DANSEN OP ZONDAGMIDDAG

De tafeldames herinneren  zich de gemoedelijke zondagmiddagen uit hun jeugd waarop ze naar de radio luisterden en blij dansten. Veel vertier was er in die tijd niet en zulke zondagmiddagen waren een welkom verzetje. Bij Jeanne thuis was het zoete inval, Zij: 'Ik denk er met zoveel plezier aan terug. Die saamhorigheid en simpele lol vind je nergens meer.' 

De zusjes vertellen dat de zondagen voor de pret waren en om te leren dansen. Hun beider echtgenoten waren koningen van de wals. Zus: 'Ik kon niet zo goed dansen, maar met mijn man danste ik de sterren van de hemel. 'Dus daarom bent u met hem getrouwd?'  Zus met een brede glimlach en glinsterende ogen: 'Hij was ook knap.' Lieve moest eerst zes koeien melken, voordat ze uit dansen mocht. 

Dansmiddagen die zouden we hier moeten organiseren, oppert de gezelschapsdame. De tafeldames sputteren meteen tegen: 'Sjoenkele kunnen we nog als de besten, maar dansen met de voeten van de vloer is er niet meer bij. Dan liggen we zo op de grond. Misschien als het een hele sterke man is.' Roselie: 'En als Andre Rieu u vroeg.' Zus praktisch denkend: 'Die is klein en mager, daar heb je geen houvast aan. Guillaume's commentaar: 'Rieu, de schmjale met de striekplank'. 

Heel toevallig komt er via de groengelakte smeedijzeren poort een goed verzorgde man achter de rollator aan. Alle dames hangen voorover om te kijken wie het is en voor wie de man komt. Jo blijkt 'm goed te kennen. Jo: 'Hij is pas weduwnaar en loopt met de ziel onder z'n arm.' 'U komt als geroepen', grapt de gezelschapsdame. 'We hebben hier meer mannen nodig'. De man laat het zich allemaal aanleunen. Hij mist aandacht. Lieve die twee echtgenoten overleefd heeft, wordt met de elleboog aangestoten: 'Leuke man, goed verzorgd, welbespraakt. Wat let u!' Beleefd geeft hij iedereen een hand, die van haar houdt hij iets langer vast. Zij meteen hardop tegen hem: 'Ik begin er niet meer aan.' Het is me een stelletje. Stiekem vinden de tafeldames 'm wel leuk. Bloesjes worden rechtgetrokken en handen gaan ogenschijnlijk achteloos door hun kapsels.

Uit Project Papillon

MOODCARDS

 

De vlinder blijft zichzelf. Voor onze bewoners geen nostalgische kaartspellen: 'Vroeger is voorbij, we leven nu!' Uit Happinez tijdschriften zijn plaatjes gekozen die stemmen tot nadenken en een bepaalde stemming kunnen weergeven. Uitknippen, achterkant beplakken, leuk doosje erbij en je hebt waardevol gereedschap om elkaar echt te leren kennen. 

Een klein clubje bewoners zit aan tafel. Elke deelnemer kiest op gevoel uit twee moodkaartjes de afbeelding die hem/haar het meest intrigeert uit. Hij/zij denkt erover na - 'Neem de tijd' - en legt de persoonlijke emotionele associatie erbij. Naast praten over gedachten en gevoelens wordt het een interessante ik zie, ik zie, wat jij niet ziet. De interpretaties zijn, hoe fijn, zeer uiteenlopend: van filosofisch tot poëtisch van luchtig tot ludiek.

Zo ziet Teddy in wuivende rietpluimen ongedierte. Vol afschuw duwt ze dat kaartje van zich af. Aan tafel verbazing met een ingehouden lach. Teddy herhaalt: 'Ongedierte, bah!' Wij zien het niet totdat we door onze wimpers turen: dan zie je inderdaad een colonne muizen of ratten. 

Bij het kaartje met een meisje met de handen tegen elkaar voor haar borst ziet zij een dame met een fluit. Als we nog eens goed kijken, zien we inderdaad een langgerekte goudverlichte wolk (op de achtergrond) uit haar mond komen. Heel interessant wat iemand in iets ziet en hoe diegene dat interpreteert. 

Zo is Jeanne wat beschouwender van inslag. Ik zie een biddende dame. Zij ziet iemand die in gedachten verzonken is, diep nadenkt, absoluut niets religieus. Bij het prachtige bloemenhart waar ik aan liefde denkt, zegt zij realistisch het hart aanwijzend: 'Als dat niet meer klopt, ben ik er niet meer.' We zijn er even stil van.

Uit Project Papillon