dinsdag 27 september 2022

DUIZELIG

 pot drop

Aan haar glazige wegdraaiende ogen is te zien dat Rina zich alles behalve lekker voelt. Ze is duizelig, zegt ze. Rina heeft last van een schommelende bloeddruk. Om te kunnen vergelijken als de wijkverpleegkundige de stand van zaken komt opnemen dementerenden kunnen verschillende reacties en signalen geven over hetzelfde euvel - doe ik alvast een check. Heeft u buikpijn? Bent u misselijk in de buik? Heeft u hoofdpijn? Ziet u alles zweven? Ze ontkent alles. Ik heb nog een troef: 'Ziet u dubbel?' Reina: 'Nee.' Moi: 'Jammer.' Zij kijkt me, afgeleid en geïnteresseerd, recht in de ogen. Moi grappend: 'Als u mij twee keer zag, had de ene Saar kunnen werken en de andere samen met u op stap gekund.' Ze pakt schuddebuikend haar voorhoofd vast: 'Dat zou leuk zijn geweest, maar ik ben echt duizelig.' Op de tafel staat een pot met zoute drop. Ik bied haar een dropje aan. Rina neemt er twee: 'Dat moet ik volgens mij nemen als ik duizelig ben. Dat vergeet ik steeds.' Wat Rina mankeerde, hoor ik niet meer. Bij een volgend bezoekje zeg ik: 'U bent gelukkig weer de oude.' Rina weet niet meer dat ze zich ziek had gevoeld: 'Maar ik had best jong willen blijven, hoor.'

Een Saar snapt wat nodig is!

maandag 26 september 2022

DE HEMEL HUILT

de aarde verlaten

De hemel huilt van verdriet, een mooi mens moest deze aarde veel te vroeg verlaten. Ik koester de kookochtenden vol wijze lessen met mijn lieve en levenslustige cliënte.

Voorbij

In jouw huis vol liefde en turquoise kleuren

zijn onze ochtenden licht

geen patiënt en Saar

wel twee mensen die elkaar mogen

genieten van opstijgende geuren

'ik heb mijn honger voor jou bewaard', zei je tegen mij

en ik zenkookte er met liefde een hartelijke verrassing bij 

Je wilde zo graag leven, 

de zomer was je goedgezind

maar de herfst naderde en 

die verschrikkelijke ziekte haalde je in

maandag 19 september 2022

FLAMINGODANSERES

flamenco

Toen haar man nog leefde, overwinterde het echtpaar jaarlijks in zonnig buitenland dichtbij een golfbaan. Nu treurt de gebruinde Reina achter glas waar regendruppels omlaag parelen. Ze was, scheef in haar antieke stoel zittend, in slaap gevallen. De lachgrage Reina werd wakker met een stijve bovenarm: 'Ik heb erge pijn. Kun jij de dokter voor me bellen?' Zachtjes wrijf ik over haar bovenarm. Zij genieterig: 'Dat helpt, jij kent de kneepjes. Lekker. De helft is al over. Ben jij dokter?' Ik glimlach: 'Hoogstens een poppendokter. Dus als u een nieuwe arm wilt, heb ik alleen deze maat.' Ik pak de flamencodanseres (zij noemt het Spaanse souvenir: flamingodanseres) die op een gehaakt spreitje staat van de tv en zwaai zogenaamd met een armpje.' Reina: 'Te leuk weer. Hou op, anders plas ik in mijn broek.'

Een Saar snapt wat nodig is!

GEHAAID

gehaaid, dementie

In al haar dementie is Wieke heel gehaaid. Ze woont in een zorginstelling en wil naar thuis, maar thuis bestaat niet meer. Vandaag heeft ze fratsen. Wanneer ik zou meedelen dat ze al haar familieleden heeft overleefd, wordt ze ongelooflijk verdrietig. Die middag zetten we beiden in op creativiteit. Zo zegt ze dat haar dikke teen is gebroken alleen om de reden dat ze dan naar huis MOET om andere schoenen te halen. Haar heimwee maakt haar zo vindingrijk dat wanneer ik het probeer met troostvoedsel 'Er staat vandaag uw lievelingskostje andijviestamppot met spekjes op het menu' ze theatraal antwoordt: 'O nee hè, dat is nou net de enige groente waar ik een hekel aan heb. Maar doe geen extra moeite voor mij, ik heb thuis nog een magnetronmaaltijd.' Haar vruchteloze pogingen om naar huis te gaan hebben iets triests en iets komisch.

