dinsdag 11 augustus 2020

SENIORENSLAB

 

‘Nééé, dat is de mijne! Verdorie!’ brult Mutti door de huiskamer wanneer ik een huisgenoot ‘haar’ slabber omdoe. Ik pak een donkerblauwe van de stapel. Onopvallend zalvend: ‘Voor u heb ik deze uitgezocht, die kleurt veel mooier bij uw ogen.’ ‘Je kunt me nog meer vertellen’, bromt ze met gespitste oren, want van complimentjes houdt iedereen. Ik toon haar de zojuist gemaakte voor- en na-foto’s: ‘Ziet u nou, hoe chic u erbij zit?’ Zij pruttelend: ‘Het lijkt wel of ik in een dwangbuis zit.’ Ze moet er zelf mee lachen: ‘Af en toe moet ik ook in toom gehouden worden.'

voor de foto's bezoek Zorghuis Tegelen op Facebook

DAMESKRANSJE

 

Konden ouderen voor de baxterrolperiode overbieden met het aantal tabletjes in een pillendoos (‘Hoeveel heb jij er per dag? 5? Ik 7!’). Nu wordt er gepocht over de leeftijd. Tijdens het dameskransje proberen we elkaars leeftijd te raden. Buuf verklapt trots: ‘Ik ben 95!’ Grietje weet even niet hoe oud ze is. Mutti zegepralend: ‘Hah, ik ben er 98!’ We zetten ‘Lang zal ze leven’ in. Van hosanna hoogbejaard buitelt Mutti zomaar naar ‘die Jugendzeit’ die nooit meer komt. De regels koket en kittig vooruit zingend - zodat we vatten dat ze de tekst compleet van buiten kent - klinkt het: ‘Man musste noch einmal 20 sein.’

bezoek Zorghuis Tegelen op Facebook

CHILLEN

 

Nergens in Europa ontsnap je aan de alles verzengende hitte, maar in  't Kelderke is er een constante temperatuur van 18 graden. Tijdens mijn pauze chil ik er in het duister met de Witte Dame die het allemaal een beetje te veel is geworden. Voor het koffierondje stel ik een  tropische limonade samen die verwantschap heeft met ranja, maar dan suikervrij.

De mannen zijn aan het kruiswoordpuzzelen, verschillende dames hebben bezoek. Ik krijg Buuf, de Witte Dame, Mutti en Grietje mee voor een bijzonder komische mixmiddag: woordraden, vertellen over jouw herinneringen/ervaringen met het geraden woord en meezingen met een themaliedje. Steekwoorden: zomer, zon, zee en (strand)zand. Voordat we gezamenlijk in de lift stappen met alle attributen (Mutti houdt mijn iPad vast alsof het haar kostbaarste bezit is, de Witte Dame rolt het stewardessenkoffertje (de geluidsbox), Buuf hang ik in mijn arm en Grietje heeft de drank op haar rollator), stel ik de vraag of er nog iemand gebruik wil maken van het toilet. 'Nee!' Koud beneden, moet Grietje plassen. Ik zet haar in de lift, maar ze vergeet op de begane grond uit te stappen. Nadat we de lift twee keer op en neer horen gaan, hebben wij dat ook door. Ik lever haar af bij de wc's en vlieg de trap af naar de achtergelaten dames.

Mutti gelooft niet dat de BIKINI in 1946 al gemeengoed was. Daarvoor had je een gebreid BADPAK en de heren een zwembroek die zwaar werd in het water (had Gerard Cox dat in zijn hoofd toen hij het liedje 'een broekje in de branding' zong?). Buuf kwam zelden van het boerenerf af, hoogstens een keer per jaar een uitstapje naar de Maas om te pootje baden. Zij hadden dan wel weer een paard. GOLVEN Buuf mag een kommetje van haar hand maken en dat tegen het oor houden, zodat ze de zee hoort ruisen. We doen het allemaal en horen de zee. Zei niet: 'Da's tegen mijn dove oor.' BADTAS OF ZWEMTAS De badtas was een met rubber gevoerde canvas zak met een koord, zodat je 'm om kon hangen. Naast een handdoek, je badmuts en een droge onderbroek konden er ook gevulde eieren in en een beursje 25 cent voor een waterijsje of een duppie voor een schuimblok. LUCHTBED Het geruite luchtbed van canvas met rubber werd galant opgepompt door de heren en werd gebruikt om op het water te drijven, op de camping en voor logés. Zo heeft iedereen zijn eigen herinneringen. 

Voor Grietje en Buuf - beiden plattelanders -  was de wereld heel klein. Ze hadden zelfs geen fietsje. De Witte Dame en Mutti zijn stads en hebben meer van de wereld gezien. Mutti rolt veelbetekenend bij het insmeren met ZONNEBRANDOLIE. Wat vind je op het strand? SCHELPEN en ZAND! Mutti die weer mee wil bleren met een liedje noemt: 'Pettate! Ik bin ut muug op ut strand, kom dan gaon we nao Petatte Nelke. Wets dich woa die woent?' We zingen canons waarbij Mutti stellig een regel vooruit zingt zodat we horen dat zij alle teksten nog kent. Dat vindt Buuf weer aanmatigend van de 'stadse' en Grietje niet zoals het hoort in de maat. KWAL 'Kwal' wordt in deze context gebruikt als sneer. Hoe kon ik het zo uitkiezen. Genoeg geweest voor vandaag:  vrolijk en eensgezind zingen we in d'n hiemel en geneet van ut laeve.

Woorden:

kwal 4

bikini, badpak, badtas , golven 6

badmuts 7

luchtbed 8

ijscohoorn, bolderkar 9

strandtent, windscherm 10

duinpan 7

schelpenzand 12

zonnebrandolie 14


Liedjes: 

waar de blanke top der duinen, 

aan het strand stil en verlaten, als 

de klok van Arnemuiden, 

schoen ist die Jugendzeit 

bronsgroen eikenhout (Limburgs dierbaar oord - stik de moord!)

Ich sing dir ein Liebeslied

Man musste nochmal zwanzig sein

In d'n hiemel

Geneet van ut laeve 

voor de foto's bezoek Zorghuis Tegelen op Facebook

zondag 9 augustus 2020

TROPISCH RESORT

 

37 graden. Onder andere Tante Poes, Ons Door, de Witte Dame, Kiki, 't Maggimaedje, Buuf en TT genieten van een spa dag in ons eigen tropisch resort. De Tropical Spa was zóóó ontspannend dat zelfs de ‘zusters’ in de wachtrij plaatsnamen en de spa-genieters vroegen voor een klantenkaart! Poedelen in een verkwikkend sodabadje, voetreflexmassage en voor wie te kietelig was onder de voeten (Buuf) een armen- en handmassage. Het fijne perkament van de ledematen werd superzacht door de vochtinbrengende crème. Had ik al aangegeven dat er ook handmatig koelte toegewoven werd?

zie voor de foto's Zorghuis Tegelen Facebook 9 augustus

donderdag 6 augustus 2020

IJSKOGELEN

Bij de entree wacht Buuf al: 'Ik hoorde dat je kwam vandaag. Ik doe mee!' Mevrouw refereert hier aan gym en speciaal aan ballon meppen waar ze geen genoeg van krijgt. Eigenlijk heb ik iets anders op het programma staan, maar haar (ze is zo bescheiden) kan ik niet weerstaan. Als haar huisgenoten ook blijven vragen om beweging (ondanks de 30 plus buiten) ga ik overstag. In de keuken vult de kraan slurpslurp de ballonnen die de vriezer ingaan voor het ijskogelen die middag. IJskogelen is blikgooien met voor de handen verkoelende ijskogels. Helaas is het zo hot buiten dat we verplicht binnenblijven. Dus geen water in de blikken voor extra effectgeklieder. Tijdens de gym doen we yoga oefeningen, droogzwemmen, autorijden ('Scherpe bocht naar links!', remmen en gassen, en hoink hoink), paardrijden en rustige hand-, arm- en beenoefeningen. De hele bubs doet mee, inclusief de nieuwkomer. 

