vrijdag 28 juni 2019

DOUCHEN


Onderstaande anekdote is een afscheidscadeautje van zuster J. 


'Zullen we douchen?' vraagt zuster J. 

Pappi: 'Is dat hier gebruikelijk?'

De zuster: 'Ja, u wilt toch schoon zijn?'

Pappi stamelend: 'Maar ik ben nog nooit met iemand samen onder de douche geweest!'




Pappi en zijn huisgenoten zijn elke dag te volgen op Facebook Zorghuis Tegelen

ZOMAAR EEN MORGEN IN HET ZORGHUIS


Voordat we zijn kamer verlaten, moet pappi - net dichtgeknoopt en aangesnoerd -  naar de wc en wel voor een grote boodschap. 'Ik ga naar de zaal dan kun jij in alle rust de pot op. Kom je als je klaar bent daar naartoe?' vraag ik. Hij heeft de bretels al omlaag. Op de gang loop ik Zeg maar Annie tegen het lijf. We walsen op Geneet van ut laeve richting zaal. Daar feliciteer ik de jarige S. die geen bezoek verwacht, maar zich toch in het nieuw heeft gestoken en naar de kapper is geweest. We maken een praatje. Dolle Mina die nog aan het ontbijt zit, wenkt. Zij wil een conversatie op niveau. Ze vraagt zich af of een verblijf in het Zorghuis financieel haalbaar voor haar is. Ik: 'Daar kan ik u niet mee helpen. Dat is een vraag voor uw contactpersoon.' 

Toet zit als Bartje voor haar bordje met in blokjes gesneden bruinbrood: ik bid nie veur bruine bonen. Er komt nogal wat overredingskracht aan te pas. De zuster voert haar als een vogeltje. Cornelia Hopsasa schuift aan tafel aan. Van de ovale rvs schaaltjes neemt ze de rolletjes ham die solitair zijn achtergebleven. 'U moet niet zoveel eten', tikt Dolle Mina haar op de vingers. Ik sein haar met mijn ogen: geen commentaar geven svp. Cornelia Hopsasa: 'Ik vind het zo zielig als ik ze daar zo alleen zie liggen. Niemand is graag alleen.' Voordat haar humeur omslaat, geef ik haar een knuf: 'Nu u er bent is het gezellig.' Ze trekt haar nek zijwaarts om aan te geven dat die stijf is. 'Zal ik u een massage geven?' Ik begin gewoon. Zij: 'Heerlijk. Zalig. Dat heb je vaker gedaan. Dat mag je vaker doen.' Gekreun. Wanneer ik stop, omdat ze met gesloten ogen zit, fluistert ze: 'Ga door. Zalig.' 

Tante Poes zit rechts van me aan de ontbijttafel: 'Je kunt stoppen, ze slaapt. Waar is je vader eigenlijk? Die zou hiernaar toe komen.' 'Dat is hij natuurlijk vergeten en ik ook', oeps ik. Pappi hangt inderdaad in zijn stoel. Met dank aan zijn kortetermijngeheugen kom ik voor hem voor het eerst binnen die dag: 'He, wat fijn dat je me op komt zoeken.'

TWIJFELZIEKTE



Na een drukke week van uitstapjes en bezoek, krijgt de twijfelziekte weer de overhand. Bij binnenkomst slaat pappi de handen naar de hemel: 'Alles staat al dagen ingepakt. Ik dacht dat de verhuiswagen nooit zou komen!' In zijn kamer zijn alle kabels verwijderd van de apparaten waar ze bijhoren en gebundeld in een doos gedaan. Pappi: 'Ik struikel er anders toch maar over. Hij wijst naar de twee stoelen op wieltjes: 'Die hoeven niet mee. Ze staan altijd in de weg.' Ik: 'Ik moet je teleurstellen. Je gaat niet verhuizen.' Pappi: 'Maar ik wil naar mam toe.' Ik: 'Dan moet je naar de hemel. Da's toch niet de bedoeling?' Pappi snapt er niets van. Voor hem is de realiteit ongrijpbaar. Pappi: 'Heb ik weer de twijfelziekte?' Ik moet het  helaas beamen.

Pappi en zijn huisgenoten kun je elke dag op Facebook Zorghuis Tegelen volgen

LOS ZAND


De hitte eist zijn tol. Ondanks dat de collega's steeds de ramen open kiepen en de ventilator op vol vermogen zetten, is Pappi's kamer een sauna. Want: alle ramen zijn potdicht (inbrekers!) en de ventilatoren staan uit (wat kost dat wel niet aan stroom!). Zweetdruppels parelen op zijn voorhoofd. Pappi slaat wartaal uit. Ik neem hem mee naar de koele kapel waar we met twee koppen thee het vochtgehalte op peil brengen. De twee traytjes voor het zandtekenen - een voor hem en een voor mij - maak ik op tafel klaar. In de (voormalige) kapel raakt hij gedesoriĆ«nteerd: 'Dit is een godshuis. Hier mogen we helemaal niet zijn.' Hij paniekt in plaats van kalm te worden: 'Ik wil naar huis. Alles komt me hier onbekend voor.' Mijn uitleg helpt niet. Hij: 'Ik ga!' Zijn geheugen hangt als los zand aan elkaar. Ik neem pappi mee naar een alternatief bekend terrein: het nu uitgestorven schaduwterras naast zijn hosta's die hij elke dag giet. Pappi zakt tot zijn middel in het drijfzand. Twee redmiddelen: de HappyPil of muziek. Bij de eerste klanken van Herzilein valt Pappi direct  in. Gered door die Wildecker Herzbuben! Zingen gaat excellent en de ontreddering zwakt af. De plaatsherkenning verbetert, maar een gesprek voeren zit er die middag niet in. De dementie strooit zand in zijn ogen om in Saharatermen te blijven.

