ALLE GOEDS MET EEN ZACHTE G

 

voor mijn lieve lezers en al die mensen die mij inspireerden met hun levenswijsheid, mooie verhalen, muziek en humor.

CONVERSATIES RONDOM DE KERSTBOOM

 

Eikels horen in het bos, niet op een feestje

Gespreksadviezen zijn tevens handig tijdens de feestdagen. Verplichte bezoekjes, in minder gewaardeerd gezelschap vertoeven, dronkenschap of een hekel aan de persoon die altijd de boventoon voert? Oprechte interesse in de ander kan verbinding tussen mensen creëren.

HOHO HAHA

Durf jezelf te zijn. Niet op je gemak? Je hebt altijd een keuze. Afhankelijk van de situatie: de lippen op elkaar persen en het uitzitten of er het beste van maken: het kan immers meevallen.

De grappige HAJA gedachte ‘eikels horen in het bos, niet op een feestje’ kan het draaglijker maken. HOHO – verkeer je in een onveilige situatie? Zoek hulp en/of verlaat het gezelschap.

ANNA – altijd vragen, nooit (zomaar iets) aannemen

Woorden hebben voor iedereen een andere betekenis. Je veronderstelt dat de ander precies begrijpt wat jij bedoelt. Maar is dat wel zo?

HELD – Herkennen, Erkennen, Loslaten, Doorgaan

Emoties tijdens of na een gesprek? Je hoeft ze niet tot in de finesses te analyseren. Herken en erken wat er gezegd is en wat dat voor jou persoonlijk betekent. Parkeer ze even of laat het los en ga door.

LSD – Luisteren, Samenvatten, Doorvragen

Luister open naar de ander, vat zijn/haar betoog daarna kort samen. Iets niet duidelijk? Vraag door.

NIVEA – NIET Invullen Voor Een Ander

We maken ons er allemaal - met de beste bedoelingen - weleens schuldig aan. Niet doen dus, want het zorgt voor onvrede bij de ander. Vraag desnoods enkele malen wat de ander bedoelt.

OMA – Oordelen, Meningen, Adviezen

Nog zo’n instinker: mensen zijn zo gauw geneigd om (ongenuanceerd) een oordeel te vellen, daar een mening over te hebben en die te ventileren. Tel tot tien of tot honderd. Ongevraagd iemand van advies voorzien wordt zelden op prijs gesteld.

STOP DE BETUTTELING

 

Iedereen kent wel het verhaal van het oude vrouwtje dat naar de overkant werd geholpen, terwijl ze  helemaal die kant niet op wilde.

Betutteling creëert zwakte bij kinderen, volwassenen en ouderen, ja zelfs bij huisdieren. Hoe afhankelijker je iemand maakt, des te onzelfstandiger iemand zich gaat opstellen. Met alle gevolgen van dien. 

Het is zo gauw gezegd: 'Oh, kom maar doe ik wel.' Goedbedoeld, maar het tast (op den duur) iemands eigenwaarde en zelfredzaamheid aan. Het grootste cadeau dat je iemand kunt geven is, hem/haar het gevoel geven dat hij/zij capabel is om dingen te doen. Stimuleer iemand om zich goed te voelen. Dat kan met iemand ondersteunen om sterker en weerbaarder te worden. Wees oprecht complimenteus. Als je iemand alles uit handen neemt, krijgt diegene het gevoel dat hij/zij dat zelf niet meer kan. Door onzekerheid wordt het omgaan met ups en downs in iemands leven ook steeds lastiger.

Vrijwilligerswerk doe je voor een ander, maar je doet het eigenlijk voor jezelf omdat helpen een goed gevoel geeft. Of ben je echt onbaatzuchtig? Stel jezelf de vraag: ben ik er voor hen of zij voor mij? Met andere woorden: draag ik echt bij aan het welzijn van die ander of ben ik bezig met pamperen op mijn manier?

NIEUWE REEKS IN DE MAAK

 

Op dit blog verschijnen momenteel mondjesmaat blogs. Een nieuw project met als werktitel 'de vlinder geeft je vleugels' is in gang gezet. Ook hier komen weer mooie verhalen uit voort. Graag nog even geduld aub.

MUZIEK VOOR GEZELLIGE MENSEN

 

Platenhoes uit een gemoedelijke en overzichtelijk tijd. Ik werd er vrolijk van toen ik 'm bij de kringloop zag liggen. Fijne feestdagen allemaal!

ALLERZIELEN 2025

Leef je leven voor alle dierbare overledenen die gemist worden

OGEN EN DE OUDERDOM

 

De ouderdom sluipt erin. Dat merk je niet zoals verwacht aan de rimpels, maar aan het zicht. De meeste brildragers starten rond hun vijftigste met een leesbril. Door natuurlijke verandering/veroudering  en de afnemende flexibiliteit van de ooglens valt er minder ligt op het netvlies. Je hebt dus meer lichtsterkte nodig om goed te kunnen zien. 

Ik zit extra naast het raam waar de zonnestralen de naaimachine belichten. Het duurt zeker 15 minuten voordat ik het garen door de fijne naald heb geregen. Gewoon omdat je het gaatje niet ziet. Zelfs met een draaddoorhaler blijft het lastig. Woest kan ik daarvan worden. 