Op het menu staan: groentesoep, spaghetti en rijstepap met pruimen. Iedereen kan vooraf een schootservet of slab krijgen: 'Nee, niet nodig, dankjewel.' Familie die de was doet, zal niet blij zijn, want er wordt flink gespaghettispetterd. Mijnheer Demijne heeft al een oplossing bedacht voor zijn tomaatrode buik: 'Ik gebruik dit witte T-shirt wel als pyjama.' En Mutti: 'Ach, op dit bonte bloesje vallen die rode spikkels niet op.' Terwijl de bewoners in de relaxfauteuils het eten laten zakken, haal ik overal spaghettislierten van af: van rolstoelen die van armleuning tot voetsteun behangen zijn met slierten, tot op de vloer. Daarna bou ik de boel. Het wordt een mooi kermishoekje. 

De bewoners hangen allemaal veel te lui, maar ik haal ze gemakkelijk over met: 'Alle deelnemers krijgen na afloop een ijsje!' Sjimmie: 'Pure chantage!' Moi lachend: 'Dat is het!' De hele bubs schuift en rolt aan. Iedereen heeft smoesjes en redenen waarom ze wel of niet hoge ogen gooien, want uiteindelijk wil iedereen een winnaar zijn. We hebben hartstikke schik (zeker als het ijs in de ballonnen gaan smelten en de ballonnen flodderig worden) en daar gaat het om. Thoor eindigt op 1, Merie op 2 en een tevreden Bardotje op 3. De waterijsjes worden uitgedeeld en al likkend is iedereen het erover eens dat het een hollekideedag was!

dinsdag 4 augustus 2020

EREGALERIJ




Pappi is opgenomen in de eregalerij van moedige mannen. Toch weer even slikken als je het blad met bovenstaand in de brievenbus aantreft. Toevallig was ik die morgen in het Zorghuis geweest, waar zijn tafeldames en 'wandelvriendin' aan hem refereerden. Bij S. dreven zelfs de waterlanders over de wangen. Pappi wordt gemist!


maandag 3 augustus 2020

RIJTOER


Vroeg in de ochtend knikkebollen de 'muurbloempjes' na het ontbijt in hun relaxfauteuil. Wanneer twee dames in rolstoel tegelijk naar de weduwe moeten, nemen twee verzorgsters degene met de dringendste boodschap (nummer 2) mee, de ander krijgt de koninklijke rijtoer om de wachttijd te veraangenamen. We voeren een toneelstukje op dat nooit verveelt, want iedereen geniet van z'n fifteen minutes of fame. De rolstoel is de gouden koets die door de huiskamer paradeert. De muurbloempjes zijn het oranje gepeupel langs de route. TT, de Frêle Freule of Mutti spelen afwisselend voor the queen mum. Voordat we de route afleggen, oefenen we de majestueuze discrete wuifhand, met de muurbloempjes wordt het zwaaien gerepeteerd. Wanneer het defilé langs het publiek rijdt, wenkt de 'koningin'. Wanneer ze te enthousiast zwaait, vindt de 'regisseuse' dat het overnieuw moet. Haar armen scharen als een royaal filmklapbord. Dat werkt op de lachspieren en niet op de blaas. De tijd wordt vol gereden. Dat koningin Mutti dringend naar de plee (oud-geld-term voor toilet, vraag maar aan Jort) moest, is ze zowat vergeten. Net als vroeger in de schoolklas, stak ook de helft voor een welkom intermezzo de vinger omhoog, nadat de eerste een plasje was wezen plegen. Mutti: 'Waarom doen we dit?' Moi: 'Nou, mochten de koning en zijn gemaal naar Tegelen komen, dan zijn we voorbereid.' Mutti die allang naar het toilet had gekund: 'Laten we nog een keer oefenen dan.'

maandag 27 juli 2020

VOETREIS NAAR ROME



Maandagmorgen. Verwachtingsvol kijkt de vrouwenvleugel me aan: wat gaan we doen? Moi: 'We hebben de keuze tussen GYM (maar we hebben afgelopen zaterdag gesport), KOORREPETITIE (die wil ik deze week op een zonnige dag buiten houden) en WOORDZOEKERS. 't MaggiMaedje laat halverwege de opsomming weten, dat ze niet meedoet. Dat zegt ze wel, maar meent ze zelden. De Witte Dame: 'Als ik het goed begrijp, is er geen keus?' Ik maak het stiltegebaar met mijn wijsvinger voor mijn mond. Moi met een wijds gebaar: 'Mes dames et monsieurs, WOORDZOEKERS vindt plaats in de mannenhoek.'

Om iedereen wakker te houden, gaat de muziek aan. Sjimmie wil Nederlandstalig: staan Corry Konings en Teddy Scholte in de hitparade? De box strategisch neerzettend: 'Yep!' Rocky biedt me haar inhaakarm als 'Johnny' van Tante Leen als eerste voorbijkomt. We schmieren op ons beste Jordanees: 'Ow ow ow Sjonnie ...' Ik zet de stoelen klaar, wip even binnen bij Buuf en verdwijn naar de kelder om krijtbord en spons te halen. Bij mijn terugkeer zijn alle stoelen al bezet. Het circus kan beginnen.

Mijnheer Demijne, Sjimmie, Mutti zo van de ontbijttafel met slab om, de Witte Dame, Ons Door, Tante Poes, Bardotje, Grietje, Rocky en Thoor mogen (snij)bloemen en (wilde) planten raden door telkens een letter te noemen. Natuurlijk worden er bij elke plant en elke bloem Wikipediaweetjes verteld en hints gegeven. Grietje somt telkens het complete alfabet op. Rocky roept voor haar beurt. Bardotje vindt het niet eerlijk: zij had vroeger geen tuin. Tante Poes is goed uitgeslapen en sleept bij elke beurt letters in de wacht. Sjimmie wedt telkens op begonia's. Om hem ook een keer te laten winnen, wordt dat een raadwoord. Zegt hij: 'Freesia.' We rollen bijkans van onze stoel.

Mutti heeft een eureka-moment bij zeven puntjes en een T op het krijtbord: 'Chrysant.' Zij wint daarmee de hoofdprijs: een voetreis naar Rome. Een belegen geitje (Tante Poes grinnikmekkert zoals mijn moeder vroeger deed), maar de deelnemers vinden 'm lollig. Moi: 'Nu moeten we nog een tweedekansronde doen. Mevrouw is een rolster, dus we hebben nog een duwer nodig. Of zijn er vrijwilligers?' Hilariteit alom. 'Buxus' wordt (expres?) door niemand geraden.

