woensdag 16 oktober 2019

PERSONAL TRAINING


Vroeg in de ochtend. Pappi: 'Ik voel me niks fit.' 'We gaan je kamer luchten en zelf een frisse neus halen. Daar knap je altijd van op', beveel ik een vrolijke grimas trekkend. Pappi stribbelt tegen: 'Ik mag me niet inspannen van de dokter.' 'Ik geef je mijn erewoord: 'Straks ben je weer zo fit als een hoentje. Ennuh, we doen heel kalm aan met bewegen.' Ik hijs 'm in een suède tussenjackie, zet de pet op zijn kalende bol en doe 'm een ruiten shawl (helemaal IN deze winter) om. Hij geniet van het getuttel: 'Dat zetje had ik nodig.' Het stukje van zijn kamer naar buiten is zo'n 15 meter. Pappi hijgt extra als een meulenperd en demonstreert: 'Ik heb een droge mond.' Hij zijgt in de eerste de beste stoel neer. Ik haal thee.

We starten met ademhalingsoefeningen. Mijnheer Demijne, Margrietje, en Tante Poes melden zich voor de warming up, maar staken voordat we begonnen zijn: 'Brrr koud!' Pappi en ik werken in slow motion het ingebakken 123456789Tieneke's rijtje 'oefeningen in zithouding' af. Van de oefeningen die je drie, vijf of tien keer kunt herhalen, pakt hij het gemiddelde. We sluiten af met nek-schouders-armen los maken. Pappi, terwijl hij zijn schouders ronddraait: 'Alles is weer heerlijk soepel en mijn hoofdpijn is weg.' In de zon drinken we thee die naar koffie smaakt. Pappi: 'Lekker. Ik denk dat ik in de tuin ga werken. Het is zulk mooi weer.' Ik: 'Het is welletjes geweest voor vandaag. Je kunt ook overdrijven. Wat dacht je van een dutje?' Pappi vol energie: 'Geen tijd voor. Ik moet mijn kamer nog opruimen.' Monter marcheert hij naar zijn kamer waar Nana Mouskouri cucurrucucu paloma zingt. Het eerste refrein cucurrucuut hij mee, bij het tweede is pappi vertrokken.

dinsdag 15 oktober 2019

AFSTANDSBEDIENING


PappI's verwarde gedachten sturen hem aan. Al het (ont)roerend goed wordt in het kastje achter hem gepropt. 'Wil je de kamer wat leger, zodat er minder prikkels zijn?', vraag ik. Pappi ontkent dat hij iets te verbergen heeft. In zijn beleving is dat ook de waarheid. Door zijn kamer te veranderen en een stoel en het theewagentje te ruimen, creëer ik rust en plaats. Van de sta-op stoel heeft pappi voor de tigste keer de transformatorkabel verstopt en de afstandsbediening afgekoppeld. Ik laat het voorlopig zo,omdat hij aangeeft comfortabel te zitten. 

Nu hij met zijn fysieke gezondheid kwakkelt, heeft hij moeite met opstaan uit de zithouding. De snoeren sluit ik weer aan. Tot mijn verbazing blijven ze liggen, waarschijnlijk omdat het theewagentje ze niet meer in de wielen rijdt. Echter de sta-op functie blijft ongebruikt. Ik druk de afstandsbediening in zijn handen en demonstreer de twee knoppen: kiepen en achteroverleunen. Pappi moet het diverse malen zelf proberen. 'Da's geweldig. Wat een uitvinding', zegt hij over het mechaniek van de stoel die al een jaar of zeven zijn trouwe vriend is.

Achterovergeleund vraagt hij of ik de tv aan wil zetten. Ik druk de afstandsbediening in zijn handen. De twee afstandsbedieningen houdt hij als de pistolen van een cowboy in het Wilde Westen vast. Het duel kan elk moment beginnen: wordt het zappen of 'afgeschoten' worden? Het idee alleen al werkt op mijn lachspieren. Mijn hoofd geeft hem een hint naar (voor hem) links. Maar pappi is in control. De duelhouding geeft hem net dat beetje stoerheid. Hij kijkt naar beiden, drukt daadwerkelijk de tv aan en kraait van plezier: 'Jij zag me al gekatapulteerd worden he.'

Pappi en zijn huisgenoten zijn elke dag te volgen op Facebook Zorghuis Nederland