maandag 20 juni 2022

EN WE GAAN NOG NIET NAAR HUIS

bevrijdingsdag,lotto gewonnen

Achter gesloten deuren. Heeft ze de lotto gewonnen, is de oorlog voorbij en vieren we Bevrijdingsdag? Dansend komt de in juichstemming verkerende Nolda op me af: 'Je bent er! Ik mag naar huis! Rijd de auto maar voor.' Ik spring enthousiast mee, ze is zo dolblij. Wel een vreemd bericht. Ik zie meer opgetogen gezichten binnen de woongroep. Wat is hier aan de hand? Een medebewoonster blijkt tijdens het middagmaal iedereen het hoofd op hol te hebben gebracht. Op de repeterende mag-ik-naar-huis-vraag van een huiler heeft de medebewoonster die het zo sneu voor hem vond, geantwoord dat iedereen vanavond naar huis gaat. 

Nolda heeft een opleving en is zo ingelukkig dat ik het niet over mijn hart krijg om in mooie bewoording te vertellen dat ze het pand alleen tussen zes plankjes verlaat. Ze staat bij de uitgang: 'Maak jij de deur voor open voordat ze zich bedenken?' Ik kan het rekken door haar voor te houden dat het veel te ver naar huis is en dat ALS ze naar huis gaat, ze wordt opgehaald. Ik lieg niet. Ter afleiding haal ik maar weer eens de speurtocht 'zoek de uitgang' van stal waarbij zoveel lollige onderwerpen de revue passeren, dat je de weg wel kwijt moet raken.  

Wanneer haar na een uurtje getemperde enthousiasme overgaat in gapen, constateert ze melig: 'Onderhand denk ik dat we weer eens in het ootje zijn genomen. Ik trap er ook elke keer in.' Moi: 'Je zou het denken. Kom dan nemen we daar een beker chocomel.' Ik gebaar naar de crapaudjes in de hal waar ze voor de in- en uitgang kan posten. Wanneer ik na een halve minuut terugkeer met twee bekers chocomel is Nolda vertrokken. Vertrokken naar dromenland. Haar ontspannen gezicht nog in een glimlach. Ik verlaat de woning via een achterdeurtje. 

Een Saar snapt wat nodig is!

vrijdag 17 juni 2022

SAAR AAN HUIS

een Saar snapt wat nodig is

Een Saar snapt wat nodig is: bij elk bezoek neemt ze een tas vol begrip en vreugde mee. In Venlo e.o. is de vraag naar Saars en Brammen groot. Ben je in voor een betaalde bijbaan waar je zelf het aantal uren kunt bepalen? Informeer naar de mogelijkheden bij Judith Selle 06 - 86895171 of venlo@saaraanhuis.nl

Kenmerken van een Saar/Bram: sociaal - vrolijk - zorgzaam - betrokken - betrouwbaar - integer - respectvol - behulpzaam - warm - geduldig - daadkrachtig - verantwoordelijk - ervaren -  oplossingsgericht - deskundig - professioneel

donderdag 9 juni 2022

MOEDER EN DOCHTER

boterbloemen, dotter

Nu er veel bloeit en groeit in eigen tuin neem ik geregeld bloemetjes voor een speciale cliënte mee. Aan haar blije gezicht zie je dat ze dat waardeert. Ditmaal houd ik het plukboeketje zo voor mijn gezicht dat alleen mijn ogen zichtbaar zijn: 'Alstublieft.' Fien pakt het aan: 'Dankjewel. Ben jij mijn dochter?' We hebben dit toneelstukje al eerder opgevoerd. Weet ze dat echt niet? Zij: 'Wat erg dat ik dat niet zeker weet.' Moi met humor: 'Ik ben uw dochter niet. Maar ik ben wees, dus een mama, zeker zo'n lieve als u, is welkom.' Zij mijn woorden overwegend: 'Ik heb altijd een meisje willen hebben. Ben je braaf en gehoorzaam?' We moeten er samen om lachen.