Na de Italiaanse tomatensoep, boerenkool met sukadelapjes en hopjesvla vraagt de winnares: 'En wat gaan we nu doen?' De verzorgster: 'Nu gaan we eerst het middagmaal verteren. Zij: 'Maar wat gaan we daarna doen?' In mijn rechterooghoek zie ik de legpuzzel van de Eiffeltoren op het dressoir liggen: 'Dan gaan we  naar Parijs!' Mutti: 'Ik hoef niet naar Parijs, ik ga al naar Rome!'

Bekijk de bijbehorende foto's op Facebook Zorghuis Tegelen 28 juli

KORFBAL


Mutti twijfelt of ze mee zal doen met de gym. 'Wat voor gym?' vraagt ze. Ze twijfelt altijd in beginsel en vindt altijd alles kwats. Zij: 'Ik ben een gewezen korfbalster. Als jij nog zoveel moet sporten als ik heb gedaan, dan moet je minstens zo oud worden als ik. A propos oud, weet je hoe oud ik ben?' Mutti is een komisch mens en ik ben voorbereid. '98.' Met een brede grijns tover een korf en een bal vanachter haar stoel vandaan die ik daar speciaal verstopt had. Mutti leunt voorover en kletst  de handen op haar schoot. Schuddebuikend: 'Daar heb je me mooi tuk.'

vrijdag 24 juli 2020

IN BLIJDE VERWACHTING


Ieder mens, jong of oud, heeft iets nodig om naar uit te kijken. Ruim een half uur voor hun afspraak zit ze verwachtingsvol in haar mooiste jurk klaar. De wilde bos haren is getemd in een knot. Haar anders bleke streepjes zijn felrood gestift. Blikvangers zijn de lange kristallen oorhangers. 'Ga je op stap vandaag? Je ziet er stralend uit', vraag ik aan onze jongste bewoonster. Rocky geanimeerd: 'Nee, ik heb zo dadelijk een afspraakje.' Moi: 'Aha, vandaar.' Zij: 'Met Perry Sport.' Het is moeilijk inschatten of ze het echt meent of de draak met me steekt, want Perry - een aardige dertiger, schat ik - is de aan het Zorghuis verbonden fysiotherapeut. 

woensdag 22 juli 2020

EEN PLUS EEN IS TWEE

archiefblog

Des te ouder je wordt, hoe meer bekenden om je heen wegvallen. Ondanks dat pappi omringd wordt door 24 huisgenoten, een dozijn lieve zusters en zijn dochter bijna dagelijks op bezoek komt, voelt hij zich weleens alleen. Hij mist intiem en hecht contact. Emotionele eenzaamheid heet dat. Prietpraat kan best gezellig zijn, maar hij wil serieuze dieptegesprekken met boezemvrienden. Begin februari. Buiten is het druilerig en donker. Pappi zit te zemelen; dat vindt hij zelf ook. Moi: 'Ik zal je de foto's van je verjaardagsfeest laten zien op de IPad, dat verzet de zinnen. In de gang ijsbeert Tutti met de ziel onder de arm. Ik zet zijn kamerdeur open en draai Sjef Diederen. Ze weifelt bij de drempel. Ik rol een stoel naast pappi's relaxfauteuil: 'Kom er gezellig bij zitten, we bekijken net de foto's van pappi's party. Als het goed is, kom jezelf ook nog voorbij.' Tutti twijfelt geen moment: Sjef en de tuinman kan ze niet weerstaan. Bij 'zij kon het lonken niet laten' van Wim Sonneveld neemt ze pappi's hand in de hare. Pappi staart naar de grond, niet wetend wat hij daarmee aan moet vangen. Ze laat niet los. Ik draai hun favoriete meezingers en voor we het weten is het half zes. Tutti begeeft zich alvast naar de eetzaal, omdat pappi haar innemende blik en de haak-in-arm negeert. Op het voorstel van mij om haar te begeleiden, doet hij geheimzinnig. Pappi houdt me tegen door me bij mijn arm te pakken. Fronsend en fluisterend: 'Wilde zij nou iets van mij?' Hoopvol erachteraan: 'Kan ik hier echt een relatie beginnen?'

maandag 20 juli 2020

EEN GOED BEGIN VAN DE DAG


Halverwege de ochtend is het nog een saaie boel. Ik rijd de luidspreker uit de stalling en verbind 'm met de iPad. De luidspreker staat nog op vol vermogen van een eerder feestje. Degenen die na het ontbijt weer zijn ingedut, schrikken zich een hoedje wanneer de koekoekswals van de Spotifylijst Zorghuis in Beweging de ruimte in schalt. Mooi, kunnen ze meteen meedoen met het sportuurtje.

Tante Poes, de Witte Dame, 't Maggimaedje, Grietje, Mutti, Mijnheer Demijne, ons Door, TT, Bardotje, de frêle freule, Josje en de gymjuf spannen de spieren aan. Stiekem volgt Thoor de bewegingen vanuit de nis. De overbekende klanken nodigen uit tot inmiddels 'gedrilde' oefeningen. Tijdens de warming up gaan de vestjes al uit en de dekens van schoot. We oefenen de schoolslag en borstcrawl op het droge en wanen ons ballerina's op spitsen bij de hak/teen etude, Op rawhide rijden we paard, we boksen op Theme from Rocky, en we roeien met de riemen die we hebben. We eindigen met de handen in de zij voor een klompendans op schoenen. Harry Belafonte zingt Matilda tijdens de cooling down die uitmondt uit in vrolijke danspasjes naar de tafel. Zie Facebook Zorghuis Tegelen voor de video.

OUD


Elke middag verlaat ze onze straat te voet. Haar uiterlijk is altijd een lust voor het oog: een vriendelijk gezicht met fijne lijntjes, omlijst door een perfect zittende bob boven een afwisselend Gerry Weber mantelpakje. Ik schat haar op basis van haar ongebondenheid en kwiekheid: 65-plus. Terwijl ik de fuchsia's op de vensterbank bewater, knoopt ze, afstand houdend op het trottoir, een praatje aan: 'Vreselijk dat virus. Ik ben op weg naar een vriendin, dat is mijn enige vertier nu. Voorheen bezocht ik stelselmatig musea en was ik vrijwilligster in een zorginstelling. Wat dat laatste betreft was Corona een welkome aanleiding om ermee te stoppen.' Moi: 'Vond u het niet leuk meer?' Zij: 'Jawel, maar over een 5 maanden word ik 80. Qua leeftijd zou ik er kunnen wonen. Voor je het weet houden ze me daar!'

woensdag 15 juli 2020

ANNIE, HOU JIJ MIJN TASSIE EVEN VAST


Doordat dameskleding expres zelden binnenzakken bevat, werd de vrouw aan de tas gedwongen. Moderne vrouwen slepen heel wat mee in hun handtas. De basisuitrusting bestaat uit: smartphone (je life line), sleutelbos met een opvallende hanger, pinpas/rijbewijs/identiteitsbewijs, pakje papieren zakdoekjes, kauwgom, een uitpuilende make-up tasje voor een frisse-tussendoor-look, deodorant en inlegkruisjes/tampons, parfumverstuiver voor ongewenste opdringerigheid en allerlei kleine rommeltjes en accessoires die vast weleens van pas komen. Alleen de gedachte al dat je de tas kwijtraakt, doet je huiveren.

