zaterdag 28 maart 2020

TESTERS


Na het koffierondje zitten dames en heren verspreid in de linkervleugel: Floris, Sjimmie, Haas als publiek, Mijnheer Demijne, JJ, KanariePiet en de jarige Cornelia Hopsasa. Zij: 'Ben ik 88 geworden? Maak dat de kat wijs. Met 88 ben je een alde patat. Ik ben 18. Kijk maar naar mijn hoofd, nog geen grijze haar te zien.' Dat ze een sportieve sneeuwwitte coupe heeft, laten we in het midden. De tuinman en Josje sluiten bij de laatste woorden aan. 


Testers keuren een papieren jumbo Lingo XL. Net als bij de opticien bepalen we eerst de lettergrootte: A5 is voor alle deelnemers op afstand duidelijk waarneembaar.

In navolging van Francois Boulanger en Robert Ten Brink prik ik op de scheidingswand de eerste letter van een vijfletterwoord. Het te raden woord (Lingo) is van te voren al enkele malen gevallen. ‘El ie en ge oo’. Op gepaste afstand raden en spellen bewoners vijfletterwoorden tijdens een amusante braintrainsessie. Bij het tweede woord duid ik de categorie: spelletje, lichaamsdeel (vuist), huisraad (stoel), dier (Mijnheer Demijne rijmt direct: een stier) enzovoorts. Want: als het beginstadium van een spelletje te moeilijk is, haken bewoners snel af. Mutti assisteert vrijwillig als bordjesomdraaister Leontien door de  letters voor mij op alfabet te leggen en ze aan te wijzen. Als ze zichzelf niet vlot genoeg vindt, wrijft ze alles weer in de war.


Beurtelings mogen de testers de eerste letter kiezen van het door de spelleidster te verzinnen woord en een gokje wagen. Floris' eerste bijdrage is in het Engels. Mijnheer Demijne is in de war met het vakantiespelletje waarbij de volgende in de kring een woord moet formeren dat met de laatste letter van het al genoemde woord begint - leuk idee voor een volgende activiteit. JJ roept steevast zesletter- of vierletterwoorden. 'Zijn dat er echt zes/vier? O ja,' giechelgiechel. Mutti herhaalt stralend het winnende woord. Haas geniet van de levendigheid en de knikkebollende Sjimmie vindt het spelletje slaapverwekkend. Geregeld klinken er bij poging drie fantasiewoorden. Ondanks al deze hobbels worden de woorden in maximaal vijf keer geradenDeze breintrainer is - met wat aanpassingen hier en daar, het was immers een proef - beslist voor herhaling vatbaar.


dinsdag 24 maart 2020

KUSSENGEVECHT

De nieuwe bewoonster wil haar hippe fuchsia kussen uit de luie stoel meenemen naar een zitplek aan tafel. TT houdt het kussen vast en tiert dat mevrouw het los moet laten: 'Dat is niet van jou! Afblijven!' De nieuwe van haar stuk: 'Dat is mijn eigen kussen, dat heb ik van thuis meegebracht.'TT: 'Je liegt!' Het kussen straffer vasthoudend (van gif heeft ze enorme kracht in haar handen): 'Liggen laten. Dit is van de mevrouw die in deze stoel zit.' Dat de nieuwe die mevrouw is, gaat er niet in. Moi luchtig: 'Lieve mensen, geen ruzie maken.' 

TT laat op mijn verzoek het kussen los. De nieuwe bewoonster leid ik een eindje verderop waar ik haar vriendelijk vraag om begrip: 'Heel vervelend voor u wat hier gebeurt. Maar iemand moet hier het wijste zijn. Wilt u dat zijn? TT is door haar slechte zicht gauw paranoia. Ze bedoelt het niet persoonlijk. U krijgt van mij zolang een leenkussen en als TT zo dadelijk naar het toilet is, krijgt u uw kussen. Vindt u dat goed?' De nieuwe: 'Ik wil geen ruzie maken.' Moi: 'Dat begrijp ik.' Brandje geblust. De nieuwe 'beloon' ik met een spelletje. Niet veel later wordt TT naar het toilet gebracht. Als de kippen grist de nieuwe haar kussen en bergt het buiten bereik van iedereen op haar slaapkamer op.

