dinsdag 11 augustus 2020

SENIORENSLAB

 

‘Nééé, dat is de mijne! Verdorie!’ brult Mutti door de huiskamer wanneer ik een huisgenoot ‘haar’ slabber omdoe. Ik pak een donkerblauwe van de stapel. Onopvallend zalvend: ‘Voor u heb ik deze uitgezocht, die kleurt veel mooier bij uw ogen.’ ‘Je kunt me nog meer vertellen’, bromt ze met gespitste oren, want van complimentjes houdt iedereen. Ik toon haar de zojuist gemaakte voor- en na-foto’s: ‘Ziet u nou, hoe chic u erbij zit?’ Zij pruttelend: ‘Het lijkt wel of ik in een dwangbuis zit.’ Ze moet er zelf mee lachen: ‘Af en toe moet ik ook in toom gehouden worden.'

voor de foto's bezoek Zorghuis Tegelen op Facebook

DAMESKRANSJE

 

Konden ouderen voor de baxterrolperiode overbieden met het aantal tabletjes in een pillendoos (‘Hoeveel heb jij er per dag? 5? Ik 7!’). Nu wordt er gepocht over de leeftijd. Tijdens het dameskransje proberen we elkaars leeftijd te raden. Buuf verklapt trots: ‘Ik ben 95!’ Grietje weet even niet hoe oud ze is. Mutti zegepralend: ‘Hah, ik ben er 98!’ We zetten ‘Lang zal ze leven’ in. Van hosanna hoogbejaard buitelt Mutti zomaar naar ‘die Jugendzeit’ die nooit meer komt. De regels koket en kittig vooruit zingend - zodat we vatten dat ze de tekst compleet van buiten kent - klinkt het: ‘Man musste noch einmal 20 sein.’

bezoek Zorghuis Tegelen op Facebook

CHILLEN

 

Nergens in Europa ontsnap je aan de alles verzengende hitte, maar in  't Kelderke is er een constante temperatuur van 18 graden. Tijdens mijn pauze chil ik er in het duister met de Witte Dame die het allemaal een beetje te veel is geworden. Voor het koffierondje stel ik een  tropische limonade samen die verwantschap heeft met ranja, maar dan suikervrij.

De mannen zijn aan het kruiswoordpuzzelen, verschillende dames hebben bezoek. Ik krijg Buuf, de Witte Dame, Mutti en Grietje mee voor een bijzonder komische mixmiddag: woordraden, vertellen over jouw herinneringen/ervaringen met het geraden woord en meezingen met een themaliedje. Steekwoorden: zomer, zon, zee en (strand)zand. Voordat we gezamenlijk in de lift stappen met alle attributen (Mutti houdt mijn iPad vast alsof het haar kostbaarste bezit is, de Witte Dame rolt het stewardessenkoffertje (de geluidsbox), Buuf hang ik in mijn arm en Grietje heeft de drank op haar rollator), stel ik de vraag of er nog iemand gebruik wil maken van het toilet. 'Nee!' Koud beneden, moet Grietje plassen. Ik zet haar in de lift, maar ze vergeet op de begane grond uit te stappen. Nadat we de lift twee keer op en neer horen gaan, hebben wij dat ook door. Ik lever haar af bij de wc's en vlieg de trap af naar de achtergelaten dames.

Mutti gelooft niet dat de BIKINI in 1946 al gemeengoed was. Daarvoor had je een gebreid BADPAK en de heren een zwembroek die zwaar werd in het water (had Gerard Cox dat in zijn hoofd toen hij het liedje 'een broekje in de branding' zong?). Buuf kwam zelden van het boerenerf af, hoogstens een keer per jaar een uitstapje naar de Maas om te pootje baden. Zij hadden dan wel weer een paard. GOLVEN Buuf mag een kommetje van haar hand maken en dat tegen het oor houden, zodat ze de zee hoort ruisen. We doen het allemaal en horen de zee. Zei niet: 'Da's tegen mijn dove oor.' BADTAS OF ZWEMTAS De badtas was een met rubber gevoerde canvas zak met een koord, zodat je 'm om kon hangen. Naast een handdoek, je badmuts en een droge onderbroek konden er ook gevulde eieren in en een beursje 25 cent voor een waterijsje of een duppie voor een schuimblok. LUCHTBED Het geruite luchtbed van canvas met rubber werd galant opgepompt door de heren en werd gebruikt om op het water te drijven, op de camping en voor logés. Zo heeft iedereen zijn eigen herinneringen. 

