dinsdag 22 mei 2018

GEVALLEN VROUW



De krullenkop van de goed geconserveerde Mevrouw H. is na het baden een gladde korte coupe. Ze ziet er met deze snit hipper uit, ondanks dat prefereer ik de gewatergolfde ladylike look. Haar dochter valt met de deur in huis: 'Is de kapster ziek? En waar is je rollator?' 'Het is toch formidabel dat je moeder verzuimt gebruik te maken van de rollator. Blijkbaar voelt ze zich fit en vief', nuanceer ik de haarkloverij. Ze hervat haar betoog na mijn onderbreking: 'Helemaal niet. Haar beide heupen zijn gerepareerd met pinnen na eerdere valpartijen. Met die geschiedenis in het achterhoofd plus haar huidige leeftijd, kan ze door een breuk zomaar in een vierwieler belanden. 'Ook al bent u De Vrouw Van Zes Miljoen u moet wel braaf gehoorzamen' rijdt de zuster de verloren rollator voor. Gemaakt bozig en met een stoute wijsvinger: 'Kijk eens wat ik vond. Foei!'  De kloeke Mevrouw H. is zich van geen kwaad bewust en staat als een onoverwinnelijke Galliër fier rechtovereind. 'Dames en heren, we hebben hier te maken met een gevallen vrouw', maak ik een overdreven prijzend wijds gebaar. De dochter hoofdschuddend: 'Ze begrijpt echt niet dat een val haar kan nekken.' Mevrouw H.: 'Och, ik word hier goed opgevangen.'


WAT ZOU JE DOEN MET EEN MILJOEN?




Siësta in het Zorghuis. Ik ben een beetje aan de vroege kant. In de mancave is de Vesuvius actief. Elk moment kan de vulkaan uitbarsten. Hoe kan iemand slapen naast zulk gesnurk? Pappi wil eerst nog een dutje op zijn kamer doen. Aan de enige drie wakkere dames in de zaal vraag ik: 'Wat zou u doen met één miljoen?' Ze kunnen niets bedenken. Het is gezellig hier en we worden enorm door de zusters in de watten gelegd, vinden ze. Ik wil details horen en doe wat suggesties aan de hand: van een cruise tot een grote villa met eigen staf.

Toet is gepensioneerd, maar gas terugnemen? Ho maar. Rebbelend: 'Ik blijf in elk geval werken. Ze stoot me vriendschappelijk aan, er daarmee op doelend dat ze me voor een oud-collega aanziet: 'Jullie kunnen me niet missen, verzekeren jullie me steeds. Verhuizen wil ik niet. Ik laat mijn man en kinderen hier niet achter.' [Dat die mee kunnen, komt niet in haar op.]

De Witte Dame is eveneens lovend: 'Ik zou helemaal niets veranderen. Het is goed zo. Ik ben een boekenwurm met een achterstand in de stapel lectuur. ’s Avonds na negenen is het hier een dooie boel. Ideaal, dan kan ik me helemaal verliezen in de zoveelste dikke pil.

Loekie, knus met de handen tussen de knieën zittend, buigt voorover. Gedecideerd: 'Ik wil dat alles blijft, zoals het is. Ik heb de allerliefste man van de wereld die elke dag tegen me zegt dat hij van me houdt. Sinds we getrouwd zijn, wonen we in het geboortedorp van mijn man. Ik heb het hier reuze naar mijn zin. Mijn schat zal zo wel thuiskomen van zijn werk. [Door geheugenleugens waant de dementerende echtgenote zich in de geschetste thuissituatie. Maar dat ze het Zorghuis als haar thuis ziet, is een opsteker. Fijn om te horen. Alleszins, omdat het nageslacht er bekaaid vanaf komt. Geen van drieën verschenkt het 'nutteloze' bedrag namelijk.

WIE MET PEK OMGAAT ...


Vorig jaar mocht ik de seniorenpas aanschaffen en nu 
zit de dochter van de tuinman zelf al achter de geraniums!