zaterdag 14 maart 2020

EETIQUETTE


Glimmend wit serviesgoed en glanzend bestek op tafel. In het midden de zilveren servetstandaard, kannen met water, koffie, thee en mandjes met zoet en schaaltjes met vlees. De bewoners zitten verdeeld over vier tafels aan het avondbrood. Het is Grietjes eerste dag en ze verwondert zich erover dat iedereen de boterham met mes en vork eet.' Wij aten thuis gewoon uit het vuistje', licht ze toe, 'maar natuurlijk pas ik me beleefd aan.'

Grietje: 'Wel een beetje stil zo als iedereen zwijgt. Mag je niet praten?'  Behalve Tante Poes kauwt iedereen stug door: 'Van mij zou er best een restaurantmuziekje op mogen.' De passerende Witte Dame: 'We houden het gelukkig bij de stilteregels van een bibliotheek.' Moi tegen Grietje: 'Ik vermoed dat er weinig conversatie is omdat de meeste van uw tafelgenoten slechthorend zijn.' Grietje: 'Ik ben slechtziend. Mijn tafelgenoten zijn heel voorkomend met het aanreiken van etenswaren ... maar is het mogelijk dat iemand een boterham voor me smeert?' Voordat we kunnen wenken, staat de gastvrouw al voor haar klaar. Wanneer Grietje het koffiekopje oppakt, zie ik haar twijfelen. Moi: 'Pinkie hoeft niet omhoog hoor, zo'n stijve deftige boel is het hier nou ook weer niet.' Grietje lacht in haar vuistje. 

donderdag 12 maart 2020

GYMNASTIEK

Woensdagochtend gym. Joepie!

Aan de reeks 123456789Tieneke oefeningen voegen we nieuwe items toe, zoals: de handen op de knieën leggen en met de vingers als een muisje naar beneden trippelen. Ze zijn aangedragen door bewoners die ze van hun fysiotherapeut hebben. Vooraf en tijdens de gym wordt telkens herhaald dat alle oefeningen langzaam worden uitgevoerd, ze naar eigen kunnen gaan en mensen niets moeten forceren. Want: bewoners willen in een groep niet voor elkaar onderdoen. 

Het bewegen op muziek werpt zijn vruchten af. De standaardoefeningen gaan al een stuk losser. Sommigen moeten hun eigen ritme nog vinden, maar wat vinden ze het leuk. Het Maggimaedje ('Nee, ik doe niet mee') schopt haar schoenen uit, omdat ze op kousenvoeten beter de voet- en teenbewegingen kan maken. Tante Poes doet voor het eerst de macarena ('Nooit van gehoord') en kan zo de bühne op. 'Is het een goed plan om toe te werken naar een optreden in de Maaspoort?' pols ik voor de gein. Gelach: 'Op onze leeftijd?'  


Tante Leen volgt de bewegingen op de voet vanaf de ontbijttafel. Ze wijst enthousiast dat haar pootjes ook mee doen. Bij elke nieuwe beweging krijgt zij een privé demonstratie. Buuf wil zo graag de macarena leren. Ze denkt dat ze dat niet kan, maar met geduld uitleggen en wat ezelsbruggetjes lukt het haar, net als TT. De Eeuwelinge is bijzonder goed in het vinden van alternatieven voor oefeningen die niet geschikt zijn voor haar. Grietje en ons Door, beide zeer lenig, doen een wedstrijdje wie de benen het hoogst in de lucht kan gooien. Josje bootst de bewegingen in spiegelbeeld na. Wat maakt het uit, als je maar beweegt. Roosje en de Witte Dame krijgen er geen genoeg: 'Doorgaan.' klinkt er als de klok twaalf slaat. Na de gymnastiekles en de macarena, lichten we een tipje van de sluier van de volgende uitdaging: sporten op muziek. Droogzwemmen en paardrijden bevalt het groepje van veertien alvast goed. Move 'em on, head 'em up rawhide! 

woensdag 11 maart 2020

VERDWAALD


Krap een week geleden kreeg ik van F. uitgebreide uitleg over de gps zender die pappi draagt. Pappi is niet vluchtgevaarlijk, maar: better safe than sorry. Een regenachtige dag. Pappi verlangt zo naar het voorjaar dat hij zich niet kan bedwingen om de tuin in te lopen. Buiten blijkt het meteen te nat en hij pakt de deur naar de gang om naar binnen te gaan. Op weg naar zijn kamer ziet hij de in onbruik geraakte voordeur op een kier staan - het halletje is nu een rokershol en iemand heeft de deur op een kiertje gezet voor wat frisse buitenlucht. 

