zaterdag 4 april 2020

VER-VAN-MIJN-BED-SHOW


Bewoners houden siësta in de huiskamer of buiken uit op de eigen kamer. Geflankeerd door lege stoelen treurt de Witte Dame. Haar en een collega condoleer ik: geen hand, geen knuffel. Het verdriet* is nog zo vers, zo onwerkelijk. Door de coronacrisis zijn we allemaal mensen van de dag. Overlevers zijn het aan de overledenen verplicht om wat van het leven te maken. 

Het coronanieuws sijpelt gelukkig slechts langzaam door: voor sommige bewoners zelfs helemaal niet. Aan bewoners met een eigen belevingswereld en/of dementerenden zoals mijn pappi gaat de actualiteit (gelukkig) voorbij. Lege straten en volle ic's zijn voor hen een ver-van-mijn-bed-show. Zij genieten redelijk zorgeloos van de fantastische verzorging in het Zorghuis. Bewoners met een vitaal brein beseffen wel de ernst en de impact van deze pandemie. In mineur door het ontberen van bezoek, ontsmetten, bovendrijvende oorlogstrauma's, handen wassen, bezorgd zijn om ziek te worden. Doemdenken. Het Maggimaedje wordt er angstig van, de Witte Dame is er heilig van overtuigd dat Moeder Aarde ons door het coronavirus op de vingers tikt en Tante Poes is toch al zo zwaar op de hand. Het gesprek kap ik af. Voor Tante Poes open ik de pop-upkapsalon. Zoals elke professionele kapper ben je dan tegelijk zielenknijper. Een ware opknapbeurt, want ze ziet er daarna goed uit en misschien wel het belangrijkst: ze voelt zich weer goed (al is het maar voor een middag). Het leven van alledag gaat door.
*Het waren mooie tijden met Roosje en de Eeuwelinge. Jullie worden gemist.

donderdag 2 april 2020

DORIS DAY


Voordat ik naar het Zorghuis ga, maak ik een stop bij Merie die voor de coronacrisis voor dagbesteding kwam en nu noodgedwongen thuiszit. We maken een praatje: zij achter de ruit en ik ervoor. Hopelijk voelt ze door zich ons we-missen-je-kaartje wat minder alleen. Voor JJ heb ik thuis een plaat opgezocht waar ze slechts een stukje refrein van kende. Het liedje is a guy is a guy van Doris Day. Als het op deze zonnige lenteochtend door de huiskamer schalt, zingen meer mensen het spontaan mee. Mutti's vrolijke bijdrage is die van een schorre kraai. Iedereen blijkt van Doris Day te houden. Dus mag ze zelfs onder het aangepaste gymnastiekprogramma en tijdens het middagmaal blijven. Buuf krijgt op verzoek privéles, omdat links en rechts constant met elkaar in de knoop liggen tijdens de macarena. We hebben de grootste lol samen. Cornelia Hopsasa die erwtensoep verafschuwt, eet met smaak groene soep of a la Floris: pea soup. Hij verwonderd: 'Pee? I don't have pee.'

Als een vlot stel zonaanbidders/fans (Mutti, Sjimmie, de tuinman, de Witte Dame, Ons Door, Tante Poes, 't Maggimaedje, Mijnheer Demijne en Grietje) zich heeft genesteld in een windvrij warm hoekje van het terras, verhuist Doris Day mee. De terrasjeszitters zitten eerste rang qua zon, muziek en K's overheerlijke appelbeignets. Een gestarte woordenslang verzandt in een gezellig causerietje en genieten van muziek. Zo was ik twee weken geleden door Sjimmie die ELKE zuster superlief vindt tot zijn adoptiemoeder gebombardeerd. Vorige week mocht ik zijn zus spelen en nu vraagt hij of ik zijn vriendin wil zijn. Moi grappig waarschuwend: 'Laat je vriendin Lievelieke dit maar niet horen.' Mijnheer Demijne: 'O jee. Dit gaat helemaal de verkeerde kant op. Je gaat steeds jonger. Zo dadelijk ben je strafbaar.' Om je te bescheuren; wat we ook doen. Mutti simuleert met een omslagdeken een verblijf op een jacht in zonnig Saint-Tropez: 'Dit is genieten zoals vroeger.' Fluisterend achter haar hand: 'Jullie herkennen me zo meteen niet meer. Ik ben gelijk zo zwart als roet.' JJ krijgt zo vaak telefoon dat er een vermoeden van een 06-lijn rijst. Wanneer ik met open ogen in F's grapje 'He, wat een leuke blouse, jammer van die vlek.' trap, bedenken de heren spontaan voor 1 april het volgende: een foto met een volle schaal appelbeignets in de hand zodat het lijkt of EEN persoon dat allemaal in zijn eentje opeet. 


De foto's zijn te bekijken op Facebook Zorghuis Tegelen 1 april 2020

zondag 29 maart 2020

KAPSALON SPELEN


In lang vervlogen tijden knipte mijn lieve moesje mijn lange haren en zette ik krulletjes bij haar. Bewoonsters zitten met de handen in het haar, omdat hun kapsters hun beroep tijdelijk niet mogen uitoefenen. Samen met Artistiekelieke en zuster B. kappen we sinds gisteren 'poedelpermanentjes': wie er goed uitziet, voelt zich goed. Krullenkopjes, watergolfjes, sportief geföhnde coupes en 'Mag ik zulke grove golvende lokken als jij?'. Vanwege privacy redenen geen foto's, maar Tante Leen, Prinsesje, het Maggimaedje, JJ en Grietje zagen er tres chique de Paris uit. Jammer dat we niet op stap kunnen.