Een mij onbekende buurtbewoonster die ons vaker samen ziet, klampt me aan: 'Elke keer als ik jullie samen zie, zou ik willen dat ik met mijn eigen moeder net zo'n fantastische moeder-dochterband had. Jullie zijn zo leuk samen.' Fien pakt mijn hand en beaamt het. Ik laat het zo en knik. Wie nu mocht denken dat mijn kostje gekocht is, komt bedrogen uit. Bij het volgend bezoek aan haar waar een langere poos tussen zit dan normaal, vraagt mijn kersverse adoptiemoeder doodleuk wie ik ben. Op de vraag of ze me herkent, antwoordt ze dat ze me nog nooit gezien heeft. Ik ben gewoon gewist uit haar geheugen. Ik stel me voor als Saar: 'Leuk met u kennis te maken.' Zij nuchter: 'Dat zal de tijd uitwijzen.' Ze haast zich te zeggen dat het niet onaardig bedoeld is. Je blijft lachen. Niets zo veranderlijk als een (dementerende) bejaarde. Zo ben je een aangenomen kind en zo ben je Remi alleen op de wereld.

Een Saar snapt wat nodig is!

woensdag 8 juni 2022

DE EERSTE INDRUK

a warm reception is just the beginning

a warm reception is just the beginning

Hoe je wilt reageren op de beleving van iemand met geheugenklachten hangt van de omstandigheden af. Inschatten hoe iemands reactie kan/zal zijn en wat diegene op dat moment aankan. Moet je meegaan in de beleving van iemand of gewoon duidelijk zijn: zo zit het. Meteen de waarheid vertellen kan duidelijkheid scheppen of rauw op het lijf vallen. Als je zegt waar het op staat, kan iemand zich van je afkeren, dichtklappen. Geleidelijk aan vertellen hoe het zit, of eromheen draaien, of een leugentje om bestwil in stand houden zijn geoorloofd als die persoon zich daardoor in plaats van ongelukkig prettig(er) voelt.

Mevrouw is die ochtend achtergelaten op haar nieuwe kamer. Alles is vreemd en ze wil naar haar vertrouwde huis. Wanneer ze hoort dat ze hier voortaan (noodgedwongen) woont A) gelooft ze dat niet en b) raakt ze in paniek. Buiten breekt de zon door. Ik vraag of ze weleens op vakantie is geweest. Ze vertelt vol vuur over buitenlandvakanties. Haar gezicht klaart op wanneer ik haar laat logeren - een veelbeproefde en succesvolle methode. Permanent wordt zo afgezwakt naar tijdelijk tijdelijk. Op haar hotelkamer bespreken we de verblijfsmogelijkheden. 's Avonds, na een emotionele dag,  komt ze naar me toe: 'Jij bent toch de receptioniste? Ik knik vriendelijk. Zij: 'Ik vind het hier best leuk, kan ik voor vannacht bij jou een kamer boeken?' Tuurlijk kan dat. We lopen naar haar kamer en ik vertel haar dat ze boft. Toevallig is de extra mooie kamer vrij. Mevrouw vindt de inrichting (met haar eigen spullen die ze niet als zodanig herkent) prachtig: 'Wat een luxe!'

Een Saar snapt wat nodig is!

maandag 6 juni 2022

GROEIZAAM WEER

lange haren

De kapper heeft Mariets haren geknipt. Veel te kort naar haar zin. En aangroeien gaat slechts met een centimeter per maand, weet ze. Wanneer we met een kaboutergietertje (de grote groene is in geen velden of wegen te bekennen) de balkonbakken watergeven, begint het, terwijl de zon volop schijnt, te plenzen. Dat scheelt een hoop op en neer geloop. Toevallig is het kermis in het dorp en weet Mariet een leuke spreuk: 'Regen bij zonneschijn dan hebben de engeltjes kermis in de hemel.' Moi: 'Gezellig. En wij hier.' Zij best verbaasd: 'Is het al Pinksteren? Ik hoef niet naar de kermis. Ik wil naar de kapper.' Moi: 'Om de haren eraan te laten knippen?' Mariet verzucht met een dromerige blik: 'Als dat zou kunnen.' 

Ze strijkt nadenkend met haar vingers over haar kin: 'Als het Pinksteren is dan is het toch mei? Moi: 'Klopt als een bus.' Mariet staat kwiek op waar dat anders moeizaam gaat. Ze gaat terug het balkon op terwijl de regen met bakken uit de dreigende lucht valt. 'Meiregen is groeizaam weer', verklaart ze. Ik ga mee. Na luttele seconden vluchten we naar binnen met kletsnatte haren en bloesjes. Mariet had zich meiregen heel anders voorgesteld. Nadat haar haren en schouders zijn drooggedept, maak ik mijn natte knoet los. Druipende slierten hangen over mijn rug. Mariet: 'Oh, bij jou heeft het gewerkt. Ik zei het toch!' Hoopvol: 'En bij mij?' Met een blauw elastiekje uit de glazen bewaarpot die allerlei handige dingetjes bevat, bind ik de nekharen tot een minuscuul staartje: 'U kunt al een staartje!' Zij voelt en lacht als een boer met kiespijn: 'Een muizenstaartje.' Moi bemoedigend lachend: 'Maar de groeizame regen werkt door hè. Bij mijn volgende bezoek moet ik u vast met Rapunzel aanspreken.' Een contente en attente Mariet: 'Heerlijk hoe jij altijd aan alles een positieve wending kunt geven! Het elastiekje blijft die middag zitten. Geregeld voelt ze of het staartje al langer is.