Voor Grietje en Buuf - beiden plattelanders -  was de wereld heel klein. Ze hadden zelfs geen fietsje. De Witte Dame en Mutti zijn stads en hebben meer van de wereld gezien. Mutti rolt veelbetekenend bij het insmeren met ZONNEBRANDOLIE. Wat vind je op het strand? SCHELPEN en ZAND! Mutti die weer mee wil bleren met een liedje noemt: 'Pettate! Ik bin ut muug op ut strand, kom dan gaon we nao Petatte Nelke. Wets dich woa die woent?' We zingen canons waarbij Mutti stellig een regel vooruit zingt zodat we horen dat zij alle teksten nog kent. Dat vindt Buuf weer aanmatigend van de 'stadse' en Grietje niet zoals het hoort in de maat. KWAL 'Kwal' wordt in deze context gebruikt als sneer. Hoe kon ik het zo uitkiezen. Genoeg geweest voor vandaag:  vrolijk en eensgezind zingen we in d'n hiemel en geneet van ut laeve.

Woorden:

kwal 4

bikini, badpak, badtas , golven 6

badmuts 7

luchtbed 8

ijscohoorn, bolderkar 9

strandtent, windscherm 10

duinpan 7

schelpenzand 12

zonnebrandolie 14


Liedjes: 

waar de blanke top der duinen, 

aan het strand stil en verlaten, als 

de klok van Arnemuiden, 

schoen ist die Jugendzeit 

bronsgroen eikenhout (Limburgs dierbaar oord - stik de moord!)

Ich sing dir ein Liebeslied

Man musste nochmal zwanzig sein

In d'n hiemel

Geneet van ut laeve 

voor de foto's bezoek Zorghuis Tegelen op Facebook

zondag 9 augustus 2020

TROPISCH RESORT

 

37 graden. Onder andere Tante Poes, Ons Door, de Witte Dame, Kiki, 't Maggimaedje, Buuf en TT genieten van een spa dag in ons eigen tropisch resort. De Tropical Spa was zóóó ontspannend dat zelfs de ‘zusters’ in de wachtrij plaatsnamen en de spa-genieters vroegen voor een klantenkaart! Poedelen in een verkwikkend sodabadje, voetreflexmassage en voor wie te kietelig was onder de voeten (Buuf) een armen- en handmassage. Het fijne perkament van de ledematen werd superzacht door de vochtinbrengende crème. Had ik al aangegeven dat er ook handmatig koelte toegewoven werd?

zie voor de foto's Zorghuis Tegelen Facebook 9 augustus

donderdag 6 augustus 2020

IJSKOGELEN

Bij de entree wacht Buuf al: 'Ik hoorde dat je kwam vandaag. Ik doe mee!' Mevrouw refereert hier aan gym en speciaal aan ballon meppen waar ze geen genoeg van krijgt. Eigenlijk heb ik iets anders op het programma staan, maar haar (ze is zo bescheiden) kan ik niet weerstaan. Als haar huisgenoten ook blijven vragen om beweging (ondanks de 30 plus buiten) ga ik overstag. In de keuken vult de kraan slurpslurp de ballonnen die de vriezer ingaan voor het ijskogelen die middag. IJskogelen is blikgooien met voor de handen verkoelende ijskogels. Helaas is het zo hot buiten dat we verplicht binnenblijven. Dus geen water in de blikken voor extra effectgeklieder. Tijdens de gym doen we yoga oefeningen, droogzwemmen, autorijden ('Scherpe bocht naar links!', remmen en gassen, en hoink hoink), paardrijden en rustige hand-, arm- en beenoefeningen. De hele bubs doet mee, inclusief de nieuwkomer. 