Voor de oudere generatie is/was het trouwens niet anders: van een zelfgeborduurde zakdoek, eau de toilette (Boldoot of 4711), een aangebroken rolletje King of Wilhelmina pepermunt, een echt lederen dames beurs met wat grijpstuivers voor de (achter)kleinkinderen, kammetje en spiegel, pleisters, de rozenkrans met het gebedenboekje, verfomfaaide memootjes met adressen en telefoonnummers, een agenda met afspraken voor kapper/dokter/pedicure, Kukident kleefpasta, batterijtjes voor het gehoorapparaat, een beduimeld minialbum met vergeelde familiefoto’s om mee te pronken, tot (voor wie er nog mee om kan gaan) de seniorentelefoon voor direct contact met de buitenwereld. Ook de dierbare juwelen zitten veilig in talloze vakjes opgeborgen.

Een Annie-hou-je-mijn-tassie-even-vast-actie zul je bij onze bewoonsters daarom zelden of nooit aantreffen. Hun hele hebbe en houwe zit er namelijk in. Geen wonder dat vergeetachtige bewoonsters compleet in paniek raken als hun tas die gewoonlijk binnen handbereik op schoot ligt of aan de leuning van de stoel of aan het handvat van de rolstoel blijkt te hangen, ‘kwijt’ is. Help! Wat een geluk dat de gevonden-voorwerpenverzorgster 'm altijd zomaar opduikelt.

Door een ander te helpen, bezorg jij jezelf ook een goed gevoel! Momenteel heeft het Zorghuis vacatures voor verpleegkundigen en verzorgende IG. Stuur je motivatie en cv naar: sollicitatie@pavozorg.nl

zaterdag 11 juli 2020

FIETSTOCHTEN

archiefverhaal foto volgt


En hoe verder hij ging, des te langer was zijn terugweg

 

 

Pappi is de realiteit uit het oog verloren. Pas twee maanden woont hij op zijn nieuwe adres: een zorghuis voor ouderen. De omgeving is vreemd voor hem. Stukje bij beetje verkent hij met stok of achter de rollator onder begeleiding de wijk. Mijn pappi is in de veronderstelling dat ik om de hoek woon. Ik laat hem in die waan. Het stelt hem gerust dat zijn dochter dichtbij is.

 

‘Van de week fiets ik naar je toe’, belooft hij. Pochend: ‘Dat stukje naar jou toe is peanuts vergeleken bij de 30 km die ik per dag kar.’ Pappi lijdt lichtelijk aan zelfoverschatting. Zijn tweewieler staat bij mij in de stalling te roesten. Het is heel tegenstrijdig, want naast dit soort opmerkingen blijft hij alsmaar vragen waar zijn Gazelle is.

 

Vanwege file in een defecte bovenleiding is het onverantwoord om pappi op de solotoer te laten gaan. Ik houd mijn hart vast: desoriëntatie, zich staande houden op de pedalen, manoeuvreren in druk verkeer, traag reactievermogen en een stram lijf. In zijn gedachten kan hij het allemaal, ik heb zo mijn bedenkingen. De beslissing om het rijwiel te verkopen, schuif ik voor me uit. Weer een stukje zelfstandigheid dat hem wordt afgenomen. Na 30 jaar schadevrij rijden moest hij ook zijn koekblik inleveren. Het gemis van de luxe om te gaan en te staan waar en wanneer je wilt, doet zeer.

 

‘Was het maar vast lente’, reikhalst pappi. Met dank aan een gure noordwestenwind, de ondermaatse temperaturen en nattigheid raakt de onvermijdelijke teleurstellende mededeling op de achtergrond. Als hij zoveel moet afschrijven, mag hij dan ook vergeten dat mijn moesje en hij na zijn pensionering kilometervreters waren?


Sedert twee jaar fietst pappi niet meer. Vlak daarvoor ruilt hij het herenmodel met stang nog in tegen een mamafiets met lage instap. Niet heel vaak, maar toch geregeld maakt hij een duikeling. Hij komt er steeds van af met slechts geschaafde knieën. Of hij raakt de weg kwijt: de veranderingen in het drukke wegennet houdt hij niet meer bij. Fijn dat er behulpzame voorbijgangers met zuivere motieven zijn die te hulp schieten.

 

Pappi meent dat zijn stalen ros bij mij op stal staat, maar in werkelijkheid is het rijwiel nu van eigenaar verwisseld. In zijn dagelijkse dromelarijen toert hij nog stad en land door. Wel zo veilig. Soms zegt hij tegen me: 'Mazzel dat je me thuis treft, ik ben net terug van een grensoverschrijdend tochtje’. Als ik hem aanmoedig om te vertellen waar hij is geweest, ratelt hij over samengeraapte (fantasie)plekken die hij vroeger met mijn moeder bezocht. Nu kijkt hij uit naar het voorjaar: 'Heerlijk als ik straks weer met de fiets naar jou toe kan. Dan hoef jij niet steeds naar mij te komen.' Ik zou een leugentje om bestwil kunnen gebruiken, maar ik buit de lente en de krokussen die hun gekleurde kopjes laten zien, uit als bruggetje om over te schakelen op een neutraal onderwerp.


JE HEBT GELIJK, SCHAT!

archiefblog

Een kabbelende conversatie.

Pappi dwingend: ‘Ik wil naar huis.’

Moi vastberaden: ‘Je bent thuis.’

Pappi beslist: ‘Nee, hier ben ik nog nooit geweest. Jij kent hier alle mensen. Jij hebt hier aanspraak. Ik ken hier niemand, da's toch niet leuk.'

Moi gespeeld verwonderd: ‘Het zijn jouw huisgenoten.’

Pappi: ‘Ik heb ze nooit gezien. Ik wil naar huis. Hier in de zaal is altijd trammelant.’

Ik neem het voortouw naar zijn kamer om het hoekje van de gang. Bij elke opmerking stoot hij met zijn houten wandelstok tegen mijn kuiten. Terug op zijn kamer, ziet hij de vouwdeurwandkast: ‘Hier woon ik! Waar we net waren was iets heel anders. Zie je nou wel!'

Moi toegeeflijk bijna proestend: ‘Je hebt gelijk, schat.’

vrijdag 10 juli 2020

TELEFOONTERREUR

archiefblog

Pappi belt rond vieren. Het is de loze tijd tussen het koffierondje en het avondeten dat om half zes aanvangt. Hij is standaard zijn auto, de sleutels, zijn fiets, portemonnee en bankpasje kwijt. Elke vijf minuten belt hij met de meest fantasievolle verhalen om de tijd te doden en zijn brein voedsel te geven, zodat het niet in dezelfde riedel vervalt. Vragen heeft hij ook te over en tot in detail. Pappi: ‘Kan jij pinnen, schat? Ik stond net bij het tankstation … Oh god, heb ik de auto daar laten staan, zonder af te sluiten?!’ Omdat hij zich zorgen maakt, geef ik aan dat hij geen auto meer heeft. Pappi: ‘Ik geloof niet dat ik geen auto meer heb. Hoe ben ik dan hier gekomen vandaag?’ Moi: ‘Je woont er al jaren.’ Hij: ‘Maak dat de kat wijs, maar mij niet! Maar uh die auto hè. Als ik die niet meer heb, waar is die dan?’ Ik vertel het verhaal van achterbuurmeisje Nancy en haar brandweerman. Pappi vindt het fijn dat de auto nog rond rijdt; hij is van de generatie die niets weggooit wat nog goed is. Gezien de leeftijd die de Corsa nu zou hebben, vermoed ik eerder dat hij allang op de sloop geplet is. Pappi geïnteresseerd: ‘Kan ik dat karretje niet terugkopen? Want ik heb vanmorgen moeten fietsen en 25 km is best veel voor een man van mijn leeftijd.’ Ik had kunnen antwoorden dat hij ook geen fiets meer heeft, maar dat is op zo’n moment extra sneu. In plaats daarvan beloof ik hem Nancy te vragen of ze de glimmend zilveren Opel terug wil verkopen.


