KOFFIECAFE

De eerste editie van het koffiecafé op de eerste zondagmiddag in april doet zijn naam eer aan, want het is zonovergoten. Natuurlijk is er koffie met linzenvlaai. We maken er een muzikale middag van met: plaatjes op verzoek, een pubquiz en extra punten voor de meezingers. De man die door het leven gaat als een wandelende Wimipedia weet bijna alle antwoorden behalve op: 'Welke Mestreechse streektaalgroep heeft de naam van een Sinterklaaslekkernij?' Pepernoten, marsepein, chocolade letters worden geroepen, behalve het juiste antwoord: TaaiTaai. De Wimipedia voorziet ons ook van achtergrondinformatie: evergreens uit de mijnwerkerstijd (Drei kleine Italiëner en Rocco Granata) en leuke weetjes zoals Sjef Diederen was de buurjongen van Beppie Kraft en de Zangeres zonder Naam komt uit Geleen (niet geverifieerd).

Vooral Zuidelijk talent, Limburgse Leedjes en Duitse schlagers worden gewaardeerd. Jo geeft aan een lezer te zijn en geen luisteraar. Terwijl de middag vordert mimet ze coupletten mee en laat ze haar gene los: neuriën wordt binnensmonds zingen. Bij Heb je even voor mij? ziet iedereen een polonaise voor zich. Bij de Brabantse blonde Corrie: 'Waar zijn de krekels? De dj: 'Bevinden er zich sopranen op het terras?' Er wordt ingehaakt met Mary (Servaes) en we joelen zo vals als we kunnen mee met Mexico ho. Het koffiecafé verandert bij het aanbieden van de kopjes café au lait in café Olé. Die naam houden we erin.

Door de grijze houtduif op het zinken dak zakken we af naar Spanje met una paloma blanca. 'Was George Baker een Volendammer?' vraagt W. zich af. De dj: 'Kwam die niet uit Steenwijk of zo?' W.: Dat kan kloppen want hij was van beroep stratenmaker.' Te leuk. We stappen over op Engelstalig, want W. wordt emotioneel bij leedjes van vreuger. Wilma snottert ook al. De dj quasi: 'Echt om te huilen die feestmuziek.' Maar Wilma die ALLE refreinen kent en meezingt, had gewoon een stofje in haar neus. Meezinger T. schuift na een uitstapje aan. Inmiddels waait er een fris briesje. Ze doet een verzoekplaatje en gaat even een vestje halen. Als ze na een kwartier terugkomt, staat de dj wiens taxi voorrijdt op punt van vertrek. Aah. De punten voor koplopers schrijven we op de lat voor het volgende muzikale café Olé.

Uit de serie: De vlinder geeft je vleugels

CRUISESCHIP

 

23 graden en zonnig. De bewoners zijn in de parkachtige tuin aan de wandel of zitten op het overdekte terras. De overigen houden een korte siësta in hun eigen appartement. De opstelling van de stoelen onder de luifel is die van een zonnedek op een cruiseschip. Vijf sjieke dames keurig naast elkaar op de eerste rij: het gekapte hoofd in de schaduw, fleurig mouwloos topje en opgestroopte pantalonpijpen. De zesde dame met een tere huid bevindt zich achter hen in de volledige schaduw.

Blote benen in de (brandende) zon. De dames die helemaal opgaan in het Zwitserleven gevoel worden vriendelijk verzocht uit de zon te gaan. De stoelen kunnen niet naar achteren geschoven worden. Een loodzware teaktafel plus dito bank staan in de weg. Daar weten de gespierde verpleger en ab'er wel raad mee. De opstelling wordt veranderd zodat er a) meer mensen (in rolstoel) plaats kunnen nemen en b) men zelf naar achteren en met de zon mee kan schuiven.

Het is echt heet, maar het dikwijls genoemde zachte briesje brengt zalige verkoeling. 'Wie helpt er mee de houten brievenbussen boenen?' vraagt de ab'er met een lachend gezicht waarop zweetdruppels parelen. Voordat ze het vraagt, weet ze het antwoord al. Stilzwijgen. Bij de tweede keer vragen wordt er met ingehouden deugnieterige lach demonstratief aan de schouder of pols of arm of handen en vingers gevoeld. Zij: 'Jaja, laat het gekreun maar achterwege.'  Een van de zonnebaadsters kaatst de bal terug: 'We zitten toch  op een cruiseschip, dussss met vakantie!'

Uit de serie: De vlinder geeft je vleugels

VOLLEYBALLONNEN

De eerste zondag in april. Buiten oogt vriendelijk, ondanks de kou. We zitten nog in de uitprobeerfase qua activiteiten: wat vinden onze proefkonijnen leuk om te doen? Mijn tafelgenoten, net helemaal zen terug van de eucharistieviering, zijn een beetje te kalm voor de gymnastiek. Dacht ik zo. Het krullenkopje is het er mee eens. Lachend: 'Ochtengymnastiek op sunjigmorge? Veer höbbe vrie!'  

Na rustige vingeroefeningen aan de tafel als warming up wordt een gouden ballon opgeblazen. Er hoeft niet gevraagd te worden wie mee wil volleyballonnen, want dhr. Sucre mept al tegen de gouden ballon. 'Sjiek!' Zijn echtgenote tegenover hem, mept terug. Sijsje köpt, dat vindt ze handiger dan met de armen om je heen te slaan. Ze raakt 'm bijna elke keer. Krullenkopje doet niet mee, ze gaat in het park wandelen. Door het raam ziet ze de ballon door de kamer vliegen. Na een klein kwartiertje is ze terug, ons partijtje zit er dan al op. Sijsje knipogend: 'Zitten jullie nog hier? Ich höb lekker gewanjeld.'

