OUD

Elke middag verlaat ze onze straat te voet. Haar uiterlijk is altijd een lust voor het oog: een vriendelijk gezicht met fijne lijntjes, omlijst door een perfect zittende bob boven een afwisselend Gerry Weber mantelpakje. Ik schat haar op basis van haar ongebondenheid en kwiekheid: 65-plus. Terwijl ik de fuchsia's op de vensterbank bewater, knoopt ze, afstand houdend op het trottoir, een praatje aan: 'Vreselijk dat virus. Ik ben op weg naar een vriendin, dat is mijn enige vertier nu. Voorheen bezocht ik stelselmatig musea en was ik vrijwilligster in een zorginstelling. Wat dat laatste betreft was corona een welkome aanleiding om ermee te stoppen.' Moi: 'Vond u het niet leuk meer?' Zij: 'Jawel, maar over een 5 maanden word ik 80. Qua leeftijd zou ik er kunnen wonen. Voor je het weet houden ze me daar!'

ANNIE, HOU JIJ MIJN TASSIE EVEN VAST

Doordat dameskleding expres zelden binnenzakken bevat, werd de vrouw aan de tas gedwongen. Moderne vrouwen slepen heel wat mee in hun handtas. De basisuitrusting bestaat uit: smartphone (je life line), sleutelbos met een opvallende hanger, pinpas/rijbewijs/identiteitsbewijs, pakje papieren zakdoekjes, kauwgom, een uitpuilende make-up tasje voor een frisse-tussendoor-look, deodorant en inlegkruisjes/tampons, parfumverstuiver voor ongewenste opdringerigheid en allerlei kleine rommeltjes en accessoires die vast weleens van pas komen. Alleen de gedachte al dat je de tas kwijtraakt, doet je huiveren.

Voor de oudere generatie is/was het trouwens niet anders: van een zelfgeborduurde zakdoek, eau de toilette (Boldoot of 4711), een aangebroken rolletje King of Wilhelmina pepermunt, een echt lederen dames beurs met wat grijpstuivers voor de (achter)kleinkinderen, kammetje en spiegel, pleisters, de rozenkrans met het gebedenboekje, verfomfaaide memootjes met adressen en telefoonnummers, een agenda met afspraken voor kapper/dokter/pedicure, Kukident kleefpasta, batterijtjes voor het gehoorapparaat, een beduimeld minialbum met vergeelde familiefoto’s om mee te pronken, tot (voor wie er nog mee om kan gaan) de seniorentelefoon voor direct contact met de buitenwereld. Ook de dierbare juwelen zitten veilig in talloze vakjes opgeborgen.

Een Annie-hou-je-mijn-tassie-even-vast-actie zul je bij onze bewoonsters daarom zelden of nooit aantreffen. Hun hele hebbe en houwe zit er namelijk in. Geen wonder dat vergeetachtige bewoonsters compleet in paniek raken als hun tas die gewoonlijk binnen handbereik op schoot ligt of aan de leuning van de stoel of aan het handvat van de rolstoel blijkt te hangen, ‘kwijt’ is. Help! Wat een geluk dat de gevonden-voorwerpenverzorgster 'm altijd zomaar opduikelt.

Door een ander te helpen, bezorg jij jezelf ook een goed gevoel! Momenteel heeft het Zorghuis vacatures voor verpleegkundigen en verzorgende IG. Stuur je motivatie en cv naar: sollicitatie@pavozorg.nl

FIETSTOCHTEN

archiefverhaal foto volgt

En hoe verder hij ging, des te langer was zijn terugweg

 

 

Pappi is de realiteit uit het oog verloren. Pas twee maanden woont hij op zijn nieuwe adres: een zorghuis voor ouderen. De omgeving is vreemd voor hem. Stukje bij beetje verkent hij met stok of achter de rollator onder begeleiding de wijk. Mijn pappi is in de veronderstelling dat ik om de hoek woon. Ik laat hem in die waan. Het stelt hem gerust dat zijn dochter dichtbij is.

 

‘Van de week fiets ik naar je toe’, belooft hij. Pochend: ‘Dat stukje naar jou toe is peanuts vergeleken bij de 30 km die ik per dag kar.’ Pappi lijdt lichtelijk aan zelfoverschatting. Zijn tweewieler staat bij mij in de stalling te roesten. Het is heel tegenstrijdig, want naast dit soort opmerkingen blijft hij alsmaar vragen waar zijn Gazelle is.

