zondag 16 juni 2019

VADERDAG


Morgenstond heeft goud in de mond. In het Zorghuis worden alle mannen verrast met een spreukentegel met Ferrero Rocher. Thuis deden we - op de gekleide asbak van de bewaarschool na - nooit aan commerciële feestdagen. Opdat pappi zich niet achtergesteld voelt bij zijn huisgenoten die bezoek en cadeautjes krijgen, geef ik hem een pedicurebehandeling compleet met voetmassage. 

VLAGGETJESDAG


In het kader van Collectief Creatief vissen pappi en zijn huisgenoten op vlaggetjesdag. Mevrouw H. slaat pappi meermaals glunderend aan de haak. Zeg maar Annie op de klanken van die Fischerin vom Bodensee: ‘Dus ik vis achter het net?’ Juffrouw  J. gaat samen met Vrolijke Frans bootje varen. Roosje zet schildpadsoep op het menu en de eeuwelinge dobbert lekker. Mevrouw S. kiest de (miljoenen)jacht en Drika maant haar man dat hij niet in haar vaarwater moet zitten. Natuurlijk stonden de beste stuurlui aan wal. Daadwerkelijk met de hengel in de hand bleek beethebben toch moeilijker dan gedacht.


Bekijk de bijbehorende video op Facebook Zorghuis Tegelen van 16 juni 2019

woensdag 12 juni 2019

TUSSEN DE BUIEN DOOR


Tussen de buien door schijnt er een zalig zonnetje. Pappi toomt de hibiscus in. De zusters en Tante Leen zien ons buiten bezig. Ik leg kussens in de stoelen en zwaai uitnodigend. De zusters maken een praatje met paps. Tante Leen schuift graag aan: ‘Zet je dan Stimmungsmusik op?’ Mevrouw H. komt erbij en ziet me met de onkruidborstel bezig: 'Vroeger haalden wij het onkruid met een schroevendraaier tussen de stoeptegels uit.' Ze vindt het weer te onbestendig.  Ze gaat zogenaamd naar het toilet en keert niet buiten terug. Op weg naar de zaal wuift ze in het voorbijgaan doei. Zeg maar Annie walst, tapdanst, doet kiele wiele muisje en jodelt in de deuropening mee met die Wildecker Herzbuben. Afwisselend zon en wolken. Als de zon te lang wegblijft, poetst Tante Leen opgewekt neuriënd haar bril schoon: ‘Misschien zitten die wolken wel op mijn bril in plaats van in de lucht?’ Niet veel later wordt de lucht donker en vallen de eerste druppels als voorbode van een stevige regendouche. We pakken ons boeltje op en gaan naar binnen. Tante Leen: ‘We hebben plezier gehad en we zijn gelucht.’ Pappi wil naar de zaal, wat hij anders nooit wil: 'Ik heb berehonger.' Zuster M.: 'Dat wordt pastachoca, beregoed!' We keuvelen met Roosje en haar bezoek en in no time is het etenstijd.



maandag 10 juni 2019

KLEINE JONGEN



Weer een gezellige middag zit erop. Bij de afscheidsknuffel hamert de 'voorzitter' erop dat ik 'm mee naar huis neem. 'Je woont hier schat', leg ik uit. Hij herkent de zaal niet. In zijn beleving is hij een moederskindje dat achtergelaten wordt. Hij is niet de 91-jarige weduwnaar van rond de 100 kg die al drie en een half jaar met plezier in het Zorghuis woont. Jantje-lacht neigt naar jantje-huilt. Zijn ogen worden vochtig. Zijn handen vormen knuisten om de tranen weg te vegen. 'Dit zijn je zes charmante tafeldames', wijs ik om hem heen. Pappi: 'Ik ben hier vreemd. Ik ken die mensen niet.' 'En je mist de warme worstenbroodjes', probeer ik 'de kleine jongen' te paaien. Hij twijfelt, de worstenbroodjes zijn erg aanlokkelijk. Zuster Kitty snapt hoe de vork in de steel zit: 'Zal ik u na het eten naar huis brengen?' Pappi knikt overtuigd (zo krijgt hij beide) en opgelucht. Ik maak me uit de voeten.

Pappi en zijn huisgenoten zijn dagelijks te volgen via Facebook Zorghuis Tegelen

zondag 9 juni 2019

CAPTAIN KIRK


Om 5 uur in de ochtend rinkelt de telefoon. Een verwarde Pappi meldt dat mam* vandaag jarig is. Gaap: 'Ik kom vanmiddag. Ga slapen jongen.'

In de gang van het Zorghuis. ‘Mooi (pinkster)weer om een eindje te fietsen’, zeggen pappi en Zeg maar Annie zowat tegelijkertijd. Ik neem ze mee naar buiten en zet de voetfiets neer. Beiden trappen om beurten. We frissen met  overige aanschuivers onze kennis van televisieprogramma’s van weleer op. Het kleine huisje op de prairie, Bonanza, Thunderbirds, Fury en Flipper komen direct bovendrijven. De zere beentjes van Zeg maar Annie - ik zit in de krimpzone -  worden halverwege ‘Roermond’ moe: ‘Bij echte fietstochtjes mag je uitrusten op het terras.’ Pappi neemt de fiets over en stapt meteen af: ‘Ik wil ook eerst iets tegen de dorst.’ Toevallig rijdt Loes net de limonadekar voor. Mijnheer Demijne hardop peinzend op de vraag wat hij wil drinken: ‘En Startrek. Hoe heette de gezagvoerder daarvan ook alweer?’ Onder het inschenken van een meegebracht wijntje voor pappi, verrast hij zichzelf met het antwoord: ‘Het valt me zomaar in. Captain Kurk!’
Het schiet niet op met het aandragen van televisieprogramma's. Eentje was dienstmaagd en mocht geen tv kijken, een schuperd naar eigen zeggen, moest kennis vergaren in de encyclopedie in plaats van achter de buis hangen, eentje deed precies op het tijdstip van uitzending zijn huiswerk en pappi houdt alleen van voetbal kijken.