Uit de serie: De vlinder geeft je vleugels

DEMENTIE VOOR BEGINNERS

Mantelzorgen voor een van je ouders met beginnende dementie is extra lastig omdat je emotioneel verbonden bent. Ten tweede omdat de rollen opvoeder/verzorger en kind nu (gedeeltelijk) zijn omgedraaid. Als derde omdat je ouder met dementie voor jou wellicht van een voetstuk valt.

Vaardigheden om met deze situatie om te gaan kun je leren.

• Liever meebewegen, dan tegenspreken
• Omzeilen kan bij sommige kwesties een aanbeveling zijn
• Iets aankaarten? Eerst laten landen en dan pas verder 
• Met meegaan in de gedachte van de ander bereik je het meest mee
• Begrip hebben en tonen voor de veranderde situatie van de ander
• Doedingen afnemen is een aantasting van hun waardigheid
• Begrijpen dat een eenzaam en gedesoriënteerd iemand zichzelf kwijt is
• Niet voortdurend corrigeren; wat maakt het uit
• Aanwezigheid vertrouwd persoon maakt rustig
• Aftakeling zet sneller verder in bij gebrek aan connectie met anderen
• Inleven in de situatie waar de ander onvrijwillig in is beland
• Geniet van wat wel kan
• Samen zit je in hetzelfde schuitje, humor werkt bevrijdend
• Ga niet over je eigen grens heen (als jij uitvalt, heeft je zorgpersoon niets meer aan jou)

IN RETROPERSPECTIEF

Kienzle mantelklok Duits fabricaat

In retroperspectief ging je leven gewoon te snel voorbij aan ditjes en datjes. Ongemerkt laten we delen van onszelf achter in de tijd. Nu oud(er) en terugblikkend, heb je geen idee hoe je de schade kunt beperken. Het is nog niet te laat. Geef en gun jezelf meer vrijheid van gedachten.

Denk dat je nog maar even te leven hebt en wanhopig probeert verloren tijd in te halen. Wat je echt belangrijk vindt, wist je allang, je had alleen andere prioriteiten - of je dacht dat die er waren. Kijk nog een keertje om voor het te laat is. Ontbreken herinneringen min of meer? Niet getreurd en geniet van het nu.

VASTENMAAND

Als afsluiter van de Italiaanse dis was er een typisch Hollands zuiveltoetje. Wanneer iedereen de schaaltjes leeg heeft geschraapt, kan de afwas van tafel worden gehaald. Mevrouw Zoet laat met haar ongebruikt servet haar placemat blinken. Ze boent en boent. Haar tafelgenoten volgen haar voorbeeld. Moi: 'Tjonge tjonge, het wordt zowaar een wedstrijdje: wie heeft de schoonste placemat van het land! Daar moeten we een prijsje aan verbinden. 

Mevr. Zoet, what's in a name, houdt van alles wat zoet is: gebak, koekjes en snoep. Ik stel voor dat de winnaar een bonbon bij de koffie krijgt. Mevr. Zoet nog harder boenend: 'Oh, daar doe ik alles voor!' Helaas zijn de bonbons op. Ik loods haar naar de keuken. Op een soeplepel regent het hagelslag uit een kartonnen Venz Venz Venz doosje. Mevr. Zoet smult van de lepel hagelslag: 'Dat is nog lekkerder dan een bonbon, want dit is wat je vroeger stiekem deed als je moest vasten of als er geen chocolade in huis was. Een extra zoete beloning.

Uit de serie: De vlinder geeft je vleugels

JALOEZIE UIT LIEFDE

 

Ik herinner me mijn hardwerkende opa en oma die tot begin jaren tachtig hun oude dag sleten in een bejaardenhuis, een voormalig klooster. Dat bestond toen nog. Ging je met pensioen dan kon je gelijk doorstromen om verzorgd te worden. Niet qua aandoeningen, maar gewoon omdat 65plussers van toen er vaak meer dan 55 ploeterjaren op hadden zitten. Dat je verzorgd werd, had je ook echt verdiend.

Mijn opa was zeer in trek onder de dames. Er was (is nog steeds) een overschot aan 75+vrouwen. Dat houdt voor zijn residentie in: drie mannen tussen 90 vrouwen. Mijn oma tolereerde al die aandacht voor haar man niet en attendeerde dames die te klef deden daar 'fijntjes' op. Hij genoot van de aandacht, want zijn trouwe echtgenote mopperde uit gewoonte tegen hem. Dat was met de zorg voor een groot gezin, zo door de jaren heen zo gegroeid. 

Hij bloeide op en ging tuineren in de kloostertuin, kreeg de lachers op zijn hand bij het toneelclubje en had voor ieder die dat wilde een luisterend oor. Toen pas besefte mijn zeer gelovige oma wat ze had: zo'n lieverd vind je geen tweede. Ze bad de rozenkrans, knielde voor het heilig hart beeld om haar de kracht te geven de minnenijd * te onderdrukken. Samen beleefden ze nog mooie tijden tot zijn onverwachte dood. Mijn opa stierf 's avonds onverwacht op het podium voor een volle zaal.

Minnenijd: gevoel van afgunst ten opzichte van de blijken van genegenheid of liefde voor een derde van degene die men liefheeft en/of met wie men een relatie heeft