Vanaf dan moeten we de reconstructie gissen, want de gps werkte niet. Geen signaal dat pappi het pand verlaat, en geen route die hij aflegt. Waarschijnlijk wilde pappi de deur dichtdoen tegen inbrekers en werd hij getriggerd door iets (bekends) van buiten. Nadien vertelt hij dat er toch wel veel veranderd is in Druten/Dreumel. Dat hij met opzet wegliep, kan ik me niet voorstellen. De dag ervoor was hij heel helder en verklaarde hij dat de meisjes allemaal zo lief voor hem waren en dat hij geweldig verzorgd en verwend wordt, wat ook daadwerkelijk zo is. Sowieso was hij in zijn werkjas, en hing de regenjas over een van de stoelen op zijn kamer en pappi heeft vaste kleding voor vaste doelen.

De verzorgsters pluizen het hele gebouw en de schuurtjes uit. Geen pappi. Een verzorgster springt op de fiets, de ander rijdt met de auto rond. Geen pappi. Als wij de melding krijgen, maak ik me niet zo'n zorgen: pappi loopt niet in zeven sloten tegelijk. De basisveiligheid verliest hij nooit uit het oog. Bovendien heeft hij het tempo van een schildpad en het uithoudingsvermogen van een luiaard. W. en ik rijden richting station: de meest logische route vanaf de voordeur. Naast het station spot ik pappi op de hellingweg richting industrieterrein. Een buurtbewoner met een doosje eieren in de hand, houdt hem aan de praat. Pappi constateert nuchter: 'Ik ben verdwaald.' We bedanken de aardige man en zetten een opgeluchte pappi ('Ik ben hondsmoe.') in de auto. Hij: 'Brengen jullie me naar Gerrie?. Ik had jullie willen bellen  - hij toont het meegenomen SCHEERAPPARAAT dat in de zak van de werkjas zat - maar ik had geen nummer. Ik kan niet anders dan in de lach schieten. 

'De verloren zoon is wedergekeerd', deelt pappi mee, wanneer we hem aan de zusters overdragen die meer over de toeren zijn dan wij; wat ik me van hun kant overigens goed kan voorstellen. Wij vinden ze toppers die onbeschrijflijk begaan zijn met de bewoners en dat de techniek ons in de steek laat ... Emoties bedaren in getroetel en een bord dampende soep. Pappi laat lekker met zich sollen. Een halfuurtje later is hij het 'voorvalletje' vergeten* en zit-ie gezellig voor de tv in de huiskamer. Eind goed, al goed. 

*Wat zou ik graag zijn drijfveer hebben willen weten en vooral wat hij onderweg ervaren heeft. Maar ook the day after ontkent hij dat hij op stap is geweest. Twee dagen later wil hij weer de benen nemen. Het is prachtig weer en pappi ziet een wandeling naar Maas en Waal he-le-maal zitten. Gelukkig spot de zuster hem wanneer hij aanstalten maakt. Fijn dat pappi zich zo fit voelt. Een pochende pappi: 'Hetzelfde traject heb ik gisteren ook gelopen, waarom zou ik dat vandaag niet kunnen?'