 

Vanwege file in een defecte bovenleiding is het onverantwoord om pappi op de solotoer te laten gaan. Ik houd mijn hart vast: desoriëntatie, zich staande houden op de pedalen, manoeuvreren in druk verkeer, traag reactievermogen en een stram lijf. In zijn gedachten kan hij het allemaal, ik heb zo mijn bedenkingen. De beslissing om het rijwiel te verkopen, schuif ik voor me uit. Weer een stukje zelfstandigheid dat hem wordt afgenomen. Na 30 jaar schadevrij rijden moest hij ook zijn koekblik inleveren. Het gemis van de luxe om te gaan en te staan waar en wanneer je wilt, doet zeer.

 

‘Was het maar vast lente’, reikhalst pappi. Met dank aan een gure noordwestenwind, de ondermaatse temperaturen en nattigheid raakt de onvermijdelijke teleurstellende mededeling op de achtergrond. Als hij zoveel moet afschrijven, mag hij dan ook vergeten dat mijn moesje en hij na zijn pensionering kilometervreters waren?

Sedert twee jaar fietst pappi niet meer. Vlak daarvoor ruilt hij het herenmodel met stang nog in tegen een mamafiets met lage instap. Niet heel vaak, maar toch geregeld maakt hij een duikeling. Hij komt er steeds van af met slechts geschaafde knieën. Of hij raakt de weg kwijt: de veranderingen in het drukke wegennet houdt hij niet meer bij. Fijn dat er behulpzame voorbijgangers met zuivere motieven zijn die te hulp schieten.

 

Pappi meent dat zijn stalen ros bij mij op stal staat, maar in werkelijkheid is het rijwiel nu van eigenaar verwisseld. In zijn dagelijkse dromelarijen toert hij nog stad en land door. Wel zo veilig. Soms zegt hij tegen me: 'Mazzel dat je me thuis treft, ik ben net terug van een grensoverschrijdend tochtje’. Als ik hem aanmoedig om te vertellen waar hij is geweest, ratelt hij over samengeraapte (fantasie)plekken die hij vroeger met mijn moeder bezocht. Nu kijkt hij uit naar het voorjaar: 'Heerlijk als ik straks weer met de fiets naar jou toe kan. Dan hoef jij niet steeds naar mij te komen.' Ik zou een leugentje om bestwil kunnen gebruiken, maar ik buit de lente en de krokussen die hun gekleurde kopjes laten zien, uit als bruggetje om over te schakelen op een neutraal onderwerp.

JE HEBT GELIJK, SCHAT!

archiefblog

Een kabbelende conversatie.

Pappi dwingend: ‘Ik wil naar huis.’

Moi vastberaden: ‘Je bent thuis.’

Pappi beslist: ‘Nee, hier ben ik nog nooit geweest. Jij kent hier alle mensen. Jij hebt hier aanspraak. Ik ken hier niemand, da's toch niet leuk.'

Moi gespeeld verwonderd: ‘Het zijn jouw huisgenoten.’

Pappi: ‘Ik heb ze nooit gezien. Ik wil naar huis. Hier in de zaal is altijd trammelant.’

Ik neem het voortouw naar zijn kamer om het hoekje van de gang. Bij elke opmerking stoot hij met zijn houten wandelstok tegen mijn kuiten. Terug op zijn kamer, ziet hij de vouwdeurwandkast: ‘Hier woon ik! Waar we net waren was iets heel anders. Zie je nou wel!'

Moi toegeeflijk bijna proestend: ‘Je hebt gelijk, schat.’