Een Saar snapt wat nodig is!

zondag 5 juni 2022

OP SCHOOT

opgeschoten gras
De tuin is een afschildering van pointillisme

In de openlucht een grijs wolkendek bij 25 graden. Op de stoep vang ik Fien op die net de deur van haar seniorenwoning achter zich heeft dichtgetrokken. Fien is een dwaler. Ze leeft in vroeger en wil geregeld naar haar ouderlijk huis dat niet meer bestaat zoals in haar beleving. Fien twijfelt over links of rechts afslaan. Fien: 'Ik ga naar mijn moeder, maar ik weet de weg niet. Zo erg.' We kennen elkaar al een tijdje. De flinke Fien staat er zo aandoenlijk bij dat ik haar hartelijk vastpak: 'Uw moeder is een engel, en u bent een schat.' Fien wentelt zich in mijn armen: 'Waarom? Waarom ben ik een schat?' Moi haar spontaan in de poppetjes van haar ogen kijkend: 'Ik kan er niets aan doen. Ik ben helemaal weg van u.' Ik som haar goede eigenschappen op. Fien luistert met gespitste horen. Complimentjes kunnen iedereen bekoren.

Wanneer ik haar zachtjes richting haar tuintje met verwilderde bloemen tussen het opgeschoten gras troon, herhaalt Fien: 'Ik wil naar mijn moeder.' Fien zoekt geborgenheid. Ik schuif een verstelbare houten tuinstoel dichterbij en klop met een glimlach uitnodigend op het verschoten gele kussen: 'Wilt u even bij me op schoot zitten?' Ze glimt: 'Zo'n spriet als jij kan me niet houden, maar dankjewel voor het aanbod. Ze pakt mijn hand vast en kijkt me vol genegenheid aan. Een vragende en enigszins twijfelende blik: 'Ben jij mijn dochter?' Moi: 'Het klopt dat u een moeder bent. Helaas niet de mijne [mijn lieve mam is helaas overleden], maar ...' Fien onderbreekt me: 'Ik heb altijd al een dochter willen hebben. Wil jij mijn dochter zijn?' Ik smelt. Haar liefdevol aankijkend: 'Vanaf nu zijn we tijdens mijn bezoekjes moeder en dochter.' Vijf minuten later vraagt een gelukkige Fien: 'Ben ik echt een moeder?' Wanneer ik blij knik, neemt zij het initiatief tot een bevestigende knuffel.

Een Saar snapt wat nodig is!

vrijdag 20 mei 2022

DE BROMVLIEG

vliegenmepper

De bromvlieg bromt tot vervelens rond in zijn lichte kamer. Irritant, maar de bromvlieg en Har willen beiden eigenlijk hetzelfde: de vrijheid naar buiten vinden. De ramen zijn vanwege de airconditioning niet kantelbaar. Ik zet de kamerdeur naar de gang wijd open en jaag de bromvlieg op met een opgerolde krant. De diervriendelijke methode is gelukt. Gauw de deur dicht. Wanneer de verzorgster een ijshoorntje serveert, vliegt de bromvlieg die op de deur was blijven plakken weer de kamer in. 

Brommende vleugels. Har vindt het amusant, maar ook welletjes. De bromvlieg is me telkens te vlug af; hij bemerkt mijn schaduw of herkent het moordwapen. Har haalt een tennisracket met dodelijke stroomstoot voor insecten - mits je raak mept - onder zijn stoel vandaan. Ik waarschuw de bromvlieg een laatste maal: ga je weg of ik sla je weg! Ik oefen wat slagen. 