HAPPENING



Een mok koffie en een bruine boterham met een hardgekookt ei mooi in vakjes verdeeld, staan voor Tutti's neus op de ontbijttafel. Ze zit met haar handen in het haar: 'Ik kan niet eten. Er zit een brok in mijn keel.' Zen sound en een massage waarmee alle blokkades worden opgeheven en het kwaad wegvloeit. An slikt de uitleg elke keer voor zoete koek. Cornelia Hopsasa kijkt vertederend naar ons. Moi: 'Wilt u zo dadelijk aansluiten?' Ze kijkt me lief en aanmoedigend aan: 'Dat doe je goed. Mij heeft het ook geholpen. Na twee behandelingen was ik ervan af. Maar zij is verder weg dan ik. Ik weet niet of dat nog wat wordt.' Bikkelhard kunnen ouderen zijn. Daarnaast verbaast het me dat Cornelia Hopsasa zich de schouder- en hoofdmassages herinnert, want dat is al minstens een of twee jaar geleden.

Cornelia Hopsasa valt door de zen sounds in slaap. Tutti moet wakker blijven, want ze heeft nog niet ontbeten. Ik stop met de massage. Tutti boert en boert wanneer ze haar armen uitschudt. De door de zuster aangereikte medicijnen slikt ze zonder mankementen door. 'Kijk schat, je keel is weer open.' De moed zakt haar in de schoenen als ze het volle bord ziet. Door er een prettige happening van te maken, probeer ik de focus op de tegenzin te verschuiven. Het etensbord verdwijnt achter de kartonnen knutseldoos op tafel. Plagerig tegen haar: 'Ik hoef toch niet net als je vroeger bij je dochter deed, een vliegtuig te laten landen in de hangar?' Tutti giechelt als een ondeugend kind: 'Jawel.' Ze opent haar mond. Het stukje brood vliegt er aan de vork van de zijkant in. Zo landen er drie. Zij: 'Niet nog meer he?' Moi samenzweerderig: 'Ik heb nog lekkere chocolade koekjes. Tegen niemand zeggen, want dan willen ze allemaal.' Zij vlot fluisterend: 'Die lust ik wel.' Ik veeg het ei van een stukje boterham en strooi er hagelslag op. 'Mmmm', doe ik. 'Mmmm', lacht zij en hap. Voor een stukje brood met ei roepen we de hulp in van 'een hapje voor Lassie, Rintintin of Boomer' want ei is goed voor de vacht. Tutti lacht me uit: 'Voor de vacht. Ik heb nooit honden gehad.' Moi: 'Maar als je een hond zou hebben, hoe zou je die dan noemen?' Voor ik enkele ouderwetse hondennamen kan opsommen, onderbreekt Tutti me: 'Blackie.' Ik houd mijn lach niet in. Ze kijkt triomfantelijk. Blackie heeft best honger en eet twee stukjes brood met ei. Er ligt nog een stukje, maar dat gaat net te ver, denk ik. Op de vraag of ze vroeger ook hagelslag zo uit het pak at, krijg ik een bevestiging. Twee lepels met hagelslag (puur genieten) gaan er onder het mom van een bonbon bij de koffie in. We proosten met halfvolle mokken tegen elkaar. Eigenlijk wil ik door naar een volgende bewoner. Tutti ziet mijn blik ronddwalen en legt haar hand op mijn schoot: 'Het gaat goed met me, je hoeft niet bij me te blijven. Ik red me wel.' Moi: 'En als je het niet redt ...' 'Dan kom ik naar jou toe', vult ze aan.


maandag 9 maart 2020

EITJE VOOR KARWEITJE



Voor de fabricage van het grootste paasei van Tegelen en omstreken, Limburg, Nederland, Europa, de wereld en vooruit de Melkweg ('Is de melk weg?'), roepen we de hulp in van theetantes, Verkademeisjes, smaaksorteerders, rollers en (blijven)plakkers. Wat kunnen we zeggen: de bewoners zijn geknipt voor de taak. Pappi deed er zijn werkjas voor aan en stak een sigaretje (pijpenstrootje) op. Uiteraard dien je ook dit reuzenei met een korreltje zout te nemen.

GELUKSMOMENTEN


Mijn pappi lijdt aan vasculaire dementie. Ik schrijf expres 'lijdt', want naast de zonnestralen is het geregeld bewolkt. Bij Alzheimer gaat de persoon geleidelijk achteruit, bij vasculaire dementie wisselen (flinke) terugvallen zich af met heldere momenten die naarmate de jaren vorderen sporadischer worden.

