zaterdag 14 januari 2017

STATLER EN WALDORF



Zaterdagmiddag in de drukbevolkte zaal: Limburgse gezelligheid met thee of koffie, vlaai, en geklessebes in familiekringetjes. De vrouwelijke evenknies van Statler en Waldorf* geven ongezouten commentaar op de drukte van buitenaf in HUN zaal: 'Wat hebben die mensen hier te zoeken?' Zou het komen omdat mevrouw P. en Mevrouw B. zelf bezoek ontberen? P. is de pittige tante die geen blad voor de mond neemt - een mazzel dat het niet boven het geroezemoes uitkomt. B. zit met een verschrikte-vogeltjesblik naast haar en neemt alles voor waar aan. De ingedutte meneer Z. verschiet door de dingdong, en begint zich uit te kleden. De mouwen wapperen vrolijk in de lucht (denk: skytube ballon), terwijl zijn hoofd in het donker blijft steken. De verzorgster helpt hem weer in de trui: 'Het is nog geen bedtijd.' Tot mijn verbazing tref ik er pappi met zijn vriendin aan die zojuist de oproep van de taxi heeft gekregen. Pop ben ik al kwijt, die laat zich aanhalen door een bedaarde bejaarde met polderpruik (makkelijk te onderhouden kort kapsel) en bonbons tot op haar buik. Dat zint pappi niet: Bobbie is zijn kleindochter! Hij pakt Pop bij de riem en loopt tegen de stroom ouderen in naar zijn kamer. Pop gaat graag mee richting de doordringende geur uit de naastgelegen keuken waar een bewoonster op traditionele wijze onder leiding van een verzorgende karboet (balkenbrij) bakt. Als ik goed en wel zit en Pop zich aan opa's voeten heeft gevlijd, zegt pappi: 'Motje, je moet maar eens op huis aan gaan, want het is etenstijd.'


* Statler en Waldorf zijn twee figuren die voorkomen in The Muppetshow. Waldorf is degene met witte haren en snor, Statler is de grijze duif. Tijdens de voorstelling op de bühne, bevinden zij zich in de loge op het balkon, van waaraf ze tijdens iedere aflevering op sarcastische wijze kritiek leveren op het optredende artiesten in het Muppet-theater. In de latere serie Muppets Tonight bevinden ze zich in een verzorgingstehuis, waar ze samen vanaf een bankje het Muppetsprogramma op de beeldbuis bekritiseren. Behalve dat de stokoudjes graag zeuren, gaat hun kritiek vaak vergezeld van een bulderende lach.

donderdag 12 januari 2017

VRAGEN STAAT VRIJ



Bezigheidstherapie sleept pappi de winter door. Ik teken hem in voor gym en hersengymnastiek. Om de drempel te verlagen, ga ik de eerste keer met hem mee naar 'vragen staat vrij'. De kaarten liggen op tafel. Vijf stapeltjes in de kleuren geel (spreekwoorden en gezegden), groen (natuur), rood (algemene en moeilijkere vragen), blauw (een refrein van een liedje zingen) en oranje. Valt de bijbehorende dobbelsteen op wit, dan mag je zelf de kleur kiezen; wat lastig wordt gevonden.

Aan tafel zitten drie mannen en vijf vrouwen waarvan een van de twee lastige portretten, de andere becommentarieert vanaf de zijlijn. Bij aanvang zet de licht ontvlambare mevrouw van D. het op krokodillentranen. Ze heeft zojuist de vertederende Frau B. voor wie ik een zwak heb, uitgescholden voor heks met haatvolle ogen. De veelal dementerende deelnemers schuiven ongemakkelijk op hun stoel. Een verpleegster neemt de spelbreker mee voor een time-out. Ik houd haar plaats tijdelijk bezet en doe voor spek en bonen en de gezelligheid mee. Het is een spel zonder winnaars en verliezers. Er wordt een bonussysteem ingesteld waar niemand zich aan houdt. Wie de vertolker van het liedje bij naam noemt, krijgt een compliment. Voorzeggen is verboden, foetelaars krijgen puntenaftrek. We beginnen. 

Mevr. S. gooit de dobbelsteen expres onder de tafel, omdat ze dan voor blauw (zingen) kan kiezen. Meneer Sjang verstaat bij koopverslaving coke verslaving, bij een cruise maken, denkt hij aan cruisen (het zoeken van vluchtige contacten in de buitenlucht) en slaakt de kreet: 'No honey, no money', bij het synoniem voor tablet vult hij Ipad in. Hij is een van de weinige geüpdate personen in het Zorghuis. Pappi mikt de dobbelsteen op de kleurstapel van zijn keuze (groen) wat hem telkens lukt. De bezigheidstherapeuten doen het zonder megafoon, dus vragen worden continu en op hoog volume herhaald. Hilariteit alom vanwege misvattingen, verwarringen, te laat reageren, en de meest vreemde antwoorden die de deelnemers met de vraag associëren. Mevrouw M. weet geen keukengerei op te noemen: 'Daar hadden we vroeger personeel voor.' Mevrouw van D., weer terug op haar plek, krijgt de vraag 'Wat voor aas doe je aan een vishengel?' Pappi fluistert 'pierling'. Zij roept: 'Een vierling!' We liggen in een deuk. Als ze merkt dat ze de lach aan haar kont heeft hangen, is ze ineens goedgemutst. Bij de vraag wat een goochelaar uit zijn hoge hoed tovert, blijft de vrouw wiens zoon konijnenfokker is het antwoord schuldig. Allemaal houden ze twee vingers in het peace-teken boven hun hoofd en wippen de neus op en neer. Haar blik is goud waard als ze het antwoord van de vorige vraag herhaalt: een schimmel. We gieren het uit. Zo gaat het maar door - er is voldoende materiaal voor een complete cabaretvoorstelling. Voor we het weten is de middag voorbij. Tot slot mag Frau B. een refreintje van haar lievelingsliedje doen. Het is vlak voor de carnaval en ze zingt met aandoenlijk ijle stem de COM-PLE-TE Duitse versie van 'Stille Nacht, Heilige Nacht'. De hele bubs zet in. 

zondag 8 januari 2017

WINTERS SCHRIKBEWIND


Een glunderende sneeuwruimer: Is dit voor de krant?

Nog 23 nachtjes slapen en Q. heeft zijn beide ouders in leeftijd overtroffen. Het is belangrijk voor hem: een kind moet het altijd beter doen dan zijn ouders. In welk opzicht daar is iedereen vrij in. Winters schrikbewind.* Code rood. De ijzel veroorzaakt ontelbare ongelukken op de weg. Ik neem geen enkel risico en blijf dat ene etmaal binnen. Zelfs een van de kou bibberende Pop de Hond glibbert en glijdt in de tuin en kiest ervoor om zich binnenshuis te vermaken.

De zorgzame Q. is nog steeds bezorgd om de medemens. Hij heeft schrik dat de verzorgsters die het niet kunnen laten om met een sigaretje in het rokershok te pauzeren, vallen en iets breken. Buiten is pappi op zijn best. Voordat de verpleging er erg in heeft en ze hem opnieuw verplichten binnen te blijven, heeft Q. het straatje schoongeveegd. Hij laat zich graag vertroetelen, maar wenst niet betutteld te worden. Het Zorghuis voelt dat haarfijn aan en geeft hem vrij baan. Het fijnst van dit alles is dat hij zich op zijn oude dag daardoor nog steeds waardig, gewaardeerd en nodig voelt. *credits: Kabaret Ivo de Wijs


Laat pappi maar (sneeuw) schuiven!