De bewoner in de kamer recht tegenover heeft de jacht op de bromvlieg gedeeltelijk gevolgd. Bij het zien van het tennisracket in actie, mept de ooit fanatieke amateur badmintonner automatisch terug. De jacht op de bromvlieg wordt veronachtzaamd. Als professionele luchttennissers slaan we wat over en weer met de gang als net. Hilarisch. Har eist mijn volledige aandacht weer op: 'Hallo, ik zit hier ook nog. Die brommer vindt zijn vrijheid wel. Ik zit hier voor de rest van mijn leven opgesloten.' Moi plagend: 'Hadden we maar vleugels moeten laten groeien.' Har bromt. Ik pak symbolisch de vliegenmepper in mijn hand. Har leuk: 'Oké, oké, ik doe al weer aardig, anders zwaait er natuurlijk wat.' 😀

Een Saar snapt wat nodig is!

MONA LISA

 dromerige blik

Rietje haalt het kartonnen fotoalbum uit de grote houten wandkast tevoorschijn. Ze heeft niet altijd zin om erin te bladeren, maar nu zijn de door inkepingen vastgehouden vale foto's goed voor vroegerverhalen. In gebogen zithouding wijst ze een tienerportret van zichzelf aan. Voordat ik haar kan complimenteren, zegt zij: 'Wat was ik toch een triest pietje.' Moi: 'Typisch, ik vind het juist een bijzondere foto van een dromerige kijkend mooi meisje dat een prachtige toekomst voor zich weet. Net als de Mona Lisa. Die uitdrukking heeft u nog steeds en natuurlijk die sprekende sprankelende hazelnootogen.' Ik pep haar op met wat ze allemaal in haar (werkzame) leven heeft volbracht. 

Rietje: 'Jij bent altijd zo positief en vrolijk. Ik ben altijd saai geweest. Nooit vrolijk. Nu voel ik me ook saai.' Moi: 'Het is mijn missie om u blij te maken. Dat kan niet in een keer, maar elke keer dat u spontaan lacht, stapel ik erbij op. Rietje geheel in HEMA-stijl: 'Krijg ik dan ook stapelkorting?' Alle beetjes helpen: lach nummer 1 staat genoteerd. Het fotoalbum leggen we aan de kant. Tijd voor het hiernumaals. We bladeren door een modemagazine met uitbundige foto's van blije vijftigplussers en stellen ons voor dat wij (ietsje ouder) dat zijn. Vrolijkheid op verzoek; ik had niet verwacht dat ze er zo in mee zou gaan, maar ze is voor bijna alles in. Rietje rechtop en stralend: 'Je stapelt goed.' Missie gelukt!

Een Saar snapt wat nodig is!

donderdag 19 mei 2022

JA MAM

moeder dochter

We wandelen in de vroege middag onder perenbomenpracht. Zij achter de rollator, ik rechts naast haar. Ik krab aan een korstje op een knokkel van mijn linkerhand. Zij in een reflex: 'Niet doen, dadelijk gaat het bloeden. Zitten al je kleren onder.' Het verbaast me dat ik gedwee reageer met: 'Ja mam.' Zij draait aandachtig naar me toe. Hartelijk: 'We zijn eigenlijk bijna-buurmeisjes, maar het voelt als een moeder-dochter moment.' Ik voel precies hetzelfde. Wanneer we naar het vijf-uur-journaal op de radio luisteren, kriebelt zij aan haar elleboog. Moi quasi terechtwijzend: 'Niet krabben. Mag ik ook niet.' Zij amicaal: 'Ja mam.' 

Een Saar snapt wat nodig is!

dinsdag 17 mei 2022

SMILE

mooie tanden

Het is even over twaalven. Plompverloren begint Bea te huilen. Ze snikt als een kind dat haar moeder in de winkel is kwijtgeraakt. Op mijn vraag wat er aan de hand is, snikt ze: 'Je hebt zulke beeldschone witte tanden en ze staan zo recht.' Ik wrijf haar bemoedigend over de rug en zeg: 'Daar hoeft u toch niet om te huilen.' Bea: 'Ik ben er echt verliefd op. Mag ik ze hebben?' Bea nogmaals: 'Mag ik ze hebben? Of lenen?' Bea is van de kunstgebittenlichting. Ik schiet in de lach: 'Samendoen gaat niet lukken. De mijne zitten vast.' Bea wiens waterval gestopt is: 'Dat is een tegenvaller.' Moi: 'U heeft toch zelf ook mooie tanden.' Bea: 'Nee, heb ik niet. Ik ben al mijn tanden kwijt.' 

