zaterdag 16 november 2019

OUWE SNOEPER


Pappi en zijn huisgenoten zijn te volgen via Facebook Zorghuis Tegelen

dinsdag 12 november 2019

SPIEGELBEELD


We zitten met allemaal grijze duifjes in een kring. Wanneer de vraag 'Wat voor haarkleur heb je?' voorbijkomt, voelt de helft aan de haren. De andere helft noemt zonder pardon bruin of wit (blond). Niemand heeft een grijze tooi. De kleur die men vroeger had, wordt benoemd evenals vlechten, paardenstaarten, jumbo formaat strikken in het haar en schildpadspelden die Drika op zijn plat 'spangen' noemt.

Op zijn kamer krijgt pappi een foto van zichzelf te zien. Hij herkent de man op de foto niet: 'Wat een dikkop!' Ik: 'Dat ben jij. Echt! Je ziet er goed uit.' Ongelovig kijkt hij me aan. Hij voelt aan het dons op zijn hoofd: 'Die meneer op de foto is kaal.' Ik: 'Kijk eens in de grote spiegel.' Pappi kijkend naar zijn hoofd in spiegelbeeld: 'Och gossie.' Lachend toont hij zijn onafscheidelijke kammetje uit het borstzakje van zijn sporthemd: 'Sleep ik dat ding elke dag mee, terwijl ik het helemaal niet nodig heb!'

Pappi en zijn huisgenoten zijn elke dag te volgen op Facebook Zorghuis Tegelen

SCHOENENDOOS


Na het klok verzetten moeten we allemaal wennen aan het vroege donker. Pappi is zich er soms ten dele, soms geheel van bewust dat hij aan vasculaire dementie lijdt. 'Ik snap het niet' hoor ik vaak. Telkens probeer ik het uit te leggen aan de hand van plastische voorbeelden. Ditmaal toon ik een fotoalbum en een schoenendoos vol gehutselde foto's: 'In het fotoalbum zijn de ingeplakte foto's op volgorde gerangschikt. Zo klopt het qua tijdsverloop: van jong naar ouder. Jouw geheugen is als deze schoenendoos. Niks chronologische volgorde: een zwart-witte babyfoto ligt tussen een sepia beeltenis van zijn ouders en een kleurenafdruk uit de zeventiger jaren.' Hij knikt alsof hij het begrijpt en duwt mijn hand vol foto's van zich af, staat op en sluit de overgordijnen. 'Waar blijft R.?', vraagt hij bezorgd. Voor pappi is R. (mijn oudere broer) zeven. 'Hij had allang binnen moeten zijn. De straatlantaarns branden al. Jij mag ook niet weg al ben je 23 (dank u wel!) Het is gevaarlijk buiten. 'Hoe oud ben jij?' wil ik weten. Hij lacht: '18!' Een simpel rekensommetje leert dat dit onmogelijk is, behalve voor pappi. 'Waar zijn ons vod en moed?' vraagt pappi die momenteel meent dat hij op de Lageweg 3 te D. verblijft. 'En is mam alleen thuis?' Geduldig probeer ik hem uit te leggen dat het 2019 is en hij over dik drie maanden 92 wordt. Hij wrijft zich lachend in de handen: 'Da's waar ook. Dat is deze week nog.' Ik had het erbij kunnen laten als hij niet naar de kalender had gevraagd. 'He, ik loop achter, de bladzijde staat op oktober', wijst pappi. Ik: 'Nee het klopt zo. Het is nu oktober. Over drie maanden is het januari. Tel maar hardop mee: oktober, november, december, januari. Pappi: 'Dan pas? Maar dan ben ik al dood!'

SNIPVERKOUDEN


Mijnheer Demijne heeft een koutje gevat. Hij snottert wat, verder geen klachten. Niets om je zorgen over te maken. Toch heeft zijn dochter liever niet dat hij een frisse neus gaat halen. Drie dagen later tref ik 'm met zijn hand aan de deurklink klaar om naar buiten te gaan: 'Hoe is het met de verkoudheid?' Hij, breed lachend en met zijn rechterhand wegwuivend: 'Weg!' Ik: 'Fijn om te horen.' Hij nog steeds lachend: 'Maar ze kunnen zo weer terugkomen, hoor!'

Pappi en zijn huisgenoten zijn elke dag te volgen via Facebook Zorghuis Tegelen

maandag 11 november 2019

DE KOPEREN TUIN


De officiële ingebruikname van de jeu-de-boulesbaan is uitgesteld vanwege snipverkouden bewoners die niet naar buiten willen/mogen om een frisse neus te halen (het is slechts 8 graden). Maar het is zonde om op zo’n zonnige herfstdag de baan onbenut te laten en niet te genieten van de schitterende setting.  Pappi is in zijn sas als aanharker (en hij harkt en hij harkt en hij harkt ...). De sportieve V. heeft balgevoel en gooit alle stalen boules tegen de but. Ze heeft duidelijk een onderhandse-gooi voorsprong op ons, maar I. pikt het snel op en ik durf iets meer kracht aan de bal te geven. Door te tireren krijgt pappi - ooit een verdienstelijk biljarter die weet te serreren - alsnog de boules zo dicht mogelijk bij de but. 

Frankrijks volksport numéro un is vooral vermaak.Speelrondes bestaan uit klassieke petanque en een zelfverzonnen panna waarbij we de stalen boule onder de pootjes van een bokje door moeten laten rollen. Na de oefenspeelronde moeten de dames aan het werk en warmen wij − intussen in de schaduw − op met een mok hete thee. Een ding is zeker: aan de jeu-de-boulesbaan gaan we veel plezier beleven.



Alle foto's zijn te zien op Facebook Zorghuis Tegelen van 10 november