Ik plant haar op een stoel neer, zodat ze haar gedachten kan ordenen. Ze wil muziek op tv. Het wordt voor de zoveelste keer het YouTube filmpje van Andre Rieu; ouderen worden daar vredig van. Zij: 'Die heb ik al eens gezien. En ook dat filmpje. Ik heb thuis nog andere videobanden liggen. Ik ga ze wel even halen.' 'U heeft volkomen gelijk', geef ik toe. Zij smakelijk om haar uitspraak lachend: 'Dat ik dat vandaag nog zou krijgen.' Voordat ze moeizaam opstaat, toon ik triomfantelijk een andere videoband van de Straussman met de viool. Wieke: 'Ik geef me gewonnen.' Om haar in die fijne mood te houden, presenteer ik de snoeper een schaaltje met petitfourtjes. Wordt het toch nog gezellig.

Een Saar snapt wat nodig is!

zondag 18 september 2022

FLAUWEKUL

voetenmassage

Koffietijd. Gewemel in het portaal van de afdeling pg door de deurbel. Willie, voor wie ik op bezoek kom, oogt vermoeid: 'Ik heb vandaag de marathon gelopen. Mijn voeten doen pijn.' Om aan te geven dat het menens is, illustreert ze het met een overdreven pijn vertrokken gezicht en een 'auw!'. De dienstdoende zorgmedewerker geeft aan dat ze geen rust in haar donder heeft om te zitten. Ik weet dat Willie geniet van mijn aaisessies: 'Ik ga uw voeten verwennen met een massage.' Willie is sober opgevoed. Omdat iedereen om haar heen staat, doet ze afwerend: 'Wat een flauwekul, dat is nergens voor nodig.' 

In plaats van met de bewonersgroep koffie te drinken (nog meer prikkels), neem ik haar zonder woorden mee naar haar kamer. Geen gemaar. Ze ploft opgelucht in de eerste de beste leunstoel. Ik houd me afzijdig en observeer haar houding. Ze knikkebolt. Met de ronde haarborstel maak ik zachte golfbewegingen. Ze is zo vertrokken. Ik stop met borstelen en houd haar trillende hand tussen mijn handen. Zij legt haar andere hand op de mijne. Zo zitten we een tijdje tot ze gapend haar ogen opendoet. Wat opgeknapt staart ze in mijn gezicht. Met naar voren uitgestoken benen en met wiebelende voeten knipoogt ze: 'Zou ik die massage van straks nu mogen? Ik kan daar zo van genieten.'

Een Saar snapt wat nodig is!

vrijdag 16 september 2022

POPPENMOEDER

robotkat

In de Makers van Morgen heeft Neeltje Walgien het over volwassen poppenmoeders: ze knuffelen hun baby, wandelen ermee in kinderwagen of draagzak en kleden de kleine met de grootst mogelijke zorg. Het zijn geen levende kinderen, maar poppen en zelfs katten. Nauwelijks van echt te onderscheiden, behalve doordat ze zo stil zijn. 

Als kind was ik ook zeer toegewijd aan mijn made-in-China-kinderschare, maar rond je adolescentie laat je ze zonder pardon in de steek of je stopt ze in een kartonnen doos op zolder waar ze door een eventuele volgende generatie nog een kans maken op een tweede leven vol liefkozingen. Mijn poppen plus mijn babykleertjes zijn bij gebrek aan opvolging van vlees en bloed door een zorginstelling geadopteerd. De activiteitenbegeleidster die ze kwam ophalen, was meer in tranen dan ik.

Over het waarom mensen blij worden van poppen of knuffels is diverse uitleg mogelijk Eenzaamheid, zorginstinct, gemis, dementie, psychische problemen, een combinatie daarvan, wie zal het zeggen. Zo is de mollige Lucie (75) naast surrogaatmoeder ook een hoarder. Ze sjouwt wat af met haar beren en babypop die ze allemaal tegelijk in haar armen houdt. Logisch voor haar, want ze houdt van allemaal evenveel en je wil niemand tekortdoen. Nu loopt ze te niezen. Het eerste waar je in deze tijd aan denkt, is: mijn hemeltje, ze zal toch geen corona onder de leden hebben? Die paniekgedachte kun je vervolgens afzwakken met hooikoorts. Lucie kent andere zorgen. Aangedaan duwt ze de plakkerige, maanden geleden voor haar verjaardag gekregen, dementiepoes in mijn handen: 'Ik zal toch niet allergisch zijn voor katten?

zondag 11 september 2022

OP VAKANTIE

bloemdecoratie glas en zijde

De vakantietijd is een crime voor dementerenden. Andere routine, andere gezichten, misschien ook minder aanloop van in het buitenland verblijvende familie of buren. In de drie weken dat ik in Tuinesië verblijf, besluit ik op de helft mijn cliënte te bezoeken: voor je het weet ben je vergeten.