Moi: 'Smile! Cheese! Kaas! Toe geef me eens een van uw mooie glimlachen.' 'Nee, dat doe ik niet. Dat ziet niet uit', zegt Bea met de bolle toet. Moi: 'Mag ik even kijken?' Ik trek een wegwerphandschoen (altijd bij je dragen!) aan en doe haar magere lippen die ze stijf op elkaar wil houden, een beetje uit elkaar. Ach! Bea heeft haar tandjes vergeten in te doen. Moi: 'U hoeft niet meer te huilen. Uw probleem is zo opgelost.' Bea kijkt me hoopvol aan. Het is even zoeken naar haar, ik zou bijna zeggen tot op het bot, afgesleten ondergebit waar alleen een paar snijtandjes decennia van dienstdoen hebben overleefd. Het gebitje dat in het sieradendoosje lag, spoel ik af onder de kraan. Als ze het weer in heeft, troon ik haar mee naar de wastafel zodat ze voor de beleving haar tanden kan poetsen. Ik geef haar de tandenborstel met Prodent erop in haar hand. Natuurlijk gebruikt ze Prodent! Blij maakt ze heen en weer gaande bewegingen in haar mond.

Een Saar snapt wat nodig is!

maandag 16 mei 2022

SODABADJE

 sodabadje

We zitten op haar balkon in de zakkende avondzon. De temperatuur is zwoel en zomers. Moi: 'Deed u vroeger, wanneer je 's avonds buiten zat, de voeten in een teiltje met soda?' Hennie: 'Nou en of!' Binnen mocht dat nooit in verband met knoeien. Soda bijt vlekken uit het tapijt.' Mijmerend: 'Je keek echt uit naar die badjes.' Ze kijkt naar haar handen: 'Je liep veel op blote voeten en door ze in de soda te weken werden ze schoon en heerlijk zacht.' Moi: 'Zal ik een badje voor u klaarmaken?' Hennie: 'Ach nee, het is zoveel werk.' Moi: 'Ik doe het graag voor u. Het is echt geen moeite.' Hennie: 'Ik heb zweetvoeten. Mag het ook een handenbadje zijn?' Tuurlijk. Ouderen zijn goed voorbereid en hebben alles in huis. Ook soda. Hennie krijgt een schort om en een oude versleten handdoek over haar schoot gedrapeerd. Het teiltje met wat soda in handwarm water plaats ik op haar schoot. Ik houd het een beetje schuin, zodat ze er met beide handen in kan poedelen. 'Heerlijk warm', klinkt het genietend. Wanneer het water koud wordt, giet ik er wat warm bij. Hennie: 'Ik zou zo de hele avond kunnen blijven zitten.' Ik geef haar het nagelborsteltje aan. Ze doet het voorzichtig onder water, zodat het niet spattert. Als ze daarmee klaar is, doe ik wat vingeroefeningen voor. Zij: 'Moet dat?' Moi: 'Yes! Uw handen zijn nou lekker warm en soepel. Ideaal om vingeroefeningen te doen. Dan vet ik ze daarna lekker in.' Ze doet het braaf en staat versteld van wat ze nog allemaal met haar door de 'rimmetiek' geteisterde handen kan.

Een Saar snapt wat nodig is!

zondag 15 mei 2022

OPBLOEIEN


Het zomert in het groeiseizoen. Ik loop met het gifgroene gietertje het terras op om de zaailingen in de plantenbak water te geven. Ik zie drie ingezakte kapsels onder de luifel. Bij de drie lome muurbloempjes gutst het zweet via de gezichtsplooitjes naar de hals. De zakdoeken worden regelmatig uit de mouwopening gehaald om de gerimpelde appeltjeshuid droog te deppen. Ik houd vrolijk het gietertje omhoog: 'Kan ik nóg iemand laten opbloeien?' Driemaal gegrinnik. Moi: 'Zie, het werkt meteen!'

Ik schenk de theeglazen weer vol om het vochtgehalte van de dames op peil te houden. Sofie: 'Wat ben jij al bruin. Ben je op vakantie geweest?' Moi: 'Nee. Ik fiets, wandel met de hond en heb een grote tuin die in het voorjaar veel onderhoud vergt.' Sofie: 'Echt mooi brons sportief.' Moi: 'Ik ga er niet voor liggen bakken hoor. En het zijn ook alleen mijn gezicht en de ledematen die bruin zijn. U zou me onder de douche moeten zien: net een wielrennerstenue.' De dames zien het helemaal voor zich en proesten het uit.