Op het menu staan: groentesoep, spaghetti en rijstepap met pruimen. Iedereen kan vooraf een schootservet of slab krijgen: 'Nee, niet nodig, dankjewel.' Familie die de was doet, zal niet blij zijn, want er wordt flink gespaghettispetterd. Mijnheer Demijne heeft al een oplossing bedacht voor zijn tomaatrode buik: 'Ik gebruik dit witte T-shirt wel als pyjama.' En Mutti: 'Ach, op dit bonte bloesje vallen die rode spikkels niet op.' Terwijl de bewoners in de relaxfauteuils het eten laten zakken, haal ik overal spaghettislierten van af: van rolstoelen die van armleuning tot voetsteun behangen zijn met slierten, tot op de vloer. Daarna bou ik de boel. Het wordt een mooi kermishoekje. 

De bewoners hangen allemaal veel te lui, maar ik haal ze gemakkelijk over met: 'Alle deelnemers krijgen na afloop een ijsje!' Sjimmie: 'Pure chantage!' Moi lachend: 'Dat is het!' De hele bubs schuift en rolt aan. Iedereen heeft smoesjes en redenen waarom ze wel of niet hoge ogen gooien, want uiteindelijk wil iedereen een winnaar zijn. We hebben hartstikke schik (zeker als het ijs in de ballonnen gaan smelten en de ballonnen flodderig worden) en daar gaat het om. Thoor eindigt op 1, Merie op 2 en een tevreden Bardotje op 3. De waterijsjes worden uitgedeeld en al likkend is iedereen het erover eens dat het een hollekideedag was!

dinsdag 4 augustus 2020

EREGALERIJ




Pappi is opgenomen in de eregalerij van moedige mannen. Toch weer even slikken als je het blad met bovenstaand in de brievenbus aantreft. Toevallig was ik die morgen in het Zorghuis geweest, waar zijn tafeldames en 'wandelvriendin' aan hem refereerden. Bij S. dreven zelfs de waterlanders over de wangen. Pappi wordt gemist!


maandag 3 augustus 2020

RIJTOER


Vroeg in de ochtend knikkebollen de 'muurbloempjes' na het ontbijt in hun relaxfauteuil. Wanneer twee dames in rolstoel tegelijk naar de weduwe moeten, nemen twee verzorgsters degene met de dringendste boodschap (nummer 2) mee, de ander krijgt de koninklijke rijtoer om de wachttijd te veraangenamen. We voeren een toneelstukje op dat nooit verveelt, want iedereen geniet van z'n fifteen minutes of fame. De rolstoel is de gouden koets die door de huiskamer paradeert. De muurbloempjes zijn het oranje gepeupel langs de route. TT, de Frêle Freule of Mutti spelen afwisselend voor the queen mum. Voordat we de route afleggen, oefenen we de majestueuze discrete wuifhand, met de muurbloempjes wordt het zwaaien gerepeteerd. Wanneer het defilé langs het publiek rijdt, wenkt de 'koningin'. Wanneer ze te enthousiast zwaait, vindt de 'regisseuse' dat het overnieuw moet. Haar armen scharen als een royaal filmklapbord. Dat werkt op de lachspieren en niet op de blaas. De tijd wordt vol gereden. Dat koningin Mutti dringend naar de plee (oud-geld-term voor toilet, vraag maar aan Jort) moest, is ze zowat vergeten. Net als vroeger in de schoolklas, stak ook de helft voor een welkom intermezzo de vinger omhoog, nadat de eerste een plasje was wezen plegen. Mutti: 'Waarom doen we dit?' Moi: 'Nou, mochten de koning en zijn gemaal naar Tegelen komen, dan zijn we voorbereid.' Mutti die allang naar het toilet had gekund: 'Laten we nog een keer oefenen dan.'

