JODELA HITI

Gek genoeg is september de maand van de Oktoberfesten. Door de populariteit van deze gezellige bierfeesten was een maand niet meer genoeg. Er schiet me weer iets te binnen. Ik vertel het in verhaalvorm.

We vertoeven buiten op het zonnige terras dat naast de parkachtige tuin ligt. Drie bewoonsters geven aan dat ze niet alleen in het park durven te wandelen. Vinden ze de weg wel terug en wat als er iets gebeurt, zoals vallen? Daarom wandelen ze altijd minstens met een andere persoon erbij. Is er geen gezelschap of begeleiding dan word er helaas niet gewandeld. Ik geef aan dat ik jodel als ik alleen het park in ga en de weg ben kwijtgeraakt. Ik verzin dit ter plekke. Zes oren zijn gespitst. Jodelen? 

'We gaan het testen, dan zien jullie vanzelf wat ik bedoel', geef ik lachend aan. Ik loop het park in en bij het tweede paadje houd ik halt. Met Olga Lowina in het achterhoofd probeer ik mijn beste jodel ten gehore te brengen. 'Kunnen de dames me horen? Zo ja, dan terug jodelen.' We testen de afstand hoe ver een stem, in dit geval mijn stem, draagt. Wanneer ik jodel, jodelen de dames en intussen enkele familieleden met de slappe lach telkens terug. Ook werkbezoek dat via de ijzeren poort binnenkomt, weet niet wat ze horen. We proesten het uit.

In de tuin wordt er nu vaker en overal voor gejodeld. De dames gebruiken het bijna overal voor. Zoekt men iemand of gaat er iemand weg, dan hoor je gejodel. Koffie op het terras. Ik moest even naar binnen naar de woonkamer om de zoetjes te halen. Het duurde de dames te lang, dus werd er gejodeld. Door het dikke isolatieglas is dat binnen niet hoorbaar. Weer terug met de zoetjes op het terras, vraagt Roselie grinnikend: 'Waar was je nou. Ik had je gejodeld! We liggen in een deuk. 'Gejodeld worden' is een standaard uitdrukking geworden, dat snap je wel. Jodela hiti!

Project Papillon

HITTE HAAIEN

 

Vanwege de hitte vertoeven we binnen bij de airco. ‘s Middags stoot ze tegen haar glas rosé; zo noemen we het roze water met frambozensmaak als het in een wijnglas wordt geserveerd. De slechtziende bewoonster geneert zich een beetje vanwege de tafelgenoten die zich ermee bemoeien. Haar buuf vraagt of ik een doekje wil halen. Ik rol een stuk altijd-bij-de-hand-keukenpapier af. Het blijken niet een paar druppels. Dit vraagt om het wonderdoekje! 

De bewoonster van het ongelukje: ‘Ik heb echt maar een heel klein beetje omgestoten toch?’ 'Klopt en anders had het ook niet uitgemaakt. Daar zijn doekjes voor.' Wanneer de plek op tafel droog is, zie ik tussen haar benen een grote plas op de grond. Theatraal: ‘Maar goed dat ik in de buurt was. Ik zie de oceaan. U had wel kunnen verdrinken!’ Mevrouw ligt dubbel. 'Kunt u trouwens zwemmen?' Zij, de schouders ophalend: 'Als het moet, kan je veel.' ‘Jeetje. Er hadden zo maar vissen op u af kunnen zwemmen. HAAIEN!’ Er volgt een lachsalvo.

Een blanco A4-tje dat op tafel ligt, wordt een witte haaienvin die langs de tafelrand zwemt. Natuurlijk begeleid door doeng doeng, doeng doeng, het ijzingwekkende geluid wanneer de witte haai van Jaws in aantocht is. Mevrouw vindt het allemaal meer dan prima. Ze is blij dat niemand het meer heeft over haar onhandigheid of nog erger: in de broek plassen. 

Meer bewoners willen zo leuk geholpen worden. 'Geen geknoei. dames', wijs ik met een ondeugende vinger. Ook niet als ik een leuke woordspeling heb?', vraagt buuf. 'Vooruit dan maar.' "Buuf: 'Ik heb nog nooit een haai gezien en verstond eerst hittehaai. Omdat het zo warm is hè. Ik dacht waar heeft ze het nu weer over.' Te leuk die dames.

Project Papillon

ZANDTEKENEN

Tropische temperaturen doen ons het activiteitenprogramma aanpassen. Uit de box klinken kabbelende golven. We zijn mindful bezig met zandtekenen. Niets hoeft, alles mag. We starten met de naam in zand schrijven, basisfiguren, het gelaat van je overbuur en eindigen met de energie van je eigen handen in het zand ontdekken. Dat bij de bespreking van het eindresultaat een cirkel wordt aangezien voor een spiegelei en een zelfportret op een spookje (gelukkig oppert niemand een gasmasker) lijkt is ieders eigen interpretatie.

Project Papillon

DE BROEK AAN

Teddy komt terug van het toilet. In het halletje giebelend: 'Moet je kijken.' Haar crèmekleurige pantalon met elastieken band zit achterstevoren. Eigenlijk ziet het heel hip uit met de zakken aan de voorkant, het zou zo een nieuwe trend kunnen worden*. Aan mijn verzoek om voor een modefoto met de handen in haar zakken te poseren, geeft ze graag gehoor. 

'Wat zal ik doen? Aanhouden of goed doen?' Ik vind het heel hip staan. Teddy: 'Laat ik eens gek doen. Ik probeer het.' Wanneer ze op de kopse kant van de rechthoekige mangohouten eetkamertafel plaatsneemt, zie ik haar onrustig draaien. Zij droog: 'Ik denk niet dat dit model een succes gaat worden. Het zit gewoon niet lekker.'  Ze rollatert naar het toilet en komt terug met de pantalon aan zoals het hoort. Ze ziet aan mijn smile gezicht dat ik er iets van wil zeggen. Zij: 'Je kunt me nog meer vertellen, dan maar niet hip.' Ik: 'Zo is het. Daarom heeft u ook de broek aan.' We moeten er samen om grinniken.

Er zijn inderdaad kledingmerken (zoals ASOS) die een andere kijk hebben over hoe een pantalon eruit moet zien en hoe je 'm draagt.

Uit Project Papillon

SLAAP KINDJE SLAAP

De mannen van de technische dienst boren tijdens de siësta gaten in de muren voor de houten brievenbussen. Niet echt over nagedacht. De in haar studio duttende bewoonster komt tweemaal de gang op. Ze is geschrokken van het lawaai en wil weten wat er aan de hand is. De derde en laatste keer - alle brievenkastjes hangen - komt ze, lichtjes verward, naar me toe.  'Ik weet het even niet ' 'Wat wilt u weten?' 'Ja, kan ik hier blijven, ik voel me raar.' 'Het is fysiek', geeft ze aan. Samen gaan we dicht tegen elkaar geplakt op de bank zitten. Ik pak het handje dat het meest dichtbij is vast en streel haar vingertjes en kriebel in de kom van de hand. Stralende ogen en een lieve leuke lach, geeft ze me. Mooi. Zij vraagt dingen en ik vraag wat ze er zelf van vindt. Het stelt haar op haar gemak dat er iemand bij haar is.

'Ik denk dat u