Nadat ik jaren stap voor stap bij haar flink wat credits heb opgebouwd, blijk ik na anderhalve week hoppa uit haar geheugen gewist. Ik reageer een beetje komisch; eigenlijk schrik ervan. Ze doet een beetje stuurs: 'Jij rookt toch niet? Haar gezicht is een en al walging: 'Ik ben fel tegen roken.' Moi: 'Daar denken we dan hetzelfde over. Ik heb nooit gerookt.' Ze gaat in haar fauteuil zitten met de handen op de leuningen alsof ze het fort moet verdedigen. Ik houd me afzijdig waar ik anders al aanstalten maak voor onze gezamenlijke doedingen. 

Het is gemoedelijk stil, als ze kordaat stelt: 'We zijn het eens jij en ik. We denken hetzelfde.' Ik zie het als een invitatie om lollig verslag te doen van mijn vakantie: ze geniet altijd zo van mijn (fantasie)verhalen. Ik laat beproefde steekwoorden en zinnen uit de vele gesprekken die we gevoerd hebben, vallen. Door een onbenullig zinnetje draait ze als een blad aan de boom om: 'Wat hebben we het toch goed.' Het vertrouwde gevoel is grotendeels terug. Opgewekt vraagt ze om natuurschoon. De herfstanemonen in de tuin mogen niet afgeknipt. We decoreren met wat ze in huis heeft: grote glazen vazen en zijden bloemen. Ze is zeer ingenomen met het resultaat.

Een Saar snapt wat nodig is!

zaterdag 10 september 2022

HERFSTIG

vaaslamp

Het is nog volop zomer, maar vandaag even niet. Voor haar overlappen de seizoenen zich door de hevige zomerbui met dreigende wolken. Elsje waant zich zomaar in de herfst. Het hemelwater gutst uit de dakgoot wanneer ik de vaaslamp (een originele uit de 70s) aanknip. Donder en bliksem. Ze 'schrikt' van de dubbele felheid en de psychedelische schaduwen op de muren. Kijkt naar mijn stoffen gymschoenen, beziet haar sandalen. We hoeven niet naar buiten en toch staat ze op. Ze loopt naar de muurkast. Terug in de woonkamer, draagt ze molières aan haar voeten en heeft ze voor mij een paar heren rubberlaarzen in haar handen; mensen van vroeger zijn op alles voorbereid. Het spreekt voor zich dat ik de laarzen pas.

Een Saar snapt wat nodig is!

woensdag 7 september 2022

OOIEVAAR

olifant

Ik houd het koetjes- en kalfjesgesprek met een oud ouderwets warm moedertje gaande zodat ze, net voordat ze de nacht ingaat, in de huidige neutrale mood blijft. Baby's doen het altijd goed bij ouderen. Ik vertel dat er bij mijn enige nichtje een lief klein meisje op komst is en dat het thema van de kamer roze olifantjes is. Ze spaart namelijk van kind af aan olifantenbeeldjes. Letty weet dat olifanten voorspoed en wijsheid brengen. Mooi meegenomen. 

Ik heb een openhartigheid: mijn nichtje noemde een olifant een ofilar en de hele familie is de dikhuid zo blijven noemen. Letty klaart verder op: 'Dat herken ik Leuk hè, zo'n eigen familiedingetjes. Wij zijn ook van de olifanten. Ik heb zelfs een geluksolifant aan mijn rollator hangen.' Ik zie wel een bungelende ooievaarhanger aan het stuur: 'Wat grappig. Omdat we het over een baby'tje hebben.' Letty lacht geheimzinnig: 'Dat is geen ooievaar. Het is een olifant. Een van mijn kinderen verhaspelde het zo en we zijn er allemaal, tot op de dag van vandaag, in meegegaan. Het is een goed bewaard familiegeheim.' Ze schrikt van haar eigen loslippigheid. Ik maak het ritsgebaar. Ze vertrouwt me. Oef. Waren we bijna alsnog in de gevarenzone beland.