Na het toiletbezoek is het kussen vergeten, wel wenkt TT me. Met haar kin omhoog wijzend: 'Die nieuwe is niet van hier. Ik vertrouw haar niet. Ze wil alles van me weten.' Samenzweerderig: 'Ik doe net of ik niet hoor.' Slinks: 'Vis jij eens uit waar ze vandaan komt. Ikzelf vermoed Japan!' Ik kan mijn lach nauwelijks inhouden, maar blijf onbewogen. TT in wie ik plots de kribbige Miss Marple (Margaret Rutherford) zie, dwingt mij in de rol van privédetective. Moi: 'Denkt u ook niet dat deze mevrouw gewoon een gesprekje probeert aan te knopen?' TT's gezicht spreekt boekdelen.

maandag 23 maart 2020

RADEN MAAR




Op verzoek van Roosje raden we de zanger m/v en titel van liedjes. Heeft ze in deze ellendige tijd een hang naar de nostalgische radiojaren van Kees Schilperoort toen het leven nog overzichtelijk en eenvoudig was? Niet echt, de competitieve Roosje is, net als de Witte Dame en Mijnheer Demijne winnend bij muziekkwissen. 

We beginnen met Nederlandstalig, maken een afslag naar dialect, Jordaan, vasteloavend, buitenlands, songfestival en draaien door met de mannenmuziek. Roept u maar. Verdeeld over de hele zaal doen ALLE bewoners mee vanuit de luie stoel of zittend aan een tafel. Pappi wiegt zwaaiend met de stok en galmt en schmiert alle schlagers en Limburgse liedjes mee. Op de eerste klanken van Rock around the clock springt de Witte Dame spontaan op om te twisten. Op haar uitnodiging rock & roll ik mee. Bill Haley, Chubby Checker en Elvis de pelvis zorgen dat onze heupen helemaal los gaan. Het mannenclubje (Floris, Mijnheer Demijne en E.) swingt zowat de relaxfauteuils uit. KanariePiet tapt. Zelfs Haas geniet, al zal hij dat niet toegeven. JJ heeft kippenvel wanneer ze haar lamme benen voelt dansen. Ons Door doet een walsje met zuster D. Onze oude dametjes en zusters Y en K wiegen en zingen. Ik geef een showtje weg. Armen zwaaien, handen klappen, na elk liedje volgt applaus. Tussendoor entertain ik met wetenswaardigheden en dissen bewoners hun associaties met de muziek op. Voor een middag zijn we allemaal ontspannen en de corona sores vergeten.

ZATERDAGKLUSJES


Files staan er bij de stort nu iedereen verplicht thuis (binnen!) moet blijven. Bij ons geen opruimwoede, wel allerlei zaterdagklusjes met gezellige achtergrondmuziek die uitnodigt tot neuriën en zachtjes voor je uit zingen. Restanten knutseltjes en rommelarijtjes die net niet meer genoeg zijn voor een voltallige activiteit. Zo rolt Bardotje samen met mijn vaardige en vriendelijke assistente voor een dag Y. 'sigaretjes'; pijpenstrootjes voor ons reuzenpaasei. Voor JJ wil verder met de goedbewaarde vergeet-mij-nietjesmandala. In het tempo waarin zij uiterst secuur kleurt, is de naam wel heel toepasselijk, want ze zal minstens 150 moeten worden, voordat de bloemenbos blauw is. Ze rebbelt aan een stuk door en zingt met broze stem alle (!) coupletten van het vrouwtje van Stavoren. Na elk couplet kijkt ze op of we nog luisteren, want de ballade is een geschiedenis die onze Winkler Prinses aanvullend uit de doeken doet. Mutti, Tante Poes en Buuf schilderen boompjes voor Koningsdag, want al gaat de viering niet door en komen Lex en Max niet naar Limburg, versieren gaan we de boel toch. De Witte Dame zaait overgebleven kruidenpotjes in van vorig jaar. Zo hebben we allemaal wat om naar uit te kijken.