maandag 27 juli 2020

VOETREIS NAAR ROME



Maandagmorgen. Verwachtingsvol kijkt de vrouwenvleugel me aan: wat gaan we doen? Moi: 'We hebben de keuze tussen GYM (maar we hebben afgelopen zaterdag gesport), KOORREPETITIE (die wil ik deze week op een zonnige dag buiten houden) en WOORDZOEKERS. 't MaggiMaedje laat halverwege de opsomming weten, dat ze niet meedoet. Dat zegt ze wel, maar meent ze zelden. De Witte Dame: 'Als ik het goed begrijp, is er geen keus?' Ik maak het stiltegebaar met mijn wijsvinger voor mijn mond. Moi met een wijds gebaar: 'Mes dames et monsieurs, WOORDZOEKERS vindt plaats in de mannenhoek.'

Om iedereen wakker te houden, gaat de muziek aan. Sjimmie wil Nederlandstalig: staan Corry Konings en Teddy Scholte in de hitparade? De box strategisch neerzettend: 'Yep!' Rocky biedt me haar inhaakarm als 'Johnny' van Tante Leen als eerste voorbijkomt. We schmieren op ons beste Jordanees: 'Ow ow ow Sjonnie ...' Ik zet de stoelen klaar, wip even binnen bij Buuf en verdwijn naar de kelder om krijtbord en spons te halen. Bij mijn terugkeer zijn alle stoelen al bezet. Het circus kan beginnen.

Mijnheer Demijne, Sjimmie, Mutti zo van de ontbijttafel met slab om, de Witte Dame, Ons Door, Tante Poes, Bardotje, Grietje, Rocky en Thoor mogen (snij)bloemen en (wilde) planten raden door telkens een letter te noemen. Natuurlijk worden er bij elke plant en elke bloem Wikipediaweetjes verteld en hints gegeven. Grietje somt telkens het complete alfabet op. Rocky roept voor haar beurt. Bardotje vindt het niet eerlijk: zij had vroeger geen tuin. Tante Poes is goed uitgeslapen en sleept bij elke beurt letters in de wacht. Sjimmie wedt telkens op begonia's. Om hem ook een keer te laten winnen, wordt dat een raadwoord. Zegt hij: 'Freesia.' We rollen bijkans van onze stoel.

Mutti heeft een eureka-moment bij zeven puntjes en een T op het krijtbord: 'Chrysant.' Zij wint daarmee de hoofdprijs: een voetreis naar Rome. Een belegen geitje (Tante Poes grinnikmekkert zoals mijn moeder vroeger deed), maar de deelnemers vinden 'm lollig. Moi: 'Nu moeten we nog een tweedekansronde doen. Mevrouw is een rolster, dus we hebben nog een duwer nodig. Of zijn er vrijwilligers?' Hilariteit alom. 'Buxus' wordt (expres?) door niemand geraden.

Na de Italiaanse tomatensoep, boerenkool met sukadelapjes en hopjesvla vraagt de winnares: 'En wat gaan we nu doen?' De verzorgster: 'Nu gaan we eerst het middagmaal verteren. Zij: 'Maar wat gaan we daarna doen?' In mijn rechterooghoek zie ik de legpuzzel van de Eiffeltoren op het dressoir liggen: 'Dan gaan we  naar Parijs!' Mutti: 'Ik hoef niet naar Parijs, ik ga al naar Rome!'

