zaterdag 9 september 2017

KLOMPEN



De hoogbejaarde moeder van een lieve oud-collega sneed elke dag met een mes de knopen van haar kleding af, de rits als alternatief bood geen soelaas. Hoe de hulpeloze negentigplusser steeds aan een mes wist te komen, bleef een mysterie. Het is telkens weer afwachten waar Q. mee op de proppen komt: een klein klusideetje, een nieuwe aanschaf, de vraag om schroefjes en touwtjes, of slijtage, een niet meer werkend deugdelijk apparaat, of (moedwillige) vernielingen die reparatie noodzakelijk maken. 

Deze keer waren het zijn trouwe klompen. 'Kijk', zei de onschuld zelve. Hij toonde me zijn klompen waarvan de spekzolen met geweld waren afgerukt (en spoorloos verdwenen) en waar de rechter houten hak gehalveerd was! Dat kan de schoenmaker ook niet meer fiksen. Lang leve het internet dat zoektochten naar identieke exemplaren vergemakkelijkt. Want: zijn geheugenchip actualiseert niet meer.

Ik tref het: bij de Boerenbond om de hoek hebben ze nog Gevavi klompen in het assortiment. Alles kun je op de bonnefooi kopen, behalve schoeisel, dus moet pappi mee. Hij leeft op grote voet: maat 45 voelt goed volgens hem. Ik hoop het, want anders moeten we terug en winkelen met een ouder iemand duurt vier keer zo lang. Bij de kassa stel ik voor om ze aan te houden, maar dat hoeft niet, monkelt hij. 

Op zijn kamer pakt hij een zwarte marker uit een whiskyglas met potloden en pennen. 'Je gaat toch niet het blanco hout inkleuren?' 'Nuh, ik ga ze merken.' Hij tekent op beide hakken een bats, houdt daarna beide klompen op een afstandje voor zich, keurt en zegt voldaan: 'Leuk zo, daar gaat niemand mee lopen!'

vrijdag 8 september 2017

SENIORENCONCERT


Als ik de organisator van het seniorenconcert dat tegenover het Zorghuis in de Doolhof plaatsvindt bel of ik overmorgen als begeleider meekan met pappi, vraagt hij mijn geboortedatum (waarom vragen mensen toch sinds mijn vijftigste als nooit te voren naar mijn leeftijd?) 'Maar mevrouw,' luidt het antwoord, 'u krijgt zelfs een persoonsgebonden pasje, want u bent immers een kersverse senior!' Ik denk aan pappi, zijn medebewoners, slik, en zeg tegen de man: 'Dat moet ik even verwerken.'

Het jaarlijkse concert van harmonie Fortissimo vindt op een gunstig tijdstip 's middags plaats. Q. is in alle staten als ik hem ruimschoots van te voren ga ophalen: 'Ik kan niet mee, ik heb niets om aan te doen.' Ik klop 'm op zijn schouder: 'Dat smoesje is exclusief voor vrouwen, pappi!' 'Ik kan echt niet mee, ik heb niets sjieks,' paniekt pappi die goed voor de dag wil komen. Hij wijst naar de halve kledingkast-inhoud die hij op bed heeft gepleurd.

De colberts zijn inderdaad van ouderwetse schnit, en zijn bourgondische buik is een maatje meer geworden. Er hangt een mooie lichte halflange zomerse regenjas waar ik een donkerblauw zijden sjaaltje met noppen bij zoek en een linnen hoed. Pappi voelt zich het heertje. Kunnen we dan gaan? Nee, de sleutels zijn zoek. 'Heeft u ze niet in uw broekzak, dan?' vraagt de zuster die mee helpt zoeken. Pappi schudt van nee. 'We moeten echt gaan, dan gebruikt de zuster de loper wel,' beslis ik. Pappi wil voor de zekerheid toch naar even naar de plee. Als hij zijn broek laat zakken, horen we de sleutelbos in zijn broekzak rammelen. Je zou 'm toch ...

Helemaal achteraan tussen achtergelaten rollators vinden we nog zitplaatsen met uitzicht op  het podium beneden. We blijken niet de enigen met meegebrachte kussens voor onder de vot. Q., en de rijen gekortwiekte grijze duifjes voor me luisteren ingetogen naar de swingende performance. Bij het horen van de uitstekende  instrumentale vertolking van 'Don't stop me now' van Queen kan ik echt niet meer stil blijven zitten en ga helemaal uit mijn dak. Het was zeer geslaagd. Als ik pappi na afloop op zijn kamer aflever, vraagt hij of we de zondag erop weer gaan.


zondag 3 september 2017

BEZIGE BIESJES


De tuinman. poseert trots voor de nu weer retestrakke voortuin


Plus 30. Binnen is het benauwd. In de overvolle patio is het niet veel beter: geen zuchtje wind. De oudjes die het eerder te koud hebben dan te warm, vinden het genieten. Ik krijg er spontaan opvliegers van. 'Kom, dan maken we aan de voorkant terrasje', opper ik. Daar heeft pappi wel oren naar, want alleen op straat waagt hij zich niet. Ik sjouw twee rotan stoeltjes mee naar de besloten hoek waar een föhn waait. Drankje erbij. Heerlijk. 



Het oog van de Bezige Biesjes valt vrijwel meteen op oprukkend onkruid tussen muur en tegels en de klimop die een eigen draai aan esthetica geeft. Onze handen jeuken en ... laat een zeker iemand nou toevallig net een accu heggenschaar in de fietstas hebben zitten. Ik kan pappi niet alleen laten, want mocht hij in enen zijn omgeving niet herkennen dan raakt hij  in paniek. Maar als ik 'm vraag om bij zuster Roosje in het halletje te wachten, zou hij dat minnetjes vinden. Ik los het op met: 'Wil jij dan de bezem gaan halen, die hebben we na het kortwieken toch nodig?' Pappi-als-je-iets-doet-moet-je-het-goed-doen keert terug met een magazijn aan gereedschap onder de arm: twee schoffels, onkruidborstel, snoeischaar, bezem, bladhark, sneeuwruimer (die we gebruiken als blik; zo hoef je niet te bukken). Operatie 'geveltuin' gaat van start. Van de klamme hitte puffende voorbijgangers verklaren ons voor gek, maar wij bloeien van 'klooien in de tuin' zoals pappi tuinieren noemt, nu eenmaal op.