Een Saar snapt wat nodig is!

dinsdag 6 september 2022

BUBBELBAD

in bad, bros, weken, rimpels

Wanneer vier dames op het terras bij elkaar zitten wordt het een kwekkring ondanks dat het al voorbij de gebruikelijke bedtijd is. In plaats van spritsen zijn er minibrosjes als bijlage bij de pudding met pilletjes. Wie kent er nog de kirrende reclameboodschap: 'Bros bros bros?' Uit mijn televisiegeheugen diep ik Adèle Bloemendaal op in een bad met bubbels. Zij is de uitverkozen 'zeemeermin' omdat ze de eerste vrouw op leeftijd was die openlijk uitkwam over het uiterlijk verjongen en plastische chirurgie. 't Schaep met de vijf poten komt langs en Adèle met een suikerspin en vlinderbril die plat Amsterdams ouwehoert. 'Bros bros bros' was om aan te tonen hoe luchtig de chocolade was; beter gezegd: hoe luchtig de met chocolade omhulde luchtbelletjes waren. Het kwekkwartet herinnert zich het weer: deed Mies Bouwman daar ook niet aan mee? Het levert voldoende onnozele gespreksstof op voor aanverwante onderwerpen zoals wassen, weken, en douchen want slechts weinigen hadden vroeger een ligbad. Mijn cliënte volgens eigen zeggen wel, eentje met gele en zwarte tegeltjes. De nachtzuster vraagt aan haar of ze al naar bed wil. Zij blijft in het onderwerp hangen: 'Nee, dankjewel. Ik wil niet in bad, daar krijg je rimpels van.' Ze ontvangt een lachsalvo als ze het illustreert door haar geplisseerde armen te tonen. 

Een Saar snapt wat nodig is!

maandag 5 september 2022

HALLO!

tennissen, tennisballen, tegen het net slaan

Dirkje en ik bespreken een 'tanniswedstrijd' op haar kamer. Een van haar favoriete zorgmedewerkers steekt kort haar hoofd tussen deur en deurpost om gedag te zeggen; ze wil ons gesprek niet verstoren. Ik zie haar. Dirkje niet. Met een racket in haar hand zou ze flink tegen de bal gemept hebben: 'Was het dat! Wordt er niets tegen mij gezegd!' Ik roep de zorgmedewerkster zogenaamd ter verantwoording. Ze komt terug om haar overdreven te knuffelen. Dirkje straalt: 'Kijk, zo blijf je bij me hangen.' Bij het weggaan werpt ze haar schalks een kushandje toe. Echt schattig.

Een Saar snapt wat nodig is!

vrijdag 26 augustus 2022

KAPSONES

haar verven

Het keukengesprek gaat over: haar verven. Als ik mijn grijs laat bedekken, ga ik daarvoor naar de kapsalon. Trees is van het doe-het-zelven: 'Zo heb je nooit uitgroei. Bij de kapper moet je maar afwachten of ze tijd voor je hebben, of je moet een afspraak maken.' Trees (in de veronderstelling dat ze kastanjebruine haren heeft) buigt haar grijze hoofd naar voren om dat te staven. Ik beaam het. Ze wordt zenuwachtig bij de kapper: 'Eerst hielp één kapster je, tegenwoordig zitten er minstens drie aan je hoofd te friemelen. Ik ben altijd bang dat als ze niet meteen komen nadat het piepje van de droogkap is afgegaan, ze me vergeten zijn en mijn haren verbranden. [Dat herken ik] En nu kan ik het doen wanneer ik er tijd voor heb of zin in heb. Ik snap echt niet wat er nou zo moeilijk aan haar verven is? Ik doe het onderhand dat ik de krant lees. Ik was mijn haren boven de gootsteen. Doe de bijgeleverde handschoenen aan, hang een handdoek om mijn schouders, smeer een half flaconnetje Polydor (anders wordt de kleur onnatuurlijk) in het haar, laat het een half uur inwerken en spoel het uit.'

Zoals zij het in een ademteug uitlegt, is het Kinderspiel, ganz einfach. Moi: 'Echt geweldig dat u dat kunt. Ik zou er met mijn lange haren een knoeiboel van maken.'* In geuren en kleuren vertelt ze, kort van memorie, zes keer achter elkaar hoe ik het moet doen. Daarbij geeft ze tips: als je de helft van het flaconnetje gebruikt kun je er twee keer mee doen, zo bespaar je half geld, maak de handdoek vast met een haarspeld of wasknijper, gebruik een versleten handdoek: niet wassen daarna, gewoon laten drogen voor een volgende keer, bewaar het pakje met het kleurnummer. Ik blijf aandachtig luisteren. Of ze het een keertje bij mij wil voordoen, vraag ik wetende dat dit niet gaat gebeuren; Trees' haardos is al minstens 20 jaar grijs. De zeer met zichzelf ingenomen Trees plots helder en hogelijk verbaasd: 'Ik heb het nu al zo vaak uitgelegd, als je het nou nog niet kunt dan gaat het je nooit lukken.'