Bekijk de bijbehorende foto's op Facebook Zorghuis Tegelen 28 juli

KORFBAL


Mutti twijfelt of ze mee zal doen met de gym. 'Wat voor gym?' vraagt ze. Ze twijfelt altijd in beginsel en vindt altijd alles kwats. Zij: 'Ik ben een gewezen korfbalster. Als jij nog zoveel moet sporten als ik heb gedaan, dan moet je minstens zo oud worden als ik. A propos oud, weet je hoe oud ik ben?' Mutti is een komisch mens en ik ben voorbereid. '98.' Met een brede grijns tover een korf en een bal vanachter haar stoel vandaan die ik daar speciaal verstopt had. Mutti leunt voorover en kletst  de handen op haar schoot. Schuddebuikend: 'Daar heb je me mooi tuk.'

vrijdag 24 juli 2020

IN BLIJDE VERWACHTING


Ieder mens, jong of oud, heeft iets nodig om naar uit te kijken. Ruim een half uur voor hun afspraak zit ze verwachtingsvol in haar mooiste jurk klaar. De wilde bos haren is getemd in een knot. Haar anders bleke streepjes zijn felrood gestift. Blikvangers zijn de lange kristallen oorhangers. 'Ga je op stap vandaag? Je ziet er stralend uit', vraag ik aan onze jongste bewoonster. Rocky geanimeerd: 'Nee, ik heb zo dadelijk een afspraakje.' Moi: 'Aha, vandaar.' Zij: 'Met Perry Sport.' Het is moeilijk inschatten of ze het echt meent of de draak met me steekt, want Perry - een aardige dertiger, schat ik - is de aan het Zorghuis verbonden fysiotherapeut. 

woensdag 22 juli 2020

EEN PLUS EEN IS TWEE

archiefblog

Des te ouder je wordt, hoe meer bekenden om je heen wegvallen. Ondanks dat pappi omringd wordt door 24 huisgenoten, een dozijn lieve zusters en zijn dochter bijna dagelijks op bezoek komt, voelt hij zich weleens alleen. Hij mist intiem en hecht contact. Emotionele eenzaamheid heet dat. Prietpraat kan best gezellig zijn, maar hij wil serieuze dieptegesprekken met boezemvrienden. Begin februari. Buiten is het druilerig en donker. Pappi zit te zemelen; dat vindt hij zelf ook. Moi: 'Ik zal je de foto's van je verjaardagsfeest laten zien op de IPad, dat verzet de zinnen. In de gang ijsbeert Tutti met de ziel onder de arm. Ik zet zijn kamerdeur open en draai Sjef Diederen. Ze weifelt bij de drempel. Ik rol een stoel naast pappi's relaxfauteuil: 'Kom er gezellig bij zitten, we bekijken net de foto's van pappi's party. Als het goed is, kom jezelf ook nog voorbij.' Tutti twijfelt geen moment: Sjef en de tuinman kan ze niet weerstaan. Bij 'zij kon het lonken niet laten' van Wim Sonneveld neemt ze pappi's hand in de hare. Pappi staart naar de grond, niet wetend wat hij daarmee aan moet vangen. Ze laat niet los. Ik draai hun favoriete meezingers en voor we het weten is het half zes. Tutti begeeft zich alvast naar de eetzaal, omdat pappi haar innemende blik en de haak-in-arm negeert. Op het voorstel van mij om haar te begeleiden, doet hij geheimzinnig. Pappi houdt me tegen door me bij mijn arm te pakken. Fronsend en fluisterend: 'Wilde zij nou iets van mij?' Hoopvol erachteraan: 'Kan ik hier echt een relatie beginnen?'

maandag 20 juli 2020

EEN GOED BEGIN VAN DE DAG


Halverwege de ochtend is het nog een saaie boel. Ik rijd de luidspreker uit de stalling en verbind 'm met de iPad. De luidspreker staat nog op vol vermogen van een eerder feestje. Degenen die na het ontbijt weer zijn ingedut, schrikken zich een hoedje wanneer de koekoekswals van de Spotifylijst Zorghuis in Beweging de ruimte in schalt. Mooi, kunnen ze meteen meedoen met het sportuurtje.