zondag 22 maart 2020

GENEET VAN 'T LAEVE



Vandaag is iedereen een beetje aangeslagen door het heengaan van een van mijn lievelingetjes: knuffeltje Tutti*. Wat hebben we ontiegelijk gezellige jaren met het goedlachse honneponnetje mogen doorbrengen: eenvoudig, bescheiden en altijd in voor gekkigheid tot ze enkele maanden geleden onprettige ziekteverschijnselen kreeg. Vanaf dat moment wilde ze naar huis, naar haar man, naar Sjef. Door de onzekere tijden komt haar overlijden dubbel hard aan, ook al kunnen dementerende huisgenoten zich haar gezicht niet zo een-twee-drie voor de geest halen. Diverse huisgenoten slaan regelmatig een kruis, iemand laat zijn emoties de vrije loop. Uit piëteit schrappen we de geplande vrolijke activiteit en bieden we de bewoners een luisterend oor en steun om alle verdrietige gevoelens een plekje te geven. Als we over haar praten en foto's bekijken komt vanzelf haar levenslied Geneet van 't laeve - waar ze geen genoeg van kon krijgen - naar boven. Geneet van 't laeve is dankzij haar de afsluiter van al onze muzikale evenementen. Schatteboutje, weet dat we dan elke keer aan je denken.
* geen corona overigens!

VOEDERTIJD


Middagmaal. Als katjes muizen, mauwen ze niet. Behalve het getik van vorken, lepels en messen op het bord, is het oorverdovend stil aan tafel. In Corona tijden een zegen. Geen gekuch, geschraap of gehoest.

Bewoners helpen elkaar waar nodig en als ze dat kunnen. Elsjefiederelsje heeft als enige nog een vol bakje pudding staan. Moi: 'Houdt u niet van pudding?' Drie disgenoten reageren direct met een: 'Ze kan niet zelfstandig eten.' Moi: 'Wilt u dat ik het voor u oplepel?' Ze kijkt me aan met wijd opengesperde knikkers en humt : 'Graag.' Moi: 'Wat is het voor smaak?' Haar disgenoten die een minuut geleden klaar waren met lekker weg happen, hebben geen flauw benul meer. Moi tegen Elsjefiederelsje: 'U bent onze rots in de branding.' Zij met heldere ogen: 'Vanille. Lekker.'

De nagenoeg blinde TT probeert wanhopig om de dessertlepel in het kommetje te krijgen. Het is net een geblinddoekt ezeltje-prikspelletje. Ik stuur haar kromme rimpelhandje, totdat het kommetje is uitgeschard. Die middag bij de koffie met vlaai zit ze met een opengesperd mondje klaar als een hongerig jong vogeltje dat in het nest gevoerd wil worden door de moedermerel. Tussendoor wil ze babbelen. Moi geinend: 'Uh uh, niet met volle mond praten, zo heb ik u niet opgevoed.' Ze schatert, maar eet eerst braaf de hapjes vlaai op, voordat ze vrolijk verder kwettert. 

Op een later tijdstip krijst TT eerder opstandig dan paniekerig. Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe vreselijk het moet zijn, wanneer je afhankelijk bent en ook nog eens visueel gehandicapt. Moi: 'Geen paniek. Hier is de hulp. U mag RUSTIG zeggen wat er scheelt of wat u wilt, en dan lossen we ALLES op.' Ze kalmeert. De rits van haar zitkussen blijkt aan de voorkant te zitten, waardoor ze bezorgd is dat haar zondagse rok tornt. Ze is haar slab kwijt en haar zoon heeft geen of de verkeerde kleefpasta gebracht. Het doosje Fixodent ligt in de eiken console naast haar stoel: 'Uw zoon, toch uw lievelingszoon, zorgt goed voor zijn moedertje. Dat weet u toch.' Ik voeg er deugnieterig aan toe: 'Laat ik niet meer horen dat u kwaad spreekt over die lieve lieve lieve lievelingszoon van u.' Ze heeft schik en wil ook nog de stoel naast haar verschoven en de rollator aan haar voeten. De stoel wordt verzet, het kussen wordt omgedraaid, de slab die in de was is gegaan ('Maar ik had helemaal niet geknoeid, ik weet het zeker.') vervang ik door twee katoenen servetten in roze dat mooi bij haar mantelpakje past. Moi: 'Zo prinsesje, alles naar wens?' Haar bedankje is een allersnoeperigst toetje.