*Voor mensen die beseffen dat ze gehinderd worden door geheugenproblemen en zich daardoor minder of dom voelen, is het opbeurend als een ander ook klunst.

Een Saar snapt wat nodig is!

maandag 22 augustus 2022

MOEDER-DOCHTER RETRAITE

moeder-dochter retreat
Bronze sportif en vakantiebruin

Augustus. Vrolijk wuiven Syl en ik de volgestouwde stationcar uit totdat die om de bocht verdwenen is. Dochterlief is twee weken op vakantie (voor moederlief is ze een weekendje weg), naar een retreat in bella Italia. 'Zullen we een bakkie troost doen', vraag ik als we zijn neergestreken in haar ommuurde schaduwtuin waar ondanks de opeenvolgende hittegolven de opgepotte oleanders uitbundig bloeien. Steekwoorden zijn blijven hangen in haar geheugen. 'Heb jij lires?' vraagt Syl praktisch. Lires? Ik moet even schakelen. Syl: 'Ik lust wel een bolletje ijs. Dat noemen ze hier: gelato.' Moi slagvaardig: 'Doen we dat.' Ik verdwijn naar binnen en haal twee cornetto's uit de diepvries. Tussen twee hapjes door zucht Syl onder het zonnescherm van tijdelijk geluk: 'Wij gaan al tientallen jaren naar het Gardameer. Het is hier zo heerlijk en toch heb ik altijd heimwee. Ik vind het daarom prima dat we hier alleen dit weekend blijven.' 

Ik ga mee in haar beleving en trek haar pantykousjes en sandalen uit. Vrijheid voor de anders geschoeide voeten. De pantykousjes hang ik aan de handvaten van de rollator. Bij elk briesje wiggelen ze feestelijk. Voor haar doen zitten we lang. We delen dezelfde opvattingen en hebben veel gemeen. 'Je kon een kind van je moeder zijn', concludeert ze glunderend. 'Wat heb jij bruine benen', bewondert ze de mijne pal naast de hare. 'Die van mij zijn gemarmerd.' Moi: 'U kunt zo het Capitolini museum in. Van over de hele wereld komen toeristen naar Italië om de collectie marmeren beelden te bezichtigen.' Syl vlot: 'Niet de mijne. Ik bruin snel.' 

Tussen al dat gekeuvel wil ze weten wat een retreat is. Moi: 'Retreat is een retraite, dat kent u vast van de nonnen. Tijdens een retreat onttrek je jezelf uit het dagelijks leven, met liefst met zo min mogelijk prikkels zodat de focus op jezelf komt te liggen.' Syl: 'Dus wij hadden nu een gezellig moeder-dochter retreat?' Ik denk: hadden? Syl ineens gejaagd: 'Help je me overeind dan gaan we naar huis.' Op de derde tel veren we op, ik houd mijn arm om haar middel en schuif de rollator met de vrije hand naar haar toe. Ze kijkt lief naar me en moffelt haar hand onder mijn arm: 'De rollator was handig voor de vakantie, thuis heb ik die niet nodig. Daar lopen moeder en dochter gearmd.'

Via de tuin - met bewust ingebouwde stops om de bloemenpracht te bewonderen - naar de keuken, want ik vreesde voor het moment dat ze haar eigen huis binnen zou gaan. Spatte de geheugendroom dan uit elkaar en wat zou dat met haar gemoedsstand doen? Zodra ze een voet over de drempel schuifelt van haar eigen huis is ze volgens haar eigen profetie inderdaad nog gelukkiger: 'Zo fijn om weer in mijn eigen holletje te zijn.'