Pappi heeft zijn mooiste pakkie an. Dat vinden de verzorgsters ook, want hij krijgt ladingen complimenten: 'Wat zie je er sportief en jong uit, Cor.' Hij is helemaal het heertje en kust me opgetogen op mijn wangen. Het gebruikelijke 'Ben je maar alleen?' laat hij achterwege. Pappi is springerig, wil zelfs een dansje maken. Het eerste liedje dat uit de Ipad klinkt is Meisje ,ik ben een zeeman. Pappi zingt de tekst woordelijk uit zijn blote hoofd mee. Vaak verkeert hij in niemandsland, maar vanmiddag is er een luikje geopend in zijn bovenkamer: Pappi is zijn vroegere vrolijke zelf en praat duidelijk en vlot. Hij hoort en herkent Dorus,Toon Hermans, Gert en Hermien, het Cocktail Trio en de zusjes Maywood. We bespreken zo'n anderhalf uur allerlei voor hem (en mij) essentiële zaken. Van het ene op het andere Grote Geluksmoment haperen zijn woorden en begint gestotter. De verwilderde blik en het om zich heen kijken, vertellen me dat het luik weer dicht gevallen is. Wat zou het fijn zijn, als we de toegangscode konden kraken, want ergens in zijn brein ligt een leven lang opgeslagen.

zondag 8 maart 2020

EEN BALLETJE OPGOOIEN

Heerlijk om de dag te beginnen met tijd voor de individuele bewoner. Gehoord en gezien worden doet elk mens goed.

De bescheiden Buuf vindt het fijn dat ze gehaald wordt voor de gymnastiek: 'Ik zit  hier zo eenzaam.' 'Nergens voor nodig', zeg ik de rolstoel voor haar neus zettend. Ze stapt in en we rijden weg. Ze vindt het bij nader inzien killetjes - het is 26 graden in da house! Ik rijd haar in de achteruit naar haar kamer, pak de gouden bontdeken van de bank en drapeer die over haar schouders. Buuf: 'Dat lijkt me een beetje overdreven, zo dadelijk denken ze dat ik een hoge eigendunk heb. Er ligt ook een gebreide plaid.' Moi: 'Ik vind dat koninklijke best bij u passen. Doe maar net of u de queen mom bent.' Ze lacht om mijn malligheid, maar doet het wel, terwijl ik het breisel pak. 

Ons Door laat ik de ballen cirkelend over tafel rollen. 'Kweenie wat ik ervan moet vinden', zegt ze een beetje sip. Moi: 'We proberen uit wat u leuk vindt om te doen.' Wandelen, gym, jeu de boules, en zingen, noemt ze vlot op. Ik doe de memorytest met haar en begin met vier kaartjes. Zelfs met getoonde plaatjes vindt ze het moeilijk. Zij: 'Oh, wat erg dat ik dat niet kan.' Moi: 'We laten ons niet kisten. U kunt het.' Na acht keer is het in haar geheugen opgeslagen. Ze glimlacht onzeker bij 'Goed van u Ziet u nou wel' Zij: 'Zal ik het nog een keer doen?' Benauwd dat het opnieuw mislukt, maak ik me uit de voeten met: 'Het was gezellig met u, een andere keer weer. Er wachten meer bewoners op een onderonsje.' 

Bij iedere bewoner gooi ik een balletje op, maar niet iedereen heeft behoefte aan: Breng eens een zonnetje onder de mensen. Dat mag: vrijheid, blijheid. 

De Eeuwelinge is competitief en zit al rechtop met een houding van: leg neer die bal! 'Eerst in mijn handen knijpen, dan kan ik uw kracht voor en na het ballen knijpen vergelijken', vraag ik. Zij serieus: 'Dat doe ik niet. Ik knijp je fijn!' Ze doet het toch en wel met krachtige hand, maar niet zo dat het pijn doet. Toch geef ik telkens gil voor haar. Ze rolt de bal over haar benen, drukt erin met de duimen, rolt 'm tussen de handen, gooit 'm van links naar rechts  en omhoog. 'Whoe', kirt ze telkens als ze de opgegooide bal mist.

