mini-me, intussen volledig geacclimatiseerd en happy met haar verblijf gedraagt zich opvallend onopvallend. Koekeloerende onschuldige grote ogen: zij had echt niemand besteld.

Gemiddeld duurt het zes weken voordat een persoon is ingeburgerd. De verhuisdozen zijn retour en Mini-Me is goed gewend. Ze is zelfs zo thuis dat ze vrijelijk haar collectie vergeelde foto's ontsluit voor een ieder die belangstelling in het dichte album op haar rollator toont. In het  kantoor aan de voorkant buigt de leiding zich over de toekomst. Sissende remmen en de zware schok van een tot stilstand komende transportwagen. ‘Och god, het zal toch niet?’ Déjà-vu. De directeur veert op en ziet de rode rental van Bo-Rent: ‘Ik dacht even …’

dinsdag 6 februari 2018

RAPPORT


Op Zorgkaart Nederland schrijf je een eerlijke waardering over een zorgaanbieder. Mijn review over het Zorghuis in de categorie: dementie.

Zodra je binnenstapt bij het Zorghuis ben je thuis. Dat komt door de prachtige locatie met omheind park (minpuntje is dat niet alle kamers beschikken over een eigen badkamer), de excellente persoonlijke verzorging en aandacht, het plezierige contact met de (be)leiding waar alles bespreekbaar is, en vooral door de ongedwongen huiselijke sfeer waar de stuk voor stuk professionele lieve, hartelijke, geduldige m/v verpleegkundigen, verzorgsters, activiteitenbegeleidsters en overige medewerkers de wensen van de bewoners van de ogen aflezen. Bij het Zorghuis kun en mag je zijn zoals je bent!

Rapport:


Afspraken: 8

Verpleging: 9

Omgang medewerkers: 10

Kwaliteit van leven: 9

Luisteren: 10

Accommodatie: 9


Gemiddeld cijfer: 9.2

Ik gun het team een dikke 10, maar er moet ruimte blijven voor vooruitgang. Toch?! Nu niet meteen allemaal de verhuisdozen inpakken. Er is een wachtlijst. Inschrijven kan via: Zorghuis Nederland. Mijn kostje daar is gekocht: pappi laat het stenen tuinhuisje aan mij na. (zie blog Tweede Huis)

THEEKRANSJE


Over pappi en de High Tea 


Tringgg. Mèèh pah, klinkt het mat.

Hoe was het? Lekker gegeten?

Het is nog niet op en niet afgelopen
Ik ben er stiekem tussenuit gepiept en nu ben ik thuis.

Is het niet gezellig dan?
Hartstikke, maar er zijn vooral theetantes. 
Je weet wel: kwekkwekkwek. 
Mijn oren tuiten en ik heb hoofdpijn.

Heb je genoeg gegeten?
Heerlijk, de buik is goedgevuld.
Maar het is geen echt eten. Het zijn allemaal kleine hapjes. 

Fingerfood noemen ze dat.
Ik vind het wel gezegend, ik ken er niemand.

Als ik het goed begrijp, heb jij je tafeldame laten zitten?
Huh?

M.!
M.?

Ja, M. je vriendin. Ze is toch uitgenodigd?!
Is die hier? Echt waar?
Dan zit ze vast te kwebbelen. 
Zij kent iedereen!

Je kunt haar toch niet laten zitten? Ga terug, nu!
...
Hoe laat is de high tea afgelopen, denk je?

De taxi zal zo wel voorrijden. Je gaat haar op zijn minst uitzwaaien.
Moet ik echt helemaal terug naar het café? Ik ben zooo moe.

Natuurlijk! Dat kan je toch niet maken!
Als ik dat doe, gaat M. dan weg en is alles achter de rug? 

Ja!
tuuttuuttuut


Wat denken jullie: 

Sloft hij terug en voegt hij zich bij het damesgezelschap, begeleidt hij zijn vriendin hoffelijk naar buiten,  zwaait hij vanuit de gang richting zaal gedag, zakt hij achterover in zijn stoel of ...?

zondag 4 februari 2018

HIGH TEA


Eind 1900 ontstond de Afternoon Tea door en voor vrouwen uit de upper class en de beau monde. Rond theetijd werd er in een salon op stand in stijl geconverseerd en genoten van finger food. De mondaine theekransjes waren uiterst geschikt om te pronken in je lange jurk gecompleteerd met handschoenen en elegante hoed.

Zaterdag was de recreatiezaal gemetamorfoosd in luxe lunchroom ‘de Pauw’. Bewoners en hun gasten genoten van een High Tea  - een volgende keer mét hoofddeksel. In smetteloos wit gegarneerd met kraakhelder pauwblauw tenue werd ervoor gezorgd dat het de gasten aan niets ontbrak. De door de beide activiteitenbegeleidsters geknipte foto’s doen onmiddellijk denken aan de conference High Society (met het onvergetelijke ‘Leg neer die bal!’ van Toon Hermans: In goed gezelschap zaten genodigden aan, aan het banket.

Alles was uit de kast gehaald voor een geslaagde late-middag-thee: het zondagse goudomrande servies, chique servetten, etagères voor soesje, tompoesjes en petit fourtjes. Indrukwekkende schalen met hartige versnaperingen zoals wraps en sandwiches. Vrije tafelschikking en dat alles begeleid door een vers gezet kopje thee en koffie. Uit de boxen speelde een pianist Engelse evergreens op de achtergrond, maar dat kan ook verbeelding zijn geweest.

TWEEDE HUIS

de eendere residentie ligt op een steenworp afstand

'Daar woon ik', wijst pappi vanuit zijn kamer naar het tuinhuis. 'En het frappante is dat werkelijk alles tot in detail is nagemaakt. Zelfs de draak en de zusters van hier komen naar daar.' Pappi is een beetje van de wap. 'Dat is de schuur', help ik hem uit de droom: 'Je hebt nog maar een thuis en dat is waar je nu bent.' Pappi heeft zo zijn bedenkingen (ook als we het gaan bezichtigen): 'Dat gaat er bij mij niet in. Echt niet!' Ik: 'Voelt het voor jou fijner om nog een slaapplaats achter de hand te hebben?' Pappi's ogen lichten op: 'Mag dat? Ik meen regelmatig dat ik hier niet mag blijven, zeker als ik niet lief ben', licht pappi toe. 'Ach papsepaps toch, je mag hier altijd blijven en je bent toch nooit stout?' Hij tuit zijn mond en houdt zijn hoofd lichtjes scheef. 'Weet je wat? Laten we het tweede huis inderdaad als buitenverblijf aanhouden. Dan kan ik daar straks op stand gaan wonen.' Neemt ze mij nou in de maling, zie ik hem kijken. 'Het is dat de VUT is afgeschaft, anders schoot het al aardig op', geef ik grif toe hopend op een galanterie. Pappi vraagt naar HET getal. 'Oei.' is niet waar ik op gehoopt had.