donderdag 27 juni 2019

HET HOOGSTE LIED

foto: Michelle Ottenheim

Het was geenszins mijn bedoeling om plaatjes te draaien, maar als het toestromende publiek erom vraagt ...  We beginnen in Tirol dan zit de gemutlichkeit er meteen opperbest in. Pappi zit op de planeet Dementia. Hij komt niet uit zijn woorden, maar zingen gaat van Jetje. Tante Leen met een blauw oog omdat ze de rollator weer eens te ver voor zich uit duwde, komt op haar favoriete muziek af. Ik tegen haar: 'Mooi kleurtje.' Tante Leen corrigerend: 'Ik heb de haren laten watergolven. Ze zijn niet geverfd.' Ik: 'Ik bedoel uw oog. Had u ruzie met de kapper?' Tante Leen verbaasd: 'Ik heb bruine ogen.' Als ze later naar binnenloopt, klinkt het strijdlustig: 'Ik loop al mijn hele leven zo en niemand die me daar van afbrengt! 25 graden op het schaduwrijke terras; sommigen speelt de langdurige hitte parten. Mijnheer Demijne - de lievigheid zelve - krijgt het aan de stok met de Witte Dame die het hoogste (Duitse) lied zingt. Mister Parasol vindt haar te bemoeizuchtig. We geven 'm gelijk. Hij mag zich uitkuren. De Witte Dame krijgt voor de grap een standje en vat dat sportief op: 'Maar dat wil niet zich zeggen dat ik toegeef.' Gesust met een extra merengue verzoeknummer voor Mijnheer Demijne. Sjimmie geniet van de geanimeerde conversatie en de vrolijkheid. Vrolijke Frans mist zijn vrouw en de bus. Daar helpt geen ollekebolleke toverkolleke olleke oliebol aan. Ik houd zijn hand vast, maar als hij te zwaar op me gaat leunen, wordt pappi jaloers. Zuster Loes maakt een ommetje met 'm. Michelle deelt koekjes uit. Pappi neemt er guitig vergoeilijkend twee: 'Een gebroken koekje is onverkoopbaar.' Drika en Boertje van Buuten houden verliefd handje vast. Hij vraagt de veleta aan. De dans wordt incorrect ingevoerd en Spotify vindt 'm niet. Drika over haar mans gebrabbel: 'Dat jij hem kunt verstaan. Ik versta 'm niet. Ik doe er ook geen moeite meer voor.' Droogkomisch constaterend: 'We zijn al zolang samen, wat zou hij nog voor nieuws te vertellen hebben.' Ze brengt het gesprek op haar been dat te langzaam heelt.' Ik ben vijf jaar jonger dan hem en ik zit in de lappenmand. Ik weet niet eens waaraan mijn been geopereerd is. Ik geloof dat ik een varkenspootje heb gekregen.' Ik kan mijn lach niet inhouden: 'Er is maar een manier om daarachter te komen.' Iedereen ziet 'm aankomen, zij niet. Giechelend: 'Knorren?' We gieren het uit. Zijn de ouderen overal zo lollig of heeft het Zorghuis gewoon de leukste bewoners?


Foto's van deze gezellige dag vind je op de Facebook post Zorghuis Tegelen 27 juni

woensdag 26 juni 2019

POSTZEGELVROUWTJE


Sinds Cornelia Hopsasa haar intrek in het Zorghuis heeft genomen, is mijn bijnaam: het postzegelvrouwtje. Dit vanwege de twee postzegeltassen waarin ik pappi's was en boodschappen vervoer. Naast bijnamen verzinnen kan Cornelia goed hoofdrekenen: 'Je bent net geen kwartje.'

LAVENDELOOGST


De lavendel wordt gesnoeid. Voor een tweede bloei en voor in de kalmerende ‘slaapzakjes’ die de bewoners gaan naaien. Op het terras vermengt zich een mild briesje met de geur van lavendel. Met de ogen dicht zijn mijn hulpjes en ik in la douce France. Tutti en Cornelia Hopsasa knippen beurtelings op mijn commando: ‘Knip!’.Tutti: ‘Ik was vroeger op de Knip geabonneerd, vandaar dat ik daar zo bedreven in ben.’ Cornelia: ‘Je knoeit anders wel op de grond.’ Tegen mij tijdens het snoeien: ‘Mag jij dat zomaar?’ Ik: ‘Ja, ik heb schriftelijke toestemming. Een jaar geleden al aangevraagd.’ ‘Gekkie’, lacht ze. Mijn oververhitte pappi hoort het allemaal gelaten aan. Hij knipt vanavond de lavendelstruiken - die ik expres rattig knip - wel in model. O ja, herken je de jaloerse blik op de foto? Die zet hij op als hij vindt dat hij mijn aandacht met anderen moet delen.


Pappi en zijn huisgenoten zijn elke dag present op Facebook Zorghuis Tegelen

maandag 24 juni 2019

SENIORENSLAB



Zelf had ik een smoking afbeelding in gedachten voor de slab.
Het werden zweetdruppels.