TT wil beide ballen. Terwijl ze de ballen tot moes knijpt, berijdt ze haar stokpaardje: de overvaller waardoor ze haar zelfstandigheid moest opgeven en die haar nog steeds het leven zuur maakt. Met vochtige ogen: 'Die overval vergeet ik nooit meer. Zeker omdat hij hier ook komt en dan achter me gaat staan.' Na haar relaas te hebben aangehoord, verzeker ik haar dat de lieve zusters zorgen dat ze veilig is. NB Zou EMDR* voor deze negentigplusser nog resultaat kunnen boeken, vraag ik me af.

Grietje die er alles aan wil doen om gezond te blijven, is er als de kippen bij. Ze kiest de blauwe schuimbal; de rode is voor haar slecht zichtbaar. Fanatisch overtreft ze de vorige balspeelsters. Zij: 'Dat gaat bijzonder goed, zeker omdat ik injecties voor mijn handen krijg.' Natuurlijk doet ze haar verhaal vanaf de geïmplanteerde goudstaafjes in 1970.

Tutti heeft al genoten van een hoofd/hals/kinmassage. Nu ze daarvan wakker is, druk ik haar de ballen in de handen. Ze reageert lauw. 'Ondeugend kind,' begin ik flemend tegen haar, 'je had me wat beloofd als tegenprestatie voor de massage.' Zij met een kwajongensgezicht gemaakt onwetend: 'Wat dan?' Moi plagerig: 'Je zou als was in mijn handen zijn vandaag.' Tutti guitig: 'Tegenstribbelen helpt niet?' Moi lachend met kordate handen in mijn zij: 'No way Jose.' Zij olijk meegaand: 'Nou, laten we dan maar beginnen.' Tijdens de baloefeningen trekt ze zo nu en dan een gekwelde blik. Een gespeelde 'uh' is voldoende om haar vrolijk te houden. Later bij de gym doet ze keurig mee, mits ze telkens persoonlijk wordt aangesproken en een persoonlijk demonstratie krijgt.

*Eye Movement Desensitization and Reprocessing is een therapie voor mensen die last blijven houden van de gevolgen van een schokkende ervaring.

DIKKE BENEN

aantrekhulp Doff N' Donner

Een abnormale vochtophoping in benen, voeten en enkels ontstaat doordat het vocht op die plekken niet via de bloedsomloop kan worden afgevoerd. Aan de buitenkant van het lichaam is een zwelling zichtbaar waar je met je vinger een putje in kunt drukken. Schilferige dikke benen, strakke enkels, pijnlijke voeten die niet meer in de schoenen passen zijn het gevolg.

Oorzaken van vochtophoping (oedeem) kunnen zijn:

verminderde pompfunctie van het hart door bijvoorbeeld ouderdom.

De bloedvaten in de benen voeren het bloed onvoldoende af. Door de zwaartekracht   verzamelt het vocht zich op de laagste plek

lever- en nieraandoeningen

verstopte ader

hitte: het lichaam kan onvoldoende warmte kwijt, waardoor er tijdelijke zwellingen ontstaan

Oplossingen die de arts/verpleegkundige kunnen aandragen:

Plastabletten bevorderen de aanmaak van urine waardoor het vocht op natuurlijke wijze via het stelsel van aders wordt afgevoerd.

wiebelen met de voeten kan tijdelijke verlichting bieden

voldoende beweging

bij het slapen gaan de gezwollen voeten omhoog leggen voor een betere vochtafvoer

strakke steunkousen dragen die stuwing bevorderen

tijdelijk zwachtelen om de benen te laten slinken (voor het opmeten voor steunkousen)