Een Saar snapt wat nodig is!

zaterdag 20 augustus 2022

BOKKENPRUIK

 bokkenpruik

Marjan, een anders aardig mens, was stellig: het was zondag. Zondags komen haar kinderen. Nu kwam ik en dat viel tegen. Ze was opstandig en ik wist niet waarom. Moi: 'Gooi er maar uit wat u dwars zit. U mag alles tegen me zeggen.' Pas nadat ik haar gevoel benoemde, kwam ze los. Dat het zaterdag was en morgen pas zondag bracht haar tot bedaren. Wel bleef ze zich dom voelen. Ik heb altijd wel een faalverhaal in de aanbieding en vertel van mijn vakantiebaantje in de jaren zeventig als weekbladbezorger. Zwaar werk want ik moest 650 kranten en vier keer zoveel folders vouwen en rondbrengen 'De eerste donderdagmiddag viel ik bij het ophalen van de tweede stapel in de garage oververmoeid in slaap. Rond achten vervolg ik mijn route. De schemering zie ik aan voor dageraad. De paar fietsers die ik tegenkwam, wenste ik goedemorgen en het was een rare gewaarwording dat in veel huiskamers in de ochtend de tv aan stond - middag- en ochtendprogrammering moest nog uitgevonden worden. Pas toen het donker werd in plaats van lichter begon het mij te dagen. Marjan: 'Jij was langer dom dan ik.'

Zand erover. 'U heeft morgen een leuke dag in het vooruitzicht en vanmiddag gaan we het net als op al onze zaterdagen ook gezellig maken. Wat vindt u ervan als ik u optut voor morgen?' Dat klinkt haar als muziek in de oren, maar Marjans emoties hebben nog even de tijd nodig. Ik start met een hoofdmassage op ontspanningsmuziek. We zoeken zondagse kleren inclusief bijpassende bijouterie uit. Ik spray haar haren nat en begin krulspelden in te zetten. Marjan: 'Zijn die echt nodig?' Moi: U wilt toch helemaal mooi zijn morgen?' Marjan: 'Maar krulspelden prikken zo.' Marjan heeft vroeger waarschijnlijk kennis gemaakt met krulspeldborsteltjes waar een pin doorheen ging. Moi: 'Dit zijn klittenbandrollers, die prikken niet.' Marjan aarzelt: 'Had ik jouw krullen maar.' Mijn hand pakt zogenaamd het midden van mijn scalp vast: 'Zal ik de pruik maar afzetten dan en straks voor u hier laten? Twijfel. Voor een moment gelooft ze me: 'Ha, ik dacht bijna dat het waar was. Ik zet wel mijn bokkenpruik af. Mijn humeur is dankzij jou opgefleurd.'

Een Saar snapt wat nodig is!

vrijdag 19 augustus 2022

KROMME JONGEN

komkommertijd

Het is komkommertijd, maar niet in het Zorghuis waar Pappi zijn laatste hoofdstuk afrondde. Drie voormalige huisgenoten zijn er nog: levend en wel. Merie roept op het moment dat ik kom binnenwandelen: 'Hoor!' Je vaders plaat staat op: Tanze mit mir in den Morgen.' Het blijft bizar zoals Pappi onverwachts blijft oppoppen. Mijnheer Demijne heeft groot nieuws. Hij onthoudt nog steeds mijn voornaam en heeft al een stoel aan de vierkante tafel voor me bijgeschoven: 'Kom gezellig zitten.'

De Witte Dame zwaait. Ze moet dringend iets kwijt en eist bescheiden haar aandacht op: 'Ik geef trouw elke dag je vaders planten water, maar ze hebben het niet gered.' Moi: 'Alleen dat u de moeite neemt, is al zo ontzettend aardig. Tegen deze extreme droogte valt niet op te sproeien. Ze blijven vast over.' Ik was al in de tuin geweest: de hosta's zijn alleen bedroevend klein gebleven. 

Ik voeg me bij Mijnheer Demijne en luister aandachtig naar zijn vaste-vroeger-riedel. Daarna noemt hij zijn overleden vriend en Pappi: 'Ik heb er veel verdriet van gehad, dat ik het zonder hen moest doen, maar ik heb de draad weer opgepakt.' Hij kijkt lief opzij naar zijn snoezige tafeldame die neus tegen tegen neusje met een baby(pop) knuffelt: 'Ze kwam hier logeren en nu is ze mijn vriendin en blijft ze hier wonen.' Zij grinnikt zacht en lief. Vertrouwelijk: 'En we willen nog een baby.' Zo leuk dit!

Komkommertijd. Op het menu staat nasi goreng. De gastvrouw is druk in de weer met de bereiding. Op het keukenblok liggen niet zomaar komkommers. Het zijn buitenbeentjes, of zoals Pappi ze naar goed Westlands gebruik zou noemen: 'Kromme jongens.' Pappi mag dan niet meer onder ons zijn, op de een of andere manier duikt hij steeds op.