TELEFOONTERREUR

archiefblog

Pappi belt rond vieren. Het is de loze tijd tussen het koffierondje en het avondeten dat om half zes aanvangt. Hij is standaard zijn auto, de sleutels, zijn fiets, portemonnee en bankpasje kwijt. Elke vijf minuten belt hij met de meest fantasievolle verhalen om de tijd te doden en zijn brein voedsel te geven, zodat het niet in dezelfde riedel vervalt. Vragen heeft hij ook te over en tot in detail. Pappi: ‘Kan jij pinnen, schat? Ik stond net bij het tankstation … Oh god, heb ik de auto daar laten staan, zonder af te sluiten?!’ Omdat hij zich zorgen maakt, geef ik aan dat hij geen auto meer heeft. Pappi: ‘Ik geloof niet dat ik geen auto meer heb. Hoe ben ik dan hier gekomen vandaag?’ Moi: ‘Je woont er al jaren.’ Hij: ‘Maak dat de kat wijs, maar mij niet! Maar uh die auto hè. Als ik die niet meer heb, waar is die dan?’ Ik vertel het verhaal van achterbuurmeisje Nancy en haar brandweerman. Pappi vindt het fijn dat de auto nog rond rijdt; hij is van de generatie die niets weggooit wat nog goed is. Gezien de leeftijd die de Corsa nu zou hebben, vermoed ik eerder dat hij allang op de sloop geplet is. Pappi geïnteresseerd: ‘Kan ik dat karretje niet terugkopen? Want ik heb vanmorgen moeten fietsen en 25 km is best veel voor een man van mijn leeftijd.’ Ik had kunnen antwoorden dat hij ook geen fiets meer heeft, maar dat is op zo’n moment extra sneu. In plaats daarvan beloof ik hem Nancy te vragen of ze de glimmend zilveren Opel terug wil verkopen.

TANTE BET

Net als thuis spelt en spit Mutti ’s morgens aan de leestafel in het Zorghuis de krant door. De trouwste abonnees zijn senioren. Het meest gelezen worden de ‘doeije’ advertenties. Wie is er gestopt met roken? 'Haha, ik leef nog.' Op welke leeftijd? 'Ik ben al veel ouder en leef nog!' Komt de overledene uit mijn woonplaats en ken ik hem/haar? ‘Truuj van Baer van Wies van de Snelle’ en andere stadse of dorpse figuren leiden tot wijdlopige conversaties. Het gelaten eindoordeel: ‘Ach, in de hemel zal het best aangenaam zijn, want niemand is ooit teruggekomen.’

VRAGENVUUR

De twee ondervraagden noemen zich als ze bij elkaar zijn: Sjors en Sjimmie

In het Zorghuis vragen(v)uurtje krijgen twee kandidaten in een spervuur van persoonlijke vragen het vuur aan de schenen gelegd. Laten zij over herinneringen, dromen, gevoelens, familie en ego's het achterste van hun tong zien?

Welke geur herinnert je aan je kindertijd jonge jaren?
E: Coco Chanel ik ben dol op parfum. Zelf gebruik ik 4711 dat is betaalbaarder
Q: kunstmest en ammoniaklucht

Voor welk eten mogen ze je 's nachts wakker maken?
E: ik vind alles lekker dus 's nachts slaap ik liever als je het niet erg vindt
Q: Appels

Wie of wat maakt je aan het lachen?
E: een moppentapper en gekke dingen die je nog nooit gehoord hebt, carnaval en ... mooie vrouwen. Ik houd van die smile
Q: een ikookje en als de zusters met je dollen

Welke eigenschappen vindt je belangrijk?
E: mijn pa heeft me geleerd om nooit te liegen.
Q: eerlijk zijn

Wat zou je nog willen leren?
E: ik zou graag een oude wijze man willen worden. Maar dan moet ik veel boeken lezen.
Je werkt om te leven, je leeft niet om te werken. Ik ben nooit ambitieus geweest. Als ik maar genoeg centjes had om er gezellig van rond te komen, vond ik het prima
Q: ik had graag onderwijzer willen worden op een land- en tuinbouwschool. Nu gaat al mijn kennis (ook voor mij) verloren. Zoals de finesses van het piepers poten

Wat zijn je 3 slechtste eigenschappen?
E: dat durfde ik helemaal niet. algemeen bij mensen: roken, stelen, jokken. Dat moet je nooit flikken, als je gesnapt wordt ben je niet meer in tel. Foei!
Q: die heb ik niet. Mijn beste zijn liefde en trouw

Welke verjaardag was de allermooiste van je leven?
E: toen ik 16 werd, was ik ineens een hele grote jongen. Ik had leuke ouders die gaven me geld.
Q: daar werd vroeger weinig aangedaan. Er werden door het hele gezin liedjes voor je gezongen en je werd gefeliciteerd. Cadeautjes krijgen, is pas ontstaan in de jaren zestig

TYPISCHE TELEFOONTJES

Archiefblog

Geregeld haalt pappi de transparante kunststof kapjes van de voorkeursnummers af. ‘Gewoon een beetje zitten klooien’, zou hij moeten toegeven, maar zijn naam is Haas. Van de negen toetsen hebben we er vijf teruggevonden. Voldoende om de belangrijkste personen te vermelden. Ik sta nog steeds op numero uno. Hiep Hoi.