TANTE BET


Net als thuis spelt en spit Mutti ’s morgens aan de leestafel in het Zorghuis de krant door. De trouwste abonnees zijn senioren. Het meest gelezen worden de ‘doeije’ advertenties. Wie is er gestopt met roken? 'Haha, ik leef nog.' Op welke leeftijd? 'Ik ben al veel ouder en leef nog!' Komt de overledene uit mijn woonplaats en ken ik hem/haar? ‘Truuj van Baer van Wies van de Snelle’ en andere stadse of dorpse figuren leiden tot wijdlopige conversaties. Het gelaten eindoordeel: ‘Ach, in de hemel zal het best aangenaam zijn, want niemand is ooit teruggekomen.’

dinsdag 7 juli 2020

VRAGENVUUR



De twee ondervraagden noemen zich als ze bij elkaar zijn: Sjors en Sjimmie


In het Zorghuis vragen(v)uurtje krijgen twee kandidaten in een spervuur van persoonlijke vragen het vuur aan de schenen gelegd. Laten zij over herinneringen, dromen, gevoelens, familie en ego's het achterste van hun tong zien?

Welke geur herinnert je aan je kindertijd jonge jaren?
E: Coco Chanel ik ben dol op parfum. Zelf gebruik ik 4711 dat is betaalbaarder
Q: kunstmest en ammoniaklucht

Voor welk eten mogen ze je 's nachts wakker maken?
E: ik vind alles lekker dus 's nachts slaap ik liever als je het niet erg vindt
Q: Appels

Wie of wat maakt je aan het lachten?
E: een moppentapper en gekke dingen die je nog nooit gehoord hebt, carnaval en ... mooie vrouwen. Ik houd van die smile
Q: een ikookje en als de zusters met je dollen

Welke eigenschappen vindt je belangrijk?
E: mijn pa heeft me geleerd om nooit te liegen.
Q: eerlijk zijn

Wat zou je nog willen leren?
E: ik zou graag een oude wijze man willen worden. Maar dan moet ik veel boeken lezen.
Je werkt om te leven, je leeft niet om te werken. Ik ben nooit ambitieus geweest. Als ik maar genoeg centjes had om er gezellig van rond te kome,n vond ik het prima
Q: ik had graag onderwijzer willen worden op een land- en tuinbouwschool. Nu gaat al mijn kennis (ook voor mij) verloren. Zoals de finesses van het piepers poten

Wat zijn je 3 slechtste eigenschappen?
E: dat durfde ik helemaal niet. algemeen bij mensen: roken, stelen, jokken. Dat moet je nooit flikken, als je gesnapt wordt ben je niet meer in tel. Foei!
Q: die heb ik niet. Mijn beste zijn liefde en trouw

Welke verjaardag was de allermooiste van je leven?
E: toen ik 16 werd, was ik ineens een hele grote jongen. Ik had leuke ouders die gaven me geld.
Q: daar werd vroeger weinig aangedaan. Er werden door het hele gezin liedjes voor je gezongen en je werd gefeliciteerd. Cadeautjes krijgen, is pas ontstaan in de jaren zestig

vrijdag 3 juli 2020

TYPISCHE TELEFOONTJES


Archiefblog

Geregeld haalt pappi de transparante kunststof kapjes van de voorkeursnummers af. ‘Gewoon een beetje zitten klooien’, zou hij moeten toegeven, maar zijn naam is Haas. Van de negen toetsen hebben we er vijf teruggevonden. Voldoende om de belangrijkste personen te vermelden. Ik sta nog steeds op numero uno. Hiep Hoi.


'Ben ik in Melick verbonden', vraagt pappi als ik thuis de telefoon opneem.
'Nee, je hebt nu je dochter aan de lijn', antwoord ik.
‘Jij woont toch in Melick?
‘Nee, je zus woont er. Bel haar maar, dat vind ze vast leuk.
‘Daar heb ik geen nummer van.’
‘Je zus staat onder het knopje BETS.’ 
'En ik mocht van jou de knopjes er niet afhalen.’ 
‘Pappi buldert omdat hij me tuk heeft.
‘Ik bedoel je legt nu de hoorn neer en drukt op het toets waar BETS opstaat. Gesnopen?’
‘Ja.
Een enorme fluittoon in mijn oor. Pappi is vergeten de hoorn neer te leggen, voordat hij gaat bellen.
‘Hallo?’
‘Hallo?’
‘Met BETS?
‘Nee, met je dochter schat.’
‘Hoe kan dat nou?’

Ongelooflijk dat zoiets simpels, als je oud wordt, geen belletje meer doet rinkelen. 

BALLENBAR


archiefblog

Hittegolf. Binnen is het hot. Alle mannelijke bewoners hangen zwetend in de hoek van hal rond. Klamme kleren en natte haren tegen het hoofd geplakt. Ze zijn te bevangen voor stoeremannengezwets. 'Is dit de ballenbar en wachten jullie op een rondje?' daag ik lollig uit. KanariePiet kan net zijn mondhoeken optrekken voor een glimlach en mompelt: 'Eikeltjesbar.' Ik herleid het naar de Fabeltjeskrant - maar dat onderkomen heette het Praathuis, lees ik later. Floris haakt er, mij wijs terechtwijzend, op in: 'Echte mannen houden niet van ballen, maar van bollen!' Met twee uitgestoken wijsvingers prikt hij naar mijn borsten. In een reflex doe ik een stap achteruit. Floris smakkend: ‘Net mis. Ik krijg zeker geen tweede kans?’ ‘Dat heb je goed’, knipoog ik.

OP DE PRAATSTOEL

Max Schmeling

Op bezoek op onze locatie: Zorghuis Tienray. Een slanke heer met pretoogjes zit meteen op de praatstoel, wanneer ik een gesprekje aanknoop. Vol verve introduceert hij zijn huisgenoten. In no time weet ik alles over iedereen. De man wijzend naar de vermeende drinkebroer die de tegels in de gang uitslijt: 'Die die, die drinkt elke dag minstens honderd flessen bier. 's Morgens zit zijn stalen rollatormandje al volgestouwd en dat gaat zo de hele dag door. Ik snap niet dat hij dat weggespoeld krijgt.’ Over hemzelf valt weinig te vertellen, meent de gezellige prater. ‘Zelf heb ik nooit gedronken, zelfs niet na de repetitie van de fanfare of in de voetbalkantine.’ Hij glinsterlacht en om zijn verhaal te staven kletst hij regelmatig zijn handen kruislings op zijn bovenbenen. 