Bron: ouderdomskwalen en remedies uit PauwPraat

Uitgebreide informatie via: www.hartwijzer.nl/vochtophoping

KONINGIN VAN HET BAL



De Frêle Freule met de beweeglijke handen en spillebeentjes gaat helemaal op in ogensluitmuziek. Uitentreuren wordt het muurbloempje gevraagd om aan te sluiten bij een activiteit of feestje. Zij blijft liever braoie in haar relaxfauteuil. Tijdens een-op-een-tijd krijgt ze een rode schuimbal in de handen gedrukt, bedoeld om de handspieren te versterken, de vingers soepel(er) te maken en koude handen warm te knijpen door het versnellen van de  bloedsomloop. Zij, verrukt met de bal: 'Mag ik die houden? Kijk, wat ik daar allemaal mee kan. Ik geef 'm niet terug.' Naar mijn voorbeeld drukt ze er met de duimen in, kneed ze de bal, rolt ze 'm tussen haar vingers en platte handen en fantaseert ze zelf Penny de Jager-achtige wijdse gebaren.

Wat is de ware reden dat de Frêle Freule zich niet aansluit bij een groep? Is ze verlegen, is het zitten in een rolstoel pijnlijker voor het spichtje dan de aangepaste stoel met speciale kussens of ...? De Frêle Freule verklapt het per ongeluk: 'Iedereen bewondert mijn handendansen. Ik krijg zo vaak complimentjes, vooral als er wat te doen is. Dat vind ik zo leuk, daar geniet ik echt van.' Aha, een groep is ze een van de velen, in haar eigen stoel kan paps prinsesje schitteren. Ze voelt zich verre van zielig; zij zit juist op eerste rang. De Frêle Freule: 'Door de persoonlijke aandacht voel ik me een gevierde ster.' Meer tegen zichzelf dan tegen mij: 'Eigenlijk ben ik de attractie dan.' 'U voelt zich de koningin van het bal', begrijp ik. 'Joh, van de bal', beaamt ze met pretoogjes. De ballen houdt ze als een Oscar omhoog.

THEETANTES

TEA PARTY van Pixabay

Omdat ons Door nieuw is, stel ik voor om allemaal onze voornaam te noemen. Buurdames die elkaar al jaren kennen: 'Ik wist niet dat jij zo heette.' Gesprekswinnaar is diegene met de hoogste leeftijd. De tuinman: 'Mijn naam is Corrrr dat komt van Quirinus en niet van Cornelis en ik ben de oudste bewoner.' Hiermee hij wil aangeven dat hij vanaf de opening in het Zorghuis woont, MAAR ook in het midden laten hoe oud hij is, want pappi wil graag numero uno zijn. Een stralende Eeuwelinge steekt haar vinger op: 'Bijna 102!' Roosje overvleugelt alle aanwezigen: 'Maar ik ben eerder jarig. Namelijk volgende maand!' Je hebt altijd baas boven baas.

HEITJE VOOR KARWEITJE


Siësta in de huiskamer. Wie geen visite heeft, dommelt. Tante Leen helpt me bij het op smaak sorteren van de meegebrachte theezakjes. G.: waren het maar flappen. De Eeuwelinge - bij uitzondering zonder bezoek - veert vrolijk op en stevent met haar rollator op me af. Oogcontact houdend friemelt ze frisky aan mijn heup en maakt ze de beginbeweging van de macarena. Het is duidelijk dat ze donderdag jongstleden tijdens de gym genoten heeft. Net als Roosje die haar bezoek zowat de deur uitwerkt omdat ze de 'radio' en de box ziet. De Eeuwelinge schuift aan tafel. Gelukkig heb ik knutselspullen bij me, want de koorrepetitie van vanmiddag kan geen doorgang vinden, omdat de bladmuziek op miraculeuze wijze is verdwenen. Wel draai ik nummers op verzoek en geven we gehoor aan het appel van Roosje om er een muziekkwis (wie is de zanger, zing het refrein, wat is de titel) van te maken zoals van de week met Artistiekelieke.

De middag in de huiskamer is het kleine café aan de haven. Kletskoeken, knip- en plakwerk ('Fijn dat jullie me uit de brand helpen.'), muziek voor iedereen en  tussendoor bossa nova-en en de macarena oefenen. 'Gezellig ônger ôs' vindt ook het Maggimaedje. Buuf buurt tijdens de loopoefeningen, vanwege pijn aan haar valheup wil ze terug naar haar kamer. KanariePiet tapt met zijn voeten het ritme en slaat de maat door met een bijzettafeltje op de vloer te bonken. Hohoho. De Frêle Freule gaat met walsende handen en gesloten ogen op in de muziek. Floris beweegt scharend zijn voeten die op het voetenbankje rusten. Mijnheer Demijne zingt onder het klaverjassen (?) hardop de refreintjes mee: in vet Jordanees Oh Johnnie tot  schmierend Huil maar niet kleine Eva van de Flippers. 