'Ben ik in Melick verbonden', vraagt pappi als ik thuis de telefoon opneem.
'Nee, je hebt nu je dochter aan de lijn', antwoord ik.
‘Jij woont toch in Melick?’
‘Nee, je zus woont er. Bel haar maar, dat vindt ze vast leuk.’
‘Daar heb ik geen nummer van.’
‘Je zus staat onder het knopje BETS.’ 
'En ik mocht van jou de knopjes er niet afhalen.’ 
Pappi buldert omdat hij me tuk heeft.
‘Ik bedoel je legt nu de hoorn neer en drukt op het toets waar BETS opstaat. Gesnopen?’
‘Ja.’
Een enorme fluittoon in mijn oor. Pappi is vergeten de hoorn neer te leggen, voordat hij gaat bellen.
‘Hallo?’
‘Hallo?’
‘Met BETS?
‘Nee, met je dochter schat.’
‘Hoe kan dat nou?’

Ongelooflijk dat zoiets simpels, als je oud wordt, geen belletje meer doet rinkelen. 

BALLENBAR

archiefblog

Hittegolf. Binnen is het hot. Alle mannelijke bewoners hangen zwetend in de hoek van hal rond. Klamme kleren en natte haren tegen het hoofd geplakt. Ze zijn te bevangen voor stoeremannengezwets. 'Is dit de ballenbar en wachten jullie op een rondje?' daag ik lollig uit. KanariePiet kan net zijn mondhoeken optrekken voor een glimlach en mompelt: 'Eikeltjesbar.' Ik herleid het naar de Fabeltjeskrant - maar dat onderkomen heette het Praathuis, lees ik later. Floris haakt er, mij wijs terechtwijzend, op in: 'Echte mannen houden niet van ballen, maar van bollen!' Met twee uitgestoken wijsvingers prikt hij naar mijn borsten. In een reflex doe ik een stap achteruit. Floris smakkend: ‘Net mis. Ik krijg zeker geen tweede kans?’ ‘Dat heb je goed’, knipoog ik.

OP DE PRAATSTOEL

Max Schmeling

Op bezoek op onze locatie: Zorghuis Tienray. Een slanke heer met pretoogjes zit meteen op de praatstoel, wanneer ik een gesprekje aanknoop. Vol verve introduceert hij zijn huisgenoten. In no time weet ik alles over iedereen. De man wijzend naar de vermeende drinkebroer die de tegels in de gang uitslijt: 'Die die, die drinkt elke dag minstens honderd flessen bier. 's Morgens zit zijn stalen rollatormandje al volgestouwd en dat gaat zo de hele dag door. Ik snap niet dat hij dat weggespoeld krijgt.’ Over hemzelf valt weinig te vertellen, meent de gezellige prater. ‘Zelf heb ik nooit gedronken, zelfs niet na de repetitie van de fanfare of in de voetbalkantine.’ Hij glinsterlacht en om zijn verhaal te staven kletst hij regelmatig zijn handen kruislings op zijn bovenbenen. 

Wanneer een grofgebouwde bewoner (type deurwaarder) met handen als kolenschoppen en een gebutst doorgroefd gelaat voorbij de deuropening wandelt, schatert de praatgrage man met de levendige fantasie: 'Die, die dat is een voormalig bokser.' Ik snap zijn associatie. De slanke heer kletst de handen op zijn bovenbenen van de schik: 'Hij was geen goeie, dat kan je aan zijn neus zien!'

Wijzend naar de slapende bewoner die een handvat van zijn rollator omklemd: ‘Die die, ha, die heeft een scheertasje waar niemand aan mag komen. Zelfs in zijn slaap waakt hij erover. Wat kan er nou voor waardevols in een scheertasje zitten.’ Hij is oprecht verwonderd. De activiteitenbegeleidsters trommelen de bewoners op voor een gezellige zit. Voor ik kan vragen of de man me wil begeleiden naar de koffiekamer, is hij al soepel opgesprongen. ‘Wijst u me de weg?’ vraag ik vriendelijk. Hij volgt me als een hondje.

