woensdag 8 maart 2017

CARDIOLOOG


Zondagavond laat belt Q. via de zusterpost - zijn telefoon hield er zomaar mee op. 'Hoe laat kom je me morgenvroeg halen', vraagt pappi. Ik weet nergens van. 'Ik word om 10 uur bij de cardioloog verwacht', leest Q. de achterovergedrukte brief voor. Ik begreep ineens waarom hij de hele week al ongedurig was: 'naar het ziekenhuis' brengt grote onrust met zich mee.

Er zit niets anders op dan mijn schema om te gooien. Om half tien pik ik pappi op die eer we het Zorghuis verlaten hebben, al drie keer zijn sleutels, zijn ziekenhuispasje en de oproepbrief 'kwijt' is*. Op de parking maken we gebruik van het gratis golfkarretje met chauffeur; omdat het giet. Het is lastig aanpassen aan het trage tempo richting afdeling cardiologie. Er is één voordeel: we arriveren op het moment dat we door mogen stromen. Na het uitkleden, hartfilmpje, aankleden, wacht de medisch specialist al op ons. Pappi begint met zijn lineaire levensloop. Ik interrumpeer, zodat de cardioloog de gegevens kan verwerken en zijn verhaal kan doen. Hij voert niets in, maar delete pappi's dossier.

Ik had de driemaandelijkse controles al jaren geleden omgezet naar een jaarlijkse. Mocht Q. hartklachten krijgen, trek ik gelijk aan de bel. Nu hoeft pappi helemaal niet meer terug te komen. 'Uw hart is qua ouderdom (89) in puike conditie. De medicatie sorteert effect. Ik kan verder niets meer voor u doen. Wat mij betreft mag u uw 90ste verjaardag plannen. Is er in de tussentijd sprake van hartfalen, dan kan het boeket bloemen voor een graftak worden ingewisseld. Dat laatste sprak hij niet uit, maar ik begreep de strekking: eens houdt het (hart) op. De cardioloog neemt hartelijk afscheid met: 'Het gaat u goed!' Drinken we automatenkoffie zonder cake in het ziekenhuis, of heffen we op zijn gezondheid thee in een cognacglas op zijn kamer? Het wordt het laatste. 

*De lezer zal zich afvragen waarom ik dat niet voor hem op zak houd. Maar je zelfredzaamheid zolang mogelijk behouden, is een groot goed. Daarom mag pappi ook zelf zijn presentie aan de balie melden. In vakjargon heet dat OMA: niet Oordelen, en Meningen en Adviezen voor je houden. Wel: vragen stellen en luisteren. Ga op je handen zitten als je wilt 'helpen' wanneer de oudere niet snel genoeg is naar jouw zin. Laat iemand in zijn waarde en vind een weg om de kwaliteit van leven te verbeteren voor die persoon.