Wanneer een grofgebouwde bewoner (type deurwaarder) met handen als kolenschoppen en een gebutst doorgroefd gelaat voorbij de deuropening wandelt, schatert de praatgrage man met de levendige fantasie: 'Die, die dat is een voormalig bokser.' Ik snap zijn associatie. De slanke heer kletst de handen op zijn bovenbenen van de schik: 'Hij was geen goeie, dat kan je aan zijn neus zien!'

Wijzend naar de slapende bewoner die een handvat van zijn rollator omklemd: ‘Die die, ha, die heeft een scheertasje waar niemand aan mag komen. Zelfs in zijn slaap waakt hij erover. Wat kan er nou voor waardevols in een scheertasje zitten.’ Hij is oprecht verwonderd. De activiteitenbegeleidsters trommelen de bewoners op voor een gezellige zit. Voor ik kan vragen of de man me wil begeleiden naar de koffiekamer, is hij al soepel opgesprongen. ‘Wijst u me de weg?’ vraag ik vriendelijk. Hij volgt me als een hondje.


zondag 28 juni 2020

STAMGASTEN


archiefblog 2018 - 2019

De recorddroogte en het record aantal zonne-uren gaan de geschiedenisboeken in als de 'gele zomer'. 'Gele zomer' verwijst naar de massaal verdorde gazons. De echte diehards laat de hitte koud. Grappig is dat de stamgasten of het nu morgen, middag of avond is, ook op het terras allemaal hun vaste plaats aanhouden. 

Zo is de stamtafel voor de kaarters in de huiskamer standaard tussen 15.00 en 16.00 uur en tussen 19.00 en 20.00 uur gereserveerd. Het kan vriezen of dooien, regenen of zweten zijn: het kaarten vindt altijd doorgang. De tuinman drinkt 's avonds een wijntje voor de tv of een biertje op het terras met de Javaanse Jongens. 's Middags neemt hij een wit wijntje met de heren: Patron,  Mijnheer Demijne, Sjimmie (cola), Rijk (appelsapcognac) en Bassie. Met twee sherryglaasjes bewegend vraag ik aan de zuster wat ik zijn vriend Patron mag inschenken. Patron zwaait: 'Schenk maar iets lekkers in. Een of ander doorzichtig goedje, waar een pootje onder komt.' 'Jonge klare?' lach ik, waarmee ik 7Up bedoel. Van de zuster mag hij een halfje wit. Hij: 'Wel van mijn eigen voorraad, want dat is goeie!' Ik doe letterlijk water bij de wijn. Patron, een vinoloog, merkt niets van de aanleng: 'Mmm. Heerlijk, heeft een goede afdronk. Kun je wel proeven dat dit uit mijn eigen dure verzameling komt.'

vrijdag 26 juni 2020

RAAMVISITE


Een mini-enquête onder bewoners over beeldbellen, raamvisite en twee maanden zonder familie, zonder bezoek. Waarbij sommigen geen notie van tijd hebben en dus ook niet het besef hebben dat familie niet mag komen. We horen stellige stellingen: ' ... was gisteren nog hier! Ik ben toch niet gek!' Of: 'Mijn zoon komt elke dag.'

BEELDBELLEN

een uitkomst 
prima
wat bijzonder
emotioneel dat familie op het scherm live te zien is
met de hoorn bellen gaat net zo goed
he, kijk die foto beweegt
verbinding afkappen
hoe komen jullie aan die foto van mijn ...
ik zie niets
leuk!

RAAMVISITE

fijn dat je elkaar in de ogen kunt kijken
emotioneel om elkaar te zien
familie huilt, bewoner ook
zich drukker maken om de cadeautjes in de wacht slepen, dan het gesprek ('Niet vergeten dadelijk af te geven. Bel de zuster nu maar!')
Prettige ervaring, omdat er meer mensen tegelijk op bezoek mogen. 
Je bent erop voorbereid dat er glas tussen bezoek en bewoner zit
heel bijzonder dat bezoek speciaal voor jou die moeite neemt (zeker omdat ze maar kort mogen blijven)
moeilijk
niet eerlijk dat anderen twee personen op bezoek krijgen en ik maar een
beter iets dan niets
oké, het is zoals het is

ERNA

heel gelukkig
onrustig
emotioneel
traantjes wegpinken
opgewonden
blij met cadeautjes
cadeautjes naar de kamer brengen, of laten brengen (zelf gaan checken)
Heb ik bezoek gehad?
Ik heb helemaal geen telefoon, dus het kan helemaal niet dat ... mij gebeld heeft.
Van mij mag bezoek wegblijven. Veel rustiger zo.

De uitkomst van de steekproef is heel divers. Het is tevens ook een momentopname, want als we op een ander tijdstip vragen, valt het antwoord of negatiever of positiever uit. Of men is het vergeten. We houden het op de uitspraak van een laconieke bewoonster die ook neerslachtig kan zijn: ‘We hebben de oorlog meegemaakt, dit overleven we ook wel.' Laat de veerkrachtigheid van onze bewoners een voorbeeld voor ons allen zijn. Want als dochter van, krijg ik de indruk dat familie (uitzonderingen bevestigen de regel) er vaak meer moeite mee heeft dan vader of moeder, opa of oma.

Het is natuurlijk ook een compliment voor de PauwProfessionals die een echt thuis van het Zorghuis weten te maken.

KARAKTERTREKJES



Normaal gesproken zet ik het krijtbord in de mannenhoek. Voor de afwisseling plant ik het aan de dameskant, omdat daar al de meeste bewoners zitten. Dat scheelt een hoop gesjouw en gerol, zou je denken. De dames hebben echter nogal wat noten op hun zang, blijkt. Geen wit krijtje, maar met een groen of blauw moet ik op het bord kalken. Ze willen ook vettere letters. 

Fijn dat Bardotje mee wil doen. Eerst wil ze in het midden zitten, dan weer niet, dan links dan ... Ik zet haar graag neer waar ze wil. Na drie verhuisinkjes besluit ze toch dat ze weer terug wil naar haar eigen plaats. Wanneer ze daar goed en wel geïnstalleerd is, moet ze dringend plassen. Waarschijnlijk aangestoken door Grietje die tussendoor een bezoekje aan het kleinste huisje brengt. 'Plaats vergaan is opgestaan', zegt de nieuweling, maar dat pikt Grietje niet. Het blijft stuivertje verwisselen. Ik loop als een rondemiss heen en weer met het bord, zodat ook de zeer slechtzienden goed zicht hebben. Bardotje raadt elke keer weer een juiste letter, maar vindt toch dat ze extra punten moet krijgen- aan een puntentelling doen we helemaal niet. Toch krijgt ze een bonus. Letters is ook zo'n ding. Er zitten er 26 in het alfabet. Ik som ze geregeld op met een echo van bewoners. Toch doen steeds dezelfden er ellenlang over en dan nog kiezen ze een dubbele. Ook daar heb ik een foefje voor. Hoe simpel en gesmeerd loopt het dan in de mannenhoek.