STAMGASTEN

archiefblog 2018 - 2019

De recorddroogte en het record aantal zonne-uren gaan de geschiedenisboeken in als de 'gele zomer'. 'Gele zomer' verwijst naar de massaal verdorde gazons. De echte diehards laat de hitte koud. Grappig is dat de stamgasten of het nu morgen, middag of avond is, ook op het terras allemaal hun vaste plaats aanhouden. 

Zo is de stamtafel voor de kaarters in de huiskamer standaard tussen 15.00 en 16.00 uur en tussen 19.00 en 20.00 uur gereserveerd. Het kan vriezen of dooien, regenen of zweten zijn: het kaarten vindt altijd doorgang. De tuinman drinkt 's avonds een wijntje voor de tv of een biertje op het terras met de Javaanse Jongens. 's Middags neemt hij een wit wijntje met de heren: Patron,  Mijnheer Demijne, Sjimmie (cola), Rijk (appelsapcognac) en Bassie. Met twee sherryglaasjes bewegend vraag ik aan de zuster wat ik zijn vriend Patron mag inschenken. Patron zwaait: 'Schenk maar iets lekkers in. Een of ander doorzichtig goedje, waar een pootje onder komt.' 'Jonge klare?' lach ik, waarmee ik 7Up bedoel. Van de zuster mag hij een halfje wit. Hij: 'Wel van mijn eigen voorraad, want dat is goeie!' Ik doe letterlijk water bij de wijn. Patron, een vinoloog, merkt niets van de aanleng: 'Mmm. Heerlijk, heeft een goede afdronk. Kun je wel proeven dat dit uit mijn eigen dure verzameling komt.'

RAAMVISITE

Een mini-enquête onder bewoners over beeldbellen, raamvisite en twee maanden zonder familie, zonder bezoek. Waarbij sommigen geen notie van tijd hebben en dus ook niet het besef hebben dat familie niet mag komen. We horen stellige stellingen: ' ... was gisteren nog hier! Ik ben toch niet gek!' Of: 'Mijn zoon komt elke dag.'

BEELDBELLEN

een uitkomst 
prima
wat bijzonder
emotioneel dat familie op het scherm live te zien is
met de hoorn bellen gaat net zo goed
he, kijk die foto beweegt
verbinding afkappen
hoe komen jullie aan die foto van mijn ...
ik zie niets
leuk!

RAAMVISITE

fijn dat je elkaar in de ogen kunt kijken
emotioneel om elkaar te zien
familie huilt, bewoner ook
zich drukker maken om de cadeautjes in de wacht slepen, dan het gesprek ('Niet vergeten dadelijk af te geven. Bel de zuster nu maar!')
Prettige ervaring, omdat er meer mensen tegelijk op bezoek mogen. 
Je bent erop voorbereid dat er glas tussen bezoek en bewoner zit
heel bijzonder dat bezoek speciaal voor jou die moeite neemt (zeker omdat ze maar kort mogen blijven)
moeilijk
niet eerlijk dat anderen twee personen op bezoek krijgen en ik maar een
beter iets dan niets
oké, het is zoals het is

ERNA

heel gelukkig
onrustig
emotioneel
traantjes wegpinken
opgewonden
blij met cadeautjes
cadeautjes naar de kamer brengen, of laten brengen (zelf gaan checken)
Heb ik bezoek gehad?
Ik heb helemaal geen telefoon, dus het kan helemaal niet dat ... mij gebeld heeft.
Van mij mag bezoek wegblijven. Veel rustiger zo.

De uitkomst van de steekproef is heel divers. Het is tevens ook een momentopname, want als we op een ander tijdstip vragen, valt het antwoord of negatiever of positiever uit. Of men is het vergeten. We houden het op de uitspraak van een laconieke bewoonster die ook neerslachtig kan zijn: ‘We hebben de oorlog meegemaakt, dit overleven we ook wel.' Laat de veerkrachtigheid van onze bewoners een voorbeeld voor ons allen zijn. Want als dochter van, krijg ik de indruk dat familie (uitzonderingen bevestigen de regel) er vaak meer moeite mee heeft dan vader of moeder, opa of oma.