Een Saar snapt wat nodig is!

zaterdag 14 mei 2022

KEUKENTAFELGESPREK

zondagse soep

Een snikhete dag in mei. In de keuken de klassieke geur van groentesoep met ballen. Ons gesprek kabbelt onder het bereiden van het middageten luchtig voort. Ik zit met een mandje te schillen aardappelen op schoot. Myrthe vraagt naar mijn leeftijd. 'Bijna zestig. En u?' antwoord ik. Myrthe: 'Ik geloof dat ik 95 ben.' Het klopt wat ze zegt. Ik spring op om de geschilde aardappels af te spoelen. Ik bedenk me ineens: 'Als u uw leeftijd omdraait, zijn we allebei even oud of jong (het is maar hoe je het bekijkt): 59!' Myrthe vol ongeloof: 'Ben ik echt al 59? Mijn kinderen zijn nog kleuters! En sinds twee dagen voel ik me sowieso al twee jaar ouder.' Haar opmerking doet me glimlachen. Waarom ze zich ineens ouder voelt, weet ze niet en ze stapt over op'Wat is het heet vandaag.' Moi breedsprakig en beeldend: 'Het is net zo heet als op de dag van mijn geboorte. Het was om twee uur 's nachts zo heet dat mijn mam mij eruit zweette. Floep, daar gleed ik.' Lol. Ze slaat van pret met de handen op haar knieën: 'Ik zie het helemaal voor me.' In haar kruis voelend alsof al haar bevallingen van recente datums zijn: 'Ik heb acht kinderen gebaard en heb nergens last van. Volgens mij was het toen koud. Dat moet wel.' Ik reik haar de vergiet met sperzieboontjes aan: 'U bent een kranige tante. U kunt vast ook deze boontjes (rengen en) doppen, dan braad ik onderhand het stoofvlees aan.

Een Saar snapt wat nodig is!

ZE BIJTEN

 garderobekast

De kledingkast uitmesten was bij een vorige cliënte zo'n succes dat ik het bij Josefine in de herhaling gooi. Zij heeft skai kledinghangers met koperen nagels die mij terugvoeren naar mijn onbezorgde jeugd. Onderin de stoffige kast liggen ook enkele bekleed met echt (?) krokodillenleer. Ik gebruik ze als decoratie. Het opruimen verloopt eender en Josefine is net zo content als haar voorgangster. 

De krokohangerdeco gunt ze geen blik waardig. Als ik er enthousiast naar informeer, negeert ze mijn vraag. Ik laat het zo. Bij een volgend bezoek zijn de 'krokodillen' verdwenen. Bij navraag wil ze er slechts over kwijt dat 'ze bijten' en dat ze het relateert aan een naar voorval uit haar kinderjaren. Had ze er een tik mee gekregen, was ze ermee geplaagd door haar oudere broers of ...? Een rappel voor mij: ieder mens heeft andere associaties bij een voorwerp of gebeurtenis en dat kan positief en negatief zijn.

Een Saar snapt wat nodig is!

FLIP FLUITKETEL

thee zetten met een waterkoker

De giebeltante kun je makkelijk aanzwengelen. Ze vindt namelijk elk grapje geslaagd, wat ook goed is voor andermans ego. Ze blieft een kop thee. Ik vul de waterkoker en druk op 'aan'. De giecheltante wacht op de fluittoon die niet komt, de waterkoker klikt namelijk als het water kookt. 'Wat duurt dat lang,' constateert ze. Ik leg uit dat een waterkoker anders werkt: 'We zullen zelf moeten fluiten.' Gegiebel. Ik probeer het, maar het lukt me niet. De giebeltante: 'Ik vond Flip Fluitketel veel leuker.' Moi: 'Wilt u fluiten?' Omdat ze telkens moet lachen, lukt fluiten haar evenmin. Moi giechelend: 'Er zit niets anders op dan de polonaise te doen.' De giebeltante hoopvol: 'Heb jij dan zo'n fluitketel voor op het hoofd?' Ik plaats mijn handen op haar schouders: 'Helaas waar is Flip als je 'm nodig hebt, maar we kunnen evengoed een rondje doen.' De giebelende giebeltante leidt me van de keuken naar de woonkamer en naar de gang waar een strohoedje op de kapstok hangt. Ze stopt voor de wc-deur: 'Even wachten. Eerst naar de wc, anders plas ik in mijn broek.' Giebeldegiebel. Terug in de keuken, is het theewater lauw. Ik wil haar het knopje van de waterkoker laten indrukken. Ze neemt giebelend op een keukenstoel plaats: 'Poeh. Even bijkomen. Het was net carnaval.'

Een Saar snapt wat nodig is!