Vooraf aan het raden mag iedereen zijn of haar meest opvallende karaktereigenschap aandragen. Het zijn tevens de woorden die de deelnemers met letters bij elkaar gaan sprokkelen. Dat werkt goed bij dementerenden. Deze keer worden sommige woorden niet geraden. Is het onoplettendheid of is de groep te groot en te divers? Wanneer Dingskes gedachten dreigen af te dwalen, zwaai ik naar haar. Zei wakker: 'Zwaaien, anders ga je naar de haaien!', Enfin, de gevonden karaktertrekjes plaatst iedereen bij de juiste personen en bij zichzelf. Volgens Dingske is dat voor haar: vinnig. Ik vind haar juist zo'n schatje.

maandag 22 juni 2020

ZOMERFESTIJN




Gedurende het corona-bezoekverbod verzacht ik als invalkracht activiteitenbegeleiding het 'leed' van de bewoners die van overheidswege hun familie moeten ontberen. Dankzij deze job had ik ook het voorrecht om pappi tijdens mijn aanwezigheid daar te zien. Mijn 'afscheid' valt rond mijn verjaardag en de aanvang van de zomer. Ik ga niet pathetisch doen en noem mijn 'afscheidsfeestje' en tevens verjaardag: zomerfestijn. 

Ons Door, 't Maggimaedje, JJ, Mutti, Grietje, de Witte Dame, Thoor, Mijnheer Demijne en Sjimmie krijgen op het vrolijk versierde terras een lei omgehangen - welkom, fijn dat je er bent op zijn Hawaiiaans. Rocky geeft de voorkeur aan de cowboyhoed die perfect bij haar past. Tante Poes kan helaas pas later aanschuiven. We proosten op mijn 58ste levensjaar met thee, koffie, cola en ananasvlaai. JJ: 'Nog nooit zo'n heerlijke abrikozenvlaai gegeten!' 

We omarmen het begin van de (tropische) zomer met zomerliedjes ('Hoe je zweette dat ben ik vergeten ...') op een zacht pitje vanwege drievoudig bezoek een eindje verderop. JJ bij Mexico: 'He, da's de zangeres zonder naam. Meegalmen!' Samen schmieren we: 'Mehehexiocooo. Sjimmie houdt de handen tegen de oren. Moi: 'Nog te hard?' Hij: 'Nee, vals. Maar ik mag je.' We halen herinneringen op aan vakanties en de altijd snikhete zomers van vroeger. De Witte Dame heeft de hele wereld gezien en JJ geeft aan een bereisd persoon te zijn; we hadden niet anders verwacht. Thoor woont nog steeds in een toeristenplaats en hoeft daardoor niet weg. Mutti laat het schelpenzand door haar hand glijden: 'Dit is echt he.' Op naar het geheugenspel: we gaan naar Zandvoort aan de Zee en we nemen mee: … de frituurpan, strandlaken, vrienden, zonnebrandolie om meisjes in te smeren en centen voor een ijsje. Natuurlijk bleef het arme snoezige Maggimaedje verplicht thuis om voor vader de korenschoven te binden. Zij: 'Hij paaide me door te zeggen dat ik de enige was die dat zo goed kon. Ik trapte daarin en kreeg geen cent. Wat unne aezel waas ik.' Ze heeft, net als Grietje, nog nooit de zon in de zee zien zakken. 

Tijd voor een cadeautje want: wie jarig is, trakteert. Het is heel toepasselijk een kabouterschildersezeltje met een blanco groen kaartje waar de bewoners zelf hun adagium op mogen zetten. Enkele teksten: ik mag je, begin de dag met een lach, gekke flap, kwats of kwast?, eigen naam vergezeld van  love you xxx, en geneet van ut laeve. 'Bedankt voor de gezelligheid, lieve mensen!' Ik draai Beppie voor de allerlaatste keer (als ab'er).



*voor onze fans: Spotify afspeellijst Zorghuis zon

Bekijk de bijbehorende foto's op Facebook Zorghuis Tegelen

GYMJUF

Mijn Pauwergirls!

Ongevraagd doen ALLE dames mee met de laatste les (wat men niet weet) van de gymjuf. Bardotje, Josje, TT, Frêle Freule, JJ, Tante Poes, de Witte Dame, Ons Door, Mutti, Buuf, Grietje, 't Maggimaedje kortstondig omdat ze duizelig is. Rocky kijkt toe. We herhalen alle oefeningen en stoeldansjes die we de afgelopen maanden geleerd en uitgevoerd hebben in het kort. Ik sta versteld over de vorderingen die we gemaakt hebben en dat iedereen in beweging is gebracht, zelfs bewoners waar ik dat van te voren nooit van had gedacht.

Als via een collega doorsijpelt dat dit mijn laatste les is, pikken juist deze bewoners het op en raken van streek. De Witte Dame geeft me een opgestoken duim: 'Je doet het zo. Ik ben net goed aan je gewend. Ik weet niet of dat met iemand anders weer gaat lukken.' Grietje schudt verdrietig het hoofd: 'Wat motte we zonger och.' Tante Poes: 'Ik wil niet dat je gaat. We hebben het zo gezellig samen.' Het voelt inderdaad als vrienden onder elkaar. Josje: 'Bij jou voel ik me op mijn gemak en durf ik mee te doen.' Bardotje: 'Door jou heb ik veel dikkere armen gekregen.' Buuf: 'Nou komt er niemand meer bij mij ballonvolleyen.' JJ: 'Jij hebt alle bewoners aan het bewegen gekregen en nu kakt dat in.' 

Moi: 'Kom, kom, mensen. Ik was de invalkracht.' Ik verzeker de bewoners dat inkakken aan de orde is en dat er naast mijn supercollega Lieke juist nog een vaste professionele bezigheidstherapeute wordt aangenomen: 'Het wordt nog beter dan het al was, want ik was invalkracht.' Ik vind het zelf ook jammer en het voelt alsof ik ze ietsiepietsie in de steek laat, maar helaas heb ik geen tweelingzus die voor me kan coveren. 

Sommige bewoners kennen me natuurlijk al door pappi, dus mijn aanwezigheid voelde vertrouwd. Bovendien droeg ik geen uniform en ben ik ook senior, wat verbondenheid schept. Gelukkig kan ik de bewoners waar ik zo verknocht aan ben, blijven zien, want ik wissel weliswaar van functie en baas, maar ga per direct met plezier als tekstschrijver aan de slag voor de nieuwe directie van het Zorghuis.

Het was fantastisch gedurende het corona-bezoekverbod onder andere tweemaal in de week te mogen gymmen met de bewoners. Ik heb er veel van opgestoken en ben er zelf ook fitter door geworden. Ha. De bewoners draag ik goede conditie over aan mijn 'nieuwe' collega: 'Veel plezier en van harte welkom.' 


woensdag 17 juni 2020

DE BENEN VAN BARDOTJE


De aan de rolstoel gekluisterde Bardotje wenkt me: 'Zeg, jij krijgt hier iedereen aan het lopen. Ik zou ook graag weer lopen. Dan kan ik zelf naar de weduwe.' Ze tilt haar rok omhoog en toont haar knieën waar wollen beschermers omheen zitten: 'Zie je die dikke knobbels aan mijn knieën? Als jij me helpt om die weg te trainen, kan ik dan weer lopen?' Moi: 'Ik denk dat u mij verwart met de fysiotherapeut. Ik ben de gymjuf. Maar misschien heb ik een oplossing. Zal ik er met de kaasschaaf langsgaan?' Bardotje geschrokken: 'Nee! Dat doet pijn!' Moi inbindend: 'Ik dacht leuk te zijn. Dat gaan we echt niet doen hoor! We gaan zo dadelijk gymnastieken en u doet mee.' Dat vindt ze leuk.