Ik tik Herzilein in bij Spotify. De woorden rollen uit alle monden. Die Wildecker Herzbuben brengen ons naar Tirol. We jodelen mee met Kufstein, die Perle von Tirol en de Trompetenecho. Het bezoek aan het tafeltje tegenover ons staat op: 'Het is te winderig buiten.' We roepen vrolijk: 'Viele Gruesse aus Tirol!' 'Die zijn weggejaagd', stoot Zeg maar Annie me plagend aan: 'Weet je dat jij helemaal niet kunt zingen.' Ik: 'Is bekend, daarom zing ik alleen naast doven en slechthorenden.' Ze schaterlacht en jodelt harder dan voorheen: 'Holarija ho, Holladiholladiho.'
Er wordt gevraagd of we ons bij de grote tafel in de zaal willen voegen. Daar is het met gasten en kwasten tot etenstijd (zonder muziek) nog 'geweldig gezellig' zoals Roosje na afloop opmerkt.

*mam is januari 2016 overleden

zaterdag 8 juni 2019

DIASHANTLAPPENKOOR

Foto: KBO St. Martinus/St. Jozef Tegelen

Zit mijn jasje, zit mijn dasje goed? Portemonnee, kam, zakdoek en zuurtje in de zak. Vader kan op stap. Onze vaste taxichauffeur levert ons af bij 't immer gezellige Zaelke in Tegelen. We zijn aan de late kant, maar het damesclubje heeft twee stoelen voor ons vrijgehouden voor het podium. Pappi heeft een droge mond. 'Zal ik een kopje thee voor je bestellen?' De dames giechelen in koor: 'Nee, een wijntje, daar wordt hij vrolijk van.' De toon is gezet. 

We zingen en heupwiegen op bekende klassiekers ten gehore gebracht door het Diashantlappenkoor. Om de paar nummers wordt er een pauze ingelast: het is heet en de kelen moeten gesmeerd. Pappi vraagt slechts twee keer hoe laat het is, waar we zijn en of we nog niet naar huis moeten. Een unicum. Wel roept hij na elke schlager, smartlap of zeemanslied: 'Lullaby.' Geen idee waar hij dat heeft opgepikt. Het koor vat het op als een compliment wat het ook is. 
Foto: KBO St. Martinus/St. Jozef Tegelen

Hoe later op de middag hoe gezelliger. De dames nemen ook een wijntje en kirren als pappi zijn gebalde knuisten als sambaballen gebruikt. Mijn buurman vraagt me voor een tango. Mevrouw B.(ut zjweit druppelt mich langs ut gaotje nao beneje) diept een zakdoek uit haar decolleté en toont wat je zoal verder in een bustehouder kunt verstoppen: zaktelefoon, muntjes, sleutels, regiotaxipas. Noem het maar op en ze tovert het lachend te voorschijn. Was ze geen negentigplusser dan zou ze de perfecte assistente voor Hans Klok zijn geweest. 

Ondanks dat we Geneet van ut laeve brullen, is het slotnummer: Herzilein. Een deuntje dat iedereen in de zaal kent, behalve ik. Het blijkt een oorwurm die nog dagen lang in mijn hoofd blijft hangen. Het koor krijgt een staande ovatie. Taxibussen claxoneren ongeduldig. De KBO voorzitter neemt de microfoon over voor de laatste huishoudelijke mededelingen. Pappi hoort 'm niet en neemt zoals gewoonlijk van IE-DE-REEN persoonlijk afscheid met een zwaai, een kus, een hand en de zinnen: 'Het was geweldig' en 'Prima kassie'. De vaste toehoorders kennen 'm intussen, wachten en lachen tot het defilé voorbij is en spoeden zich daarna naar de wachtende taxibussen die intussen op de stoeprand geparkeerd staan.

*Terima kasih betekent dank je, maar pappi gebruikt het wanneer hij heel tevreden over iets is. 

vrijdag 7 juni 2019

PASTA EN PENSELEN


De bewoners piensele pastavlinders die opgedroogd op een plankje worden geplakt. Pappi heeft de hongerwinter overleefd en vindt dat je niet met eten moet knoeien. Met een beetje support is hij bereid om een landschapje te schilderen. Hij begint met een zonnetje en eindigt met een strand aan de oceaan met uitzicht op een rots. Bob 'fluff fluff' Ross in optima forma. Ongevraagd krijgen we onderricht. 'De lucht betrekt, maar je ziet het riet onbeweeglijk staan. Ondanks dat de wolken voor de zon zijn geschoven, is er geen zwaar weer op komst', volgens de kunstenmaker.

Pappi en zijn huisgenoten zijn te volgen via Facebook Zorghuis Tegelen