zaterdag 3 februari 2018

WATERHOOFD


Pappi  zit op de praatstoel. Zielsverwant G. biedt een luisterend oor. Het eerste voorbarige lentezonnetje is achter de horizon verdwenen en Q. kletst een eind weg. Formulering en uitspraak laten te wensen over geeft hij aan. 'En dat vind ik geeneens het ergste, lieve schat, maar dat ik ALLES vergeet, vind ik verschrikkelijk.' G. lost het op: Ome Cor. Je bent nu 90. Als je alles had moeten onthouden, had je nu een waterhoofd.' Q. vat het ernstig op en voelt aan zijn 'punthoofd'. Schrikt. Zet de adjudantenmuts af (grinnik) en strijkt ingenomen met zichzelf over zijn normaal gevormde bol: 'Oef, dat heb ik niet.' Een gemodelleerde kuif van witte geitenharen blijft in het middenpad olijk overeind.

donderdag 1 februari 2018

PLEISTER


Het begon met een krasje van de horlogegesp in de lederen armleuning. En zoals dat gaat met huidbeschadigingen waar het genezingsproces een dun korstje op vormt (je kunt er door de 'jeuk' onmogelijk vanaf blijven en krabt er gedachteloos aan), peuterde pappi tijdens het verblijf in zijn relaxfauteuil het krasje tot een ronde opening ter grootte van een stuiver - ja, een stuiver want pappi leeft in de goeie-ouwe-centen-tijd.

Dichten met een rondje geknipt uit het bijgeleverde reservelapje leer had niet het beoogde effect. Ook hier was rondom pulken veel te verleidelijk en zo liet het rondje 'vanzelf' los. Natuurlijk kreeg Bison Kit de schuld. Aanpakker Q. bedacht zelf een originele oplossing: een  pleister op de wonde en klaar. Eenvoudig te verwijderen  en opnieuw op te plakken. Hansaplast verhoogt de productie al.

woensdag 31 januari 2018

NAPRATEN


Gewekt worden in het Zorghuis met dikke pakkerds, felicitaties, 'lang zal hij leven', 
en een versierde kamer. Da's pas: goedemorgen!


Surprise! De bakker van ut Bruedje die nog nooit had gebakken voor een 90-jarige
versiert de verse vlaaien uit eigen beweging.


De telefoon rinkelt veelvuldig die ochtend. 
Pappi staat volop in de belangstelling. Zijn dag kan al niet meer stuk.


Activiteitenbegeleidster Tineke met doddige kleindochter Nina
die een prachtige tekening voor 'opa' maakte en ook nog zingt. Hoe mooi is dat!


Pappi laten we volledig in het ongewisse over zijn verjaardagsparty,
 zodat hij geen enkele kans krijgt om zich vooraf druk te maken.


De hoedje-petje-petje-man krijgt met nummers uit de oude doos de stemming erin.


Tijdens Ik sta op wacht (een liedje van Joop de Knegt) met medebewoner L. in de houding en marcheren! Pappi draagt zijn 90 jaar 'onderscheiding'. 


Duyvis als er een fuif is. De stijlvol op een dienblad gepresenteerde 
builtjes chips/snacks vinden gretig aftrek.


Twee zingende plaatsgenoten (Ine en Joost) gefilmd
door activiteitenbegeleidster Lieke: 'Oh Heideroosje!'


Walsen met vriendin Mia op de tonen van Auf Wiedersehen und Danke Schon 

Na afloop wordt er met feestelijke worstenbroodjes nagepraat over de gezellige verjaardag. Om privacyredenen zijn er geen foto's van feestvierende bewoners geplaatst, maar ze waren allemaal present en genoten mee! Een mooiere verjaardag had pappi zich niet kunnen wensen. Och, en dat hij na afloop vroeg of we vanuit de feestzaal met de taxi naar huis gingen ...

Speciale dank voor de klasse 'bediening'. 

dinsdag 30 januari 2018

90


Lang zal hij leven

Lang zal hij leven

Lang zal hij leven in de gloria

in de gloria in de gloria

Hiep hiep hiep

Hoera!

Vandaag 30 januari vieren we samen met Q. zijn 90ste verjaardag!

