maandag 8 januari 2018

ZEEMANSLIEDEREN


Volgens verpleegkundige G. verkeert Q. in de veronderstelling dat we naar een mariniersbijeenkomst gaan. Pappi zit bijna klaar: schoenen aan, singlet in de pantalon, baret op. De bovenkleding laat hij aan mij over. In een nieuw jasje-dasje gestoken kan hij op sjiek mee voor een middagje meezingen in 't Zaelke. Ik ben iets verlaat, wat pappi juist fijn vindt: 'Dan zijn we niet de eersten en kunnen we achterin aansluiten.' Die vlieger gaat niet op. De zaal zit tot de nok gevuld en alleen pal vooraan zijn nog twee zetels vrij. 

Shantygroep de Maashave brengt zeemansliederen ten gehore van over de hele wereld. Ik herken de melodie├źn als jeugdsentiment uit de bandrecordertijd. Q. zingt alle teksten uit het verre verleden feilloos mee. Hij vertrouwt me toe als ik 'm daarmee complimenteer: 'Als ik het niet meer precies weet, maak ik er een mama appelsap van. Zo veranderen woelige baren, heimwee en exotische meisjes, ineens in rode kool en in de Gloria. In de pauze geven we de shantymannen pluimpjes voor de fantastische show. Het optreden is zeer divers, professioneel en alleen al de dirigente/blokfluitiste Hanne Marie Janse die de zeemannen strak onder controle heeft, is het beluisteren en bezien waard. 

Ik heb een verzoekje: Jungen komm bald wieder dat ik mijn moeder (denkend aan haar zoon) nog hartstochtelijk hoor zingen achter de bar in de keuken op de Racinestraat tijdens de afwas. Omdat ik (toevallig) een gestreepte matrozentrui draag, wordt mijn verzoek gehonoreerd. Tijdens de uitvoering daarvan pink ik een melancholiek traantje weg, en gaat de hele zaal met senioren uit zijn dak. Als tot slot Het kleine cafe aan de haven en Geneet van het laeve klinken kan het muziekfestijn niet meer stuk. Q. (helemaal terug in de tijd) neuriet, klapt, zwaait met zijn armen, tapt met zijn rechtervoet op de maat mee, sjoenkelt, zingt de longen uit zijn lijf en roept na het laatste nummer: 'Prima kassie!*' Het publiek bedankt de groep met applaus. Er kan nog nageborreld worden (met lekkere bitterballen in bamboe schuitjes) , maar pappi die zoals altijd als hij ergens anders is, tig keer aangeeft dat hij te laat komt voor het eten, wil naar huis. Een uur later. Pappi klaagt over lamme armen: 'Waar zou dat nou van komen? Ik ben vandaag niet eens buiten geweest!'
* Terima kasih betekent dankjewel in het Indonesisch

zondag 7 januari 2018

HUIZE VOORZORG


Ik heb niets om op te schrijven, rommelt pappi. 'Kijk eens goed in de brievenstandaard', wijs ik. Q. staat met een A5 en een A6 notitieblokje en een gelinieerd schrift in de handen en gooit het op de salontafel. 'Hier heb ik niets aan. Ik bedoel viltjes voor kleine dingetjes die ik niet moet vergeten.' Zolang als ik het me kan herinneren, gebruikt Q. bierviltjes voor korte boodschappen. Bij caf├ębezoek druk ik er altijd een paar achterover, maar hoog ligt de frequentie niet en pappi is een veelschrijver, vandaar de schaarste. Overbuurman M. maakt pappi reuzeblij met een fikse voorraad waarvan ik de helft opzij zet als reserve.

We gaan samen op stap. Q. zoekt zijn spullen bij elkaar: hoed, sjaal, jas, portemonnee, sleutels. 'Kunnen we?' vraag ik met de klink in de deur en een opvlieger op komst. Q. betast alle zakken in zijn jas en broek: 'Nee, ik heb geen adres bij me.' Hij pakt een viltje, pent met krachtige blokletters zijn naam, Huize Voorzorg kamer 3, en vraagt me de straatnaam en het huisnummer. Ik monkel. Q. trekt zijn wenkbrauwen op. Ik leg hem uit dat Huize Voorzorg een spitsvondige parodie is op de werkelijke naam: het Zorghuis. Q. gniffelt. Wat ik niet met hem deel is dat mijn moeder in de maanden voor haar dood alle zakken in haar kleding voorzag van het adresetiket van de Troskompas, terwijl ze never nooit zonder pap de deur uitging. Pas na haar onverwachte overlijden, vond ik bij het inpakken van haar garderobe de papiertjes die ze uit voorzorg in elke zak, hoe klein ook, had gestoken. Best wel een schok om achteraf te beseffen dat ze voorzorgsmaatregelen had genomen om niet verloren te raken. Zou zij (wel) voorvoeld hebben dat ze tegen de dood aanleunde?