Ik herinner me opeens dat mijn moeder, coupeuse van beroep, toen ik een tiener was en zij in de vijftig, wanhopig zei: 'Ik zie het niet meer!' Ik dacht dat ze geen zin meer had om te naaien en zich aanstelde. Sorry mam, nu snap ik het. Jouw ogen gingen destijds ook, zonder het te weten, achteruit. Als het stikken is gedaan en ik de naaimachine opruim, ligt er een hartje van een afgeknipte zoom op de grond. Dat maakt alles weer goed.

It's not over yet

 

In een klein Deens woonzorgcentrum ziet verpleegster May Bjerre Eiby geen heil in de klassieke dementiediagnostiek en -behandeling, aangezien geen van beide de levenskwaliteit van haar elf bewoners verbetert. In plaats daarvan hebben May en haar personeel een nieuwe vorm van behandeling ontwikkeld gebaseerd op de 150 jaar oude methodes van Florence Nightingale. Ze wil de manier waarop mensen met dementie worden behandeld door de gezondheidszorg volledig veranderen en zorgen voor een verschuiving van medicatie naar zorg.

VLAGGEN

 

Met al die oorlog en oorlogsdreigingen genieten we op 5 mei van een vrolijk wapperende vlag (bovenlicht) en de vrijheid die we hier genieten.

VLAG HALFSTOK

4 mei dodenherdenking

Vrijheid is een groot goed

bewaak het met moed

dank aan allen die ons veilig hielden en houden

5 mei 

Vier de vrijheid met een wapperende vlag als eerbetoon

WOLKENTUINERDER

2 mei 2020 - 2025 5 jaar na dato. Wat zal je wolkentuin er mooi bij liggen pappi. Tussen het schoffelen door zou jij, die charmante heer, met alle engeltjes kunnen dansen, ware het niet dat er voor jou maar een grote liefde is, en die smelt nu vast weer in jou armen.

De inheemse bewoners van Canada (first nations) hebben zo hun eigen rituelen bij de dood zien we in een tv-serie die ook heel pappi zijn. Vier en koester het leven, want het is kostbaar. Voor de nabestaanden: heb niet teveel verdriet en blijf er vooral niet in hangen. Zolang je heftig rouwt kan de geest van de overledene zijn laatste reis niet maken. Pappi voorvoelde zijn dood, plande zijn reis en vertrok. Hij was me zo dierbaar, ik mis hem, maar ik besef dat loslaten nodig is om verder te gaan. Loslaten is bovendien niet hetzelfde als vergeten.

TIJD TEKORT

Het is het weekend waarin de klok een uur vooruit wordt gezet. Terwijl de verzorger in het zorghuis de wijzers van de klokken op de juiste stand plaatst, moppert een bewoonster tegen de buurvrouw: 'Dan is er vannacht gewoon een uur afgesnoept. Ik kom nu al tijd tekort!' De ander grinnikend: 'Ach, wat maakt het uit. Wij zijn onze tijd ver vooruit.' De bewoonster: 'Nee, serieus. Dat is toch weer een heel uur minder dat zomaar wordt gewist. 'De ander droogkomisch: 'Dat uur krijgen we in het najaar terug.' De bewoonster gerustgesteld: 'Oh, dat komt dus bij ons tegoed te staan.'

Uit de serie: De vlinder geeft je vleugels

SALAMANDER OF HAGEDIS

 

messing of koper?

Zo'n 80 jaar zijn ze al in Nederland. De onderste is gekocht en meegenomen door marinier pappi uit Oost-Indië. Het broertje heeft pappi overgenomen van een Indiëganger. In mijn ouderlijk huis kropen ze tegen de muur en later mochten ze dat bij pappi in het zorghuis. Nadat hij gestorven was, kwamen ze bij mij in een la terecht wachtend op iemand die ze een wand geeft. Vijf lange jaren verstreken, voordat ik liefdevolle adoptieouders vond. Zij hebben al twee gekko's in hun bezit. Veel plezier in jullie nieuwe thuis.

TIENERS

98 jaar na zijn geboortedag ontvang ik out of the blue via de app een foto van een frisse knappe jongeman. Het is pappi in zijn tienerjaren. Deze foto heb ik nog nooit onder ogen gehad. Ontroerend. De foto is destijds gemaakt voor het smoelenboek van de voetbalvereniging Aquila waar hij speelde. Of de fotogalerij met clubleden in het begin van de vorige eeuw ook al zo heette?

Zo jong en zorgeloos ziet hij eruit. De foto moet van voor de Tweede Wereldoorlog zijn. Want daarna werd hij naar de Oost uitgezonden. Veel te jong waren de dienstplichtige jongens van toen die nog nooit verder waren geweest dan een paar dorpen buiten hun eigen woonplaats. Terug met een rugzak vol belevenissen vertrok mijn ouders zich en vertrokken ze naar het Zuiden. Hun eigen weg zoekend. Had hij van de wijde wereld geproefd en wilde hij meer daarvan zien. En wat voor reden had mijn moeder om het onbekende tegemoet te gaan. Blindelings de liefde volgen of zonder bemoeienis een eigen leven opbouwen - zij had immers vanaf haar dertiende (!) op verschillende adressen gewerkt en gewoond. 

Die specifieke gevoelsvragen had ik moeten stellen toen mijn ouders nog leefden. Toen leek de historie minder prangend. Je focuste op de verhalen en het heden en de toekomst. Toen dementia van hem bezit nam, verzonnen we grotendeels eigen zonnige versies, omdat hij daar blij van werd.