Tante Poes, de Witte Dame, 't Maggimaedje, Grietje, Mutti, Mijnheer Demijne, ons Door, TT, Bardotje, de frêle freule, Josje en de gymjuf spannen de spieren aan. Stiekem volgt Thoor de bewegingen vanuit de nis. De overbekende klanken nodigen uit tot inmiddels 'gedrilde' oefeningen. Tijdens de warming up gaan de vestjes al uit en de dekens van schoot. We oefenen de schoolslag en borstcrawl op het droge en wanen ons ballerina's op spitsen bij de hak/teen etude, Op rawhide rijden we paard, we boksen op Theme from Rocky, en we roeien met de riemen die we hebben. We eindigen met de handen in de zij voor een klompendans op schoenen. Harry Belafonte zingt Matilda tijdens de cooling down die uitmondt uit in vrolijke danspasjes naar de tafel. Zie Facebook Zorghuis Tegelen voor de video.

OUD


Elke middag verlaat ze onze straat te voet. Haar uiterlijk is altijd een lust voor het oog: een vriendelijk gezicht met fijne lijntjes, omlijst door een perfect zittende bob boven een afwisselend Gerry Weber mantelpakje. Ik schat haar op basis van haar ongebondenheid en kwiekheid: 65-plus. Terwijl ik de fuchsia's op de vensterbank bewater, knoopt ze, afstand houdend op het trottoir, een praatje aan: 'Vreselijk dat virus. Ik ben op weg naar een vriendin, dat is mijn enige vertier nu. Voorheen bezocht ik stelselmatig musea en was ik vrijwilligster in een zorginstelling. Wat dat laatste betreft was Corona een welkome aanleiding om ermee te stoppen.' Moi: 'Vond u het niet leuk meer?' Zij: 'Jawel, maar over een 5 maanden word ik 80. Qua leeftijd zou ik er kunnen wonen. Voor je het weet houden ze me daar!'

woensdag 15 juli 2020

ANNIE, HOU JIJ MIJN TASSIE EVEN VAST


Doordat dameskleding expres zelden binnenzakken bevat, werd de vrouw aan de tas gedwongen. Moderne vrouwen slepen heel wat mee in hun handtas. De basisuitrusting bestaat uit: smartphone (je life line), sleutelbos met een opvallende hanger, pinpas/rijbewijs/identiteitsbewijs, pakje papieren zakdoekjes, kauwgom, een uitpuilende make-up tasje voor een frisse-tussendoor-look, deodorant en inlegkruisjes/tampons, parfumverstuiver voor ongewenste opdringerigheid en allerlei kleine rommeltjes en accessoires die vast weleens van pas komen. Alleen de gedachte al dat je de tas kwijtraakt, doet je huiveren.

Voor de oudere generatie is/was het trouwens niet anders: van een zelfgeborduurde zakdoek, eau de toilette (Boldoot of 4711), een aangebroken rolletje King of Wilhelmina pepermunt, een echt lederen dames beurs met wat grijpstuivers voor de (achter)kleinkinderen, kammetje en spiegel, pleisters, de rozenkrans met het gebedenboekje, verfomfaaide memootjes met adressen en telefoonnummers, een agenda met afspraken voor kapper/dokter/pedicure, Kukident kleefpasta, batterijtjes voor het gehoorapparaat, een beduimeld minialbum met vergeelde familiefoto’s om mee te pronken, tot (voor wie er nog mee om kan gaan) de seniorentelefoon voor direct contact met de buitenwereld. Ook de dierbare juwelen zitten veilig in talloze vakjes opgeborgen.

Een Annie-hou-je-mijn-tassie-even-vast-actie zul je bij onze bewoonsters daarom zelden of nooit aantreffen. Hun hele hebbe en houwe zit er namelijk in. Geen wonder dat vergeetachtige bewoonsters compleet in paniek raken als hun tas die gewoonlijk binnen handbereik op schoot ligt of aan de leuning van de stoel of aan het handvat van de rolstoel blijkt te hangen, ‘kwijt’ is. Help! Wat een geluk dat de gevonden-voorwerpenverzorgster 'm altijd zomaar opduikelt.