(Veel) bezoek is op het moment niet aan hem besteed.
Als verrassing kunnen Pappi en medebewoners vanmiddag genieten van live muziek.
Verslag op blog 31 januari

zondag 28 januari 2018

EEN ONVERGETELIJKE AVOND

sjoenkele - met dank aan Tineke Buskes voor de foto's

Gemoedstoestand: net boven nul. Harde schijf: onvoldoende capaciteit. De ogen: op half zeven. Uitgerekend die avond is het Vasteloavond in het Zorghuis: the houseparty waar hij zo naar uitkeek. Muziek (lallen) en beweging (sjoenkele en trommelen) en een pilsje ontspannen geest en lichaam. Precies wat de dokter voorschrijft. Verpleegkundige M. stopt er nog een roze pilletje in en na anderhalf uur krijgen we hem zover om mee te gaan naar 'het café hier beneden'. 

In prinsenkostuum, jagersoutfit, GeitenPeterpak, of clownskiel hijsen, zelfs als Fransoos met alpinopet, halsdoek en getekend snorretje is te veel gevraagd. Zo lollig voelt hij zich niet; begrijpelijk. 'Frank Sinatra' ziet hij wel zitten. De smoking is te warm. Hup hoed op en de prinsenonderscheidingen om, want het nondejuuke (vlinderstrik) is op miraculeuze wijze verschwunden. 


het dreejspan - met dank aan Tineke Buskes voor de foto's

Joekskapel Waers trompettert erop los en maakt er zoals altijd een show van met bekende krakers: Zutjes aan (Laot mer lekker gaon so wie het geit; over die zin zijn de meningen verdeeld)Het boerebroelofsleedHet kleine café aan de haven (voor pappi), Als de sterre dao boave straele (voor SenioritaSigaretje), Am Rosenmontag medley (voor Mevr. B van euver de paol) en Geneet van ut laeve (wie kan die muzikale vitaminen niet gebruiken), Que sera sera (Que Cela Cela) en Seeman deine Heimat ist das Meer (heh,was ik die Pommetje Horlepiep net kwijt). Ieder krijgt zijn eigen Hollekidee.

Glundenderende snoeten. Iedereen heeft het reuze naar de zin. Vlak voor afloop betrekt Q.'s gezicht onmiddellijk als bewoner E. naast me komt zitten en mijn aandacht van hem afneemt. Ik kietel de welvarende buik van de jaloerse bink. Pappi: 'Ik ben aan het verkindsen, maar hoef niet bedild worden.' 'Gelijk heb je, maar gedraag je dan ook niet als een kleuter (op Facebook zou je hier een smiley plaatsen)' por ik hem plagerig in de zij. Q. toeschietelijker, maar met het verweer: 'Die rokkenjager ...'  'Je hoeft niet overal de controle over te voeren', smiley smiley. Nou betuttel jij mij.' 'Dan wil ik naar de wc op mijn kamer', verzint pappi du moment de afleidingsmanoeuvre. Omdat alcohol en pillen niet mixen (valgevaar) moet ik hem begeleiden. Hij treuzelt extra om tijd te rekken. Weer op weg naar de zaal en alles vergeten (soms komt dat heel gelegen), maakt pappi een fantastische rentree. Hij steek de wandelstok in de lucht, slingert zijn hoed erom en jongleert een volleerde draaiende-borden-circusact. Helaas eindigde hiermee ook het laatste nummer van de joekskapel. Het was mooi geweest.

KROMMUNICATIE


Een middag later verschijn ik op appel. Pappi heeft onderbuikgevoel(ens): 'Zijn wij goed samen of moet ik mijn excuses aanbieden?' 'We zijn 110% samen', ik doe of mijn neus bloed. Het akkefietje betreffende E. is history. Pappi: 'Ik was gisteren daaps en tegelijk boos over dat geflikflooi. E. kuste jouw oor.' Proest. 'Wat heb je toch een levendige fantasie. E. praatte rechtstreeks in mijn oor vanwege de harde muziek anders kon ik hem niet verstaan en natuurlijk geef ik antwoord. Het zou onbeleefd zijn om hem te negeren en waarom ook. ‘Mijn moeder, jouw oma had het al over de fluit en duit. Dit is typisch zo’n gevalletje!’ vervolgt pappi zijn betoog. ‘Laten we er niet over uitwijden, het is te onbenullig voor woorden, zo dadelijk gaat het in je hoofd een eigen leven leiden.’ Voor de nacht vraagt pappi de zuster zelf om een pilletje: ik ben niks werd [waard] en zo’n pil werkt goed.