We doen spierversterkende handen- en armenoefeningen. Voordat ze commentaar gaat leveren, leg ik uit: 'Eerst de spiermassa van uw handen en armen opbouwen, zodat ze sterk genoeg zijn om de rollator te besturen.' Ze knikt instemmend. Vol goede moed doet ze alles mee. Geregeld loop ik van de een naar de andere dove of slechtziende gymnast om de oefening voor te doen. Wanneer ik Bardotjes buurvrouw instrueer zegt ze: 'Mooie benen heb je. Mag ik die lenen?'

Bardotje wil voelen of ze echt zo glad en zonder spataderen zijn. Dat mag. Zij: 'En je hebt ook zo'n smalle enkels. Echt mooie benen.' Waarop Mutti rap opdreunt: 'Schöne Beine hat die Kleine aber Brüste hat Sie keine.' 'Dat bedoel ik neet veur dich huur.' Dat zeie ze vruuger zoe'.

CONVERSEREN MET HEREN


Haas: 'Wievuul kuuj hes dich? Ik noem het getal zes en omdat ik zijn ongeloof zie, voeg ik eraan toe: 'Roodbonte.' Hij: 'Ik had er acht en miene pap had auk paerd, vaerkens en kiepe. Ben je weleens in Amerika geweest? Daar heeft een boer 9000 kuuj die allemaal met de hand gemolken worden. Blij dat ik dat niet meer hoef te doen.'

Zo komt JJ tijdens Ganz im weiss op Roy Black: 'Was die man niet uit zijn badkamerraam gevallen?' Moi: 'Hij wilde eigenlijk uit de kast komen, maar hij pakte de verkeerde klink.' Sjimmie met lichtelijk afgrijzen: 'Was hij homo bedoel je?' Ik gier het uit: 'Twintig jaar en langer geleden trok iedereen precies zo'n gezicht erbij. Daarom is hij ook gesprongen. Da's is heel erg.' Sjimmie later sip: 'Het was toch niet mijn schuld he, dat hij dood is. Want ik heb niks tegen homo's.' Moi: 'Nee, gekkie. Ik ook niet: het belangrijkste is dat je van elkaar houdt en lief voor elkaar bent. Bovendien was het helemaal niet Roy. Het was Rex. Zie je, zo ontstaat roddel en achterklap.'

De interieurverzorgster/inrichtster wil de kamer van Floris aan kant hebben. Ze kan hem daar nu niet gebruiken. 'Kom gezellig bij mij zitten', gebaar ik en schenk een kopje koffie voor hem in. Floris schuift gezellig aan en vertelt over paarden en horses. Als de bodem van zijn koffiekopje te zien is, zegt hij (alsof wij de hele dag lanterfanten in plaats van pezen): 'Jullie hebben lekker kletsen, maar ik heb nog van alles te doen.' 


Geregeld is Mijnheer Demijne zijn ontfutselde telefoon kwijt. We kunnen niet blijven zeggen dat de telefoon in reparatie is, dus verzint hij vanwege het zomerse warme weer zelf een reden. Mijnheer Demijne betast met gespreide handen zijn beide broekzakken. Verschrikt: 'Ik ben mijn telefoon kwijt.' 'Uw dochter heeft de telefoon meegenomen', leg ik geruststellend uit. Hij: 'Was die alweer kapot dan?' Moi: 'Yep, u had 'm weer gemold. Nu mag de telefoon even bij haar uitrusten. 'Mijnheer Demijne lachend: 'Da's een goeie. Dan is-tie op vakantie. Dat heeft-ie verdiend.'

dinsdag 16 juni 2020

BALLENKNIJPERS




Iedere deelnemer krijgt, twee tennisballen in de handen gedrukt. Een uur lang is de helft van de bewoners: ballenknijper, ballenvanger, ballenroller en (gehakt)ballendraaier. De ballenjongens houden toevallig net pauze. Jaja. De eenvoudige, doch effectieve hand- en armoefeningen worden serieus en humorvol uitgevoerd. Het is met recht een geslaagde fit & fun. De laatste oefening is de eigen ballen in de korf werpen. En wie kan dat as de beste? Ons 'klein dingske', de korfbalster. 

De oefeningen zijn geïnspireerd op de beweegvideo 37 van Thuis in beweging (door o.a. Marian Schijf) en door de joeksmadam/gymjuf aangevuld en aangepast aan het niveau van onze bewoners, zodat iedereen mee kon doen. En dat deden TT, Buuf, Bardotje, de Frêle Freule, Josje, Mijnheer Demijne, 't Maggimaedje, Grietje, Mutti, Ons Door en De Witte Dame met veel plezier. De laatste oefening is de eigen ballen in de korf werpen. Opgeruimd staat netjes!


De bewonersfoto's vind je 17 juni 2020 op Facebook Zorghuis Tegelen



maandag 15 juni 2020

OPWARMERTJE


Bij aanvang van mijn dienst, soms ervoor, klop ik bij de ietwat verlegen Buuf aan. Ondanks mijn mondkapje (en handschoenen) herkent Buuf me. Ze heeft al schik als ze ziet dat ik een opgeblazen ballon bij me heb. 'Oeh, daar maak ik tiet veur vreej', wrijft ze zich verheugend in de handen. 

Zij zit op de bank en ik neem plaats achter de salontafel die fungeert als net. De anthurium in pot zet ik buiten het speelveld. Na twee minuten moet haar vestje uit. Zij, elke keer: 'Hier is het altijd zo koud, mer as geej d'r ziet heb ik ut altied werm wah. Ik snap nie waor dat an ligt.' Het vestje gaat uit en Buuf gebruikt al haar kracht om zo hard mogelijk tegen de ballon te meppen. Ze voelt zich jong en wil erbij gaan staan. Ze moet van mij blijven zitten; geen valpartij door wankele benen tijdens mijn activiteit. Zij vriendelijk, doch dwingend: 'Je hoeft me niet te sparen. Geef 'm maar een mep. Ik kan wat hebben hoor!'

Na een minuut of zeven, merk ik dat ze moe wordt. Moi: 'Zullen we alvast kort de kruislingse gymoefeningen doornemen?' Dat vindt ze fijn, want ze zit altijd in de knoop met diagonale breintrainers. Ze vraagt hoe laat de gym begint. 'Om 11 uur', deel ik mee. 'As ik dan mar nie slop', twijfelt ze. Moi: 'Ik kom vooraf sowieso met de koffie en vijf minuten voor aanvang kan ik u ophalen. Buuf: 'Kom meej mar haole. Altied leuk as ge langskomt.' De ballon houdt ze vast: daar speelt ze over de dag verdeeld van de ene in de andere hand mee. Ik leg de gebreide plaid over haar heen en glip tussen de half openstaande deur de gang op. Daar staat Josje (te luistervinken): 'Gaan we gym doen? Ik doe mee!'