Door een ander te helpen, bezorg jij jezelf ook een goed gevoel! Momenteel heeft het Zorghuis vacatures voor verpleegkundigen en verzorgende IG. Stuur je motivatie en cv naar: sollicitatie@pavozorg.nl

zaterdag 11 juli 2020

FIETSTOCHTEN

archiefverhaal foto volgt


En hoe verder hij ging, des te langer was zijn terugweg

 

 

Pappi is de realiteit uit het oog verloren. Pas twee maanden woont hij op zijn nieuwe adres: een zorghuis voor ouderen. De omgeving is vreemd voor hem. Stukje bij beetje verkent hij met stok of achter de rollator onder begeleiding de wijk. Mijn pappi is in de veronderstelling dat ik om de hoek woon. Ik laat hem in die waan. Het stelt hem gerust dat zijn dochter dichtbij is.

 

‘Van de week fiets ik naar je toe’, belooft hij. Pochend: ‘Dat stukje naar jou toe is peanuts vergeleken bij de 30 km die ik per dag kar.’ Pappi lijdt lichtelijk aan zelfoverschatting. Zijn tweewieler staat bij mij in de stalling te roesten. Het is heel tegenstrijdig, want naast dit soort opmerkingen blijft hij alsmaar vragen waar zijn Gazelle is.

 

Vanwege file in een defecte bovenleiding is het onverantwoord om pappi op de solotoer te laten gaan. Ik houd mijn hart vast: desoriëntatie, zich staande houden op de pedalen, manoeuvreren in druk verkeer, traag reactievermogen en een stram lijf. In zijn gedachten kan hij het allemaal, ik heb zo mijn bedenkingen. De beslissing om het rijwiel te verkopen, schuif ik voor me uit. Weer een stukje zelfstandigheid dat hem wordt afgenomen. Na 30 jaar schadevrij rijden moest hij ook zijn koekblik inleveren. Het gemis van de luxe om te gaan en te staan waar en wanneer je wilt, doet zeer.

 

‘Was het maar vast lente’, reikhalst pappi. Met dank aan een gure noordwestenwind, de ondermaatse temperaturen en nattigheid raakt de onvermijdelijke teleurstellende mededeling op de achtergrond. Als hij zoveel moet afschrijven, mag hij dan ook vergeten dat mijn moesje en hij na zijn pensionering kilometervreters waren?


Sedert twee jaar fietst pappi niet meer. Vlak daarvoor ruilt hij het herenmodel met stang nog in tegen een mamafiets met lage instap. Niet heel vaak, maar toch geregeld maakt hij een duikeling. Hij komt er steeds van af met slechts geschaafde knieën. Of hij raakt de weg kwijt: de veranderingen in het drukke wegennet houdt hij niet meer bij. Fijn dat er behulpzame voorbijgangers met zuivere motieven zijn die te hulp schieten.

 

Pappi meent dat zijn stalen ros bij mij op stal staat, maar in werkelijkheid is het rijwiel nu van eigenaar verwisseld. In zijn dagelijkse dromelarijen toert hij nog stad en land door. Wel zo veilig. Soms zegt hij tegen me: 'Mazzel dat je me thuis treft, ik ben net terug van een grensoverschrijdend tochtje’. Als ik hem aanmoedig om te vertellen waar hij is geweest, ratelt hij over samengeraapte (fantasie)plekken die hij vroeger met mijn moeder bezocht. Nu kijkt hij uit naar het voorjaar: 'Heerlijk als ik straks weer met de fiets naar jou toe kan. Dan hoef jij niet steeds naar mij te komen.' Ik zou een leugentje om bestwil kunnen gebruiken, maar ik buit de lente en de krokussen die hun gekleurde kopjes laten zien, uit als bruggetje om over te schakelen op een neutraal onderwerp.