Bij het zien van scharen, theezakjes, rietjes en plakstiften klinkt er veelvuldig (het Maggimaedje negen keer): 'Wat gaan we doen?' en Wat wordt het?' Met Pasen in het verschiet wordt iedereen getriggerd door de herhaaldelijke uitleg over het reuzenei. De tafel vult zich in wisselende samenstelling met sorteerders (Tante Leen en haar dochter), knipsters (G., ons Door, Roosje, het Maggimaedje, Merie) en plakkers voor de gezelligheid. Grietje, de Eeuwelinge (meedeinend en neuriënd op de muziek) en Cornelia Hopsasa  blijven plakken in de zin van: zitten waar je zit, zonder de handen uit de mouwen steken. Pappi in zijn stofjas, zit in de wacht aan de tafel tegenover ons en drinkt gezellig een mok thee met zijn nieuwe vriendin zuster W.  Als er een stoel vrijkomt, komt hij bij ons om een pijpenstrootje te 'roken'.

De aan een pennywafel knabbelende dames knippen als vlijtige Verkademeisjes een wit randje van de honderden theeteutjes. 'Waar is het voor?' vraagt het Maggimaedje weer. Deze tiende keer levert een zucht van Roosje op. Terwijl ik geduldig demonstreer wat de bedoeling is: 'Een eitje voor een karweitje.' Gegiechel. Griechischer Wein zingt Udo en Roosje roept: 'Laat maar komen die wijn, heb ik liever dan een chocolade paaseitje. G. wil een Belgisch biertje. We houden het bij thee of limo. Het rollen van de pijpenstrootjes wordt mijn taak, omdat de bewoners dat na verschillende pogingen niet voor elkaar krijgen. De tafeldames verzetten bergen werk. Een overvolle tafel met theezakjes gereed om te rollen en een mandje met een 'magere' oogst pijpenstrootjes. 'Het grootste ei van Venlo en omstreken waarmee we  in het Guinness Book of Records willen komen, wordt waarschijnlijk toch een medium size', bind ik lachend in. Het werkt op de lachspieren. Op accordeonklanken wordt Merie hollekidee en we doen met haar mee: 'Caramba de samba Ole!' 'Oef', doet Roosje ons binnenpretje. We gieren het uit. Welk nummer de aanleiding geeft geen idee, maar Merie omarmt de pilaar naast de tafel en zwiert als een (zo noemt ze het zelf) lichtepaol. Het moet niet gekker worden.

PIKKIE



Cornelia Hopsasa maakt iedereen zwanger. Of je nou een welvaartsbuikje hebt of een lichte welving de persoon is voor haar in blijde verwachting. Zelfs de mannen met ein dieke burgemeisterspens ontsnappen niet aan haar oordeel. Het zal er vast mee te maken hebben dat ze uit een gezin van twaalf komt. Snaterend tijdens het paasknutselen tegen mij: 'Zo'n lijntje en toch ben je zwanger.' Mijn vijftigersbollinkje extra inhoudend: 'Dat valt toch wel mee.' Ze weifelt. Dan beslist: 'Nee, je bent zwanger. Ik zie het aan je stralende ogen.' Moi: 'Ik ben toch echt over de datum. Geen eieren in dit korfje.' Gelach. Cornelia Hopsasa kijkt wijs en blijft bij haar beslissing: 'Wacht maar af. Over 9 maanden is het zover.' Moi: 'Als ... als ik beval, mag u de naam uitkiezen'. Aan haar ondeugende expressie te zien, heeft ze daar al uitvoerig over nagedacht. Geamuseerd kijkend patst Cornelia Hopsasa de handen op haar schoot: 'En we noemen hem Pikkie!'