donderdag 31 januari 2019

OVER MEISJES EN TOFFE JONGENS



Als je in ZIJN voorstelling meegaat, gaat hij met je mee. Francois is lauffreudig zoals onze oosterburen een hond die graag wandelt, noemen. Het weer laat het niet toe om in het kloosterpark te struinen. Francois pendelt tussen lift en zaal. Ditmaal keert hij niet om, maar stapt hij in de ijzeren doos met bestemming onbekend. De deuren sluiten. Een zuster holt ernaartoe, want het schakelbord met knopjes kan Francois niet meer bedienen.

De situatie doet me denken aan de conference van cabaretier Lebbis. Hans’ vader is dement en woont in een Amsterdamse zorginstelling. De man wil continu naar buiten, maar verblijft op een gesloten afdeling. Dan wil hij met de lift. Die is niet voor hem toegankelijk en de man wordt agressief. Hans en de verzorgers hebben er wat op gevonden. De muur tegenover de lift is veranderd in een fotowand met een zomers bos. Telkens als zijn vader naar buiten wil, stappen hij of een verzorger met hem in de lift. De deuren sluiten. De begeleider telt tot 15, drukt op ‘deur openen’, pingt en de deur opent op dezelfde etage waar ze waren. Voor Hans’ vader is er een wezenlijk verschil. Hij kijkt tegen een zomers bos aan en wandelt ernaartoe’. Verrukt: ‘Wat is het heerlijk om weer buiten te zijn!’ Wat Hans wil zeggen: als het kan, moet je in de denkwereld van een persoon meegaan, daar bereik je meer mee.

Terug naar Francois: hij blijft lopen, omdat hij nog sportief genoeg is en zijn vrouw zoekt. Als zijn vrouw er niet is, voldoen onze meisjes graag aan de beschrijving. De zuster snelt vooruit en ik haak mijn arm in die van Francois en zet de medley ‘En datte we toffe jongens zijn, dat willen we we-he-ten’ in. Een beproefd recept dat keer op keer werkt. Francois valt lachend in met: daarom komen wij overal. Overal, overal waar de meisjes zijn, waar de meisjes zijn. De medley is exact de tijd die we erover doen om van de lift naar de zaal te komen. Daar is een dameskransje gaande. De verzorgster (een vliegende non) heeft AndrĂ© Rieu reeds opgezet. Ze pakt een dolblije Francois bij de hand en walst zo met hem de zaal in. Prachtig!

woensdag 30 januari 2019

KAMERVRAGEN



Dag van het werkplezier in de zorg


Haar dienst zit erop. Voordat ze huiswaarts keert, wipt de verpleegkundige aan bij pappi. Ze merkt hoe zeer hij in de war is. De vaste kamervragen komen voorbij: 'Ben ik in mijn eerste of in mijn tweede huis, zijn deze meubels [hij noemt ze stuk voor stuk op] van mij?’ Enzovoorts. De ouderdom slaat telkens onaangekondigd en genadeloos toe. De verpleegkundige doet spontaan haar winterjas uit en haalt een kopje thee voor hen beiden. Ze legt de dobbelstenen en het blaadje voor de puntentelling neer: 'We doen een spelletje Yahtzee. Daar houdt u zo van.’ Pappi vindt het magnifiek. De aandacht van ‘bezoek’ en omdat hij spelletjes ALTIJD wint; je hoeft geeneens te foetelen. Hij gooit met gemak een ‘omni’ (5 dezelfde) of 'een grote straat' als dat de twee laatste vakjes zijn die nog moeten worden ingevuld. En hoofdrekenen dat hij dan kan! Ergerlijk, maar dat laat je niet merken, want Pappi lacht zich een kriek. Het daarmee gepaard gaande geluksstofje bewerkstelligt het beoogde effect in zijn hersenen. Pappi is weer bij de positivo’s, zoals hij dat noemt. De verpleegkundige verliest met slechts 6 punten, wat best een goede score is. Maar dat komt volgens de euforische winnaar, omdat hij de dobbelstenen in de beker voor haar heeft voorgesorteerd! 


NB Het is niet mijn bedoeling om te promoten dat medewerkers in de zorg zich verplicht voelen om ook voor of na werktijd te vrijwillig te zorgen. Het is puur de spontaniteit die ik zo hartverwarmend vind.

zondag 27 januari 2019

PAPPI'S PARTY



Wat geef je iemand van 91 voor zijn verjaardag? 
Een grandioos feest, aandacht en een goed gevoel. 

Eetzaal, kantine, schaftlokaal en cafĂ©. Dat zijn de benamingen van Cor de tuinman voor de recreatiezaal. Waarom zijn verjaardagsparty uithuizig vieren, als je een inpandige kroeg en gezellige huisgenoten ter beschikking hebt! Bovendien kan iedereen na afloop zo het bed inrollen. Muziek doet wonderen en Stef ‘meer dan muziek’ Kupers weet hoe je een feestje moet bouwen. We zingen met zijn allen ‘Lang zal hij leven’ en Stef feliciteert de bijna-jarige met zijn leeftijd: 19! Warempel het wonder geschiedt: getallen worden omgedraaid. Alle huisgenoten voelen zich in plaats van stok weer piep. De voetjes gaan van de vloer voor polka, polonaise en wals. O ja, en de zanger is nog net als vroeger populair bij de dames.    

Fotoimpressie met zijn huisgenoten op Facebook Zorghuis Tegelen 27 januari.










Ook namens pappi hartelijk dank voor alle felicitaties die hij mocht ontvangen. Het was een dag om nooit te vergeten! Behalve voor hem dan, want: dementia. Maar het positieve gevoel blijft en ... gelukkig hebben we de foto's nog;-)

Via Facebook Zorghuis Nederland Tegelen zijn pappi en zijn huisgenoten dagelijks te volgen.