Het is natuurlijk ook een compliment voor de PauwProfessionals die een echt thuis van het Zorghuis weten te maken.

KARAKTERTREKJES

Normaal gesproken zet ik het krijtbord in de mannenhoek. Voor de afwisseling plant ik het aan de dameskant, omdat daar al de meeste bewoners zitten. Dat scheelt een hoop gesjouw en gerol, zou je denken. De dames hebben echter nogal wat noten op hun zang, blijkt. Geen wit krijtje, maar met een groen of blauw moet ik op het bord kalken. Ze willen ook vettere letters. 

Fijn dat Bardotje mee wil doen. Eerst wil ze in het midden zitten, dan weer niet, dan links dan ... Ik zet haar graag neer waar ze wil. Na drie verhuizinkjes besluit ze toch dat ze weer terug wil naar haar eigen plaats. Wanneer ze daar goed en wel geïnstalleerd is, moet ze dringend plassen. Waarschijnlijk aangestoken door Grietje die tussendoor een bezoekje aan het kleinste huisje brengt. 'Plaats vergaan is opgestaan', zegt de nieuweling, maar dat pikt Grietje niet. Het blijft stuivertje verwisselen. Ik loop als een rondemiss heen en weer met het bord, zodat ook de zeer slechtzienden goed zicht hebben. Bardotje raadt elke keer weer een juiste letter, maar vindt toch dat ze extra punten moet krijgen - aan een puntentelling doen we helemaal niet. Toch krijgt ze een bonus. Letters is ook zo'n ding. Er zitten er 26 in het alfabet. Ik som ze geregeld op met een echo van bewoners. Toch doen steeds dezelfden er ellenlang over en dan nog kiezen ze een dubbele. Ook daar heb ik een foefje voor. Hoe simpel en gesmeerd loopt het dan in de mannenhoek.

Vooraf aan het raden mag iedereen zijn of haar meest opvallende karaktereigenschap aandragen. Het zijn tevens de woorden die de deelnemers met letters bij elkaar gaan sprokkelen. Dat werkt goed bij mensen met dementie. Deze keer worden sommige woorden niet geraden. Is het onoplettendheid of is de groep te groot en te divers? Wanneer Dingskes gedachten dreigen af te dwalen, zwaai ik naar haar. Zei wakker: 'Zwaaien, anders ga je naar de haaien!' Enfin, de gevonden karaktertrekjes plaatst iedereen bij de juiste personen en bij zichzelf. Volgens Dingske is dat voor haar: vinnig. Ik vind haar juist zo'n schatje.

ZOMERFESTIJN

Gedurende het corona-bezoekverbod verzacht ik als invalkracht activiteitenbegeleiding het 'leed' van de bewoners die van overheidswege hun familie moeten ontberen. Dankzij deze job had ik ook het voorrecht om pappi tijdens mijn aanwezigheid daar te zien. Mijn 'afscheid' valt rond mijn verjaardag en de aanvang van de zomer. Ik ga niet pathetisch doen en noem mijn 'afscheidsfeestje' en tevens verjaardag: zomerfestijn. 

Ons Door, 't Maggimaedje, JJ, Mutti, Grietje, de Witte Dame, Thoor, Mijnheer Demijne en Sjimmie krijgen op het vrolijk versierde terras een lei omgehangen - welkom, fijn dat je er bent op zijn Hawaiiaans. Rocky geeft de voorkeur aan de cowboyhoed die perfect bij haar past. Tante Poes kan helaas pas later aanschuiven. We proosten op mijn 58ste levensjaar met thee, koffie, cola en ananasvlaai. JJ: 'Nog nooit zo'n heerlijke abrikozenvlaai gegeten!' 

We omarmen het begin van de (tropische) zomer met zomerliedjes ('Hoe je zweette dat ben ik vergeten ...') op een zacht pitje vanwege drievoudig bezoek een eindje verderop. JJ bij Mexico: 'He, da's de zangeres zonder naam. Meegalmen!' Samen schmieren we: 'Mehehexiocooo. Sjimmie houdt de handen tegen de oren. Moi: 'Nog te hard?' Hij: 'Nee, vals. Maar ik mag je.' We halen herinneringen op aan vakanties en de altijd snikhete zomers van vroeger. De Witte Dame heeft de hele wereld gezien en JJ geeft aan een bereisd persoon te zijn; we hadden niet anders verwacht. Thoor woont nog steeds in een toeristenplaats en hoeft daardoor niet weg. Mutti laat het schelpenzand door haar hand glijden: 'Dit is echt he.' Op naar het geheugenspel: we gaan naar Zandvoort aan de Zee en we nemen mee: … de frituurpan, strandlaken, vrienden, zonnebrandolie om meisjes in te smeren en centen voor een ijsje. Natuurlijk bleef het arme snoezige Maggimaedje verplicht thuis om voor vader de korenschoven te binden. Zij: 'Hij paaide me door te zeggen dat ik de enige was die dat zo goed kon. Ik trapte daarin en kreeg geen cent. Wat unne aezel waas ik.' Ze heeft, net als Grietje, nog nooit de zon in de zee zien zakken. 

Tijd voor een cadeautje want: wie jarig is, trakteert. Het is heel toepasselijk een kabouterschildersezeltje met een blanco groen kaartje waar de bewoners zelf hun adagium op mogen zetten. Enkele teksten: ik mag je, begin de dag met een lach, gekke flap, kwats of kwast?, eigen naam vergezeld van  love you xxx, en geneet van ut laeve. 'Bedankt voor de gezelligheid, lieve mensen!' Ik draai Beppie voor de allerlaatste keer (als ab'er).

*voor onze fans: Spotify afspeellijst Zorghuis zon

Bekijk de bijbehorende foto's op Facebook Zorghuis Tegelen

GYMJUF

Mijn Pauwergirls!

Ongevraagd doen ALLE dames mee met de laatste les (wat men niet weet) van de gymjuf. Bardotje, Josje, TT, Frêle Freule, JJ, Tante Poes, de Witte Dame, Ons Door, Mutti, Buuf, Grietje, 't Maggimaedje kortstondig omdat ze duizelig is. Rocky kijkt toe. We herhalen alle oefeningen en stoeldansjes die we de afgelopen maanden geleerd en uitgevoerd hebben in het kort. Ik sta versteld over de vorderingen die we gemaakt hebben en dat iedereen in beweging is gebracht, zelfs bewoners waar ik dat van te voren nooit van had gedacht.

Als via een collega doorsijpelt dat dit mijn laatste les is, pikken juist deze bewoners het op en raken van streek. De Witte Dame geeft me een opgestoken duim: 'Je doet het zo. Ik ben net goed aan je gewend. Ik weet niet of dat met iemand anders weer gaat lukken.' Grietje schudt verdrietig het hoofd: 'Wat motte we zonger och.' Tante Poes: 'Ik wil niet dat je gaat. We hebben het zo gezellig samen.' Het voelt inderdaad als vrienden onder elkaar. Josje: 'Bij jou voel ik me op mijn gemak en durf ik mee te doen.' Bardotje: 'Door jou heb ik veel dikkere armen gekregen.' Buuf: 'Nou komt er niemand meer bij mij ballonvolleyen.' JJ: 'Jij hebt alle bewoners aan het bewegen gekregen en nu kakt dat in.' 

Moi: 'Kom, kom, mensen. Ik was de invalkracht.' Ik verzeker de bewoners dat inkakken aan de orde is en dat er naast mijn supercollega Lieke juist nog een vaste professionele bezigheidstherapeute wordt aangenomen: 'Het wordt nog beter dan het al was, want ik was invalkracht.' Ik vind het zelf ook jammer en het voelt alsof ik ze ietsiepietsie in de steek laat, maar helaas heb ik geen tweelingzus die voor me kan coveren. 

Sommige bewoners kennen me natuurlijk al door pappi, dus mijn aanwezigheid voelde vertrouwd. Bovendien droeg ik geen uniform en ben ik ook senior, wat verbondenheid schept. Gelukkig kan ik de bewoners waar ik zo verknocht aan ben, blijven zien, want ik wissel weliswaar van functie en baas, maar ga per direct met plezier als tekstschrijver aan de slag voor de nieuwe directie van het Zorghuis.

Het was fantastisch gedurende het corona-bezoekverbod onder andere tweemaal in de week te mogen gymmen met de bewoners. Ik heb er veel van opgestoken en ben er zelf ook fitter door geworden. Ha. De bewoners draag ik goede conditie over aan mijn 'nieuwe' collega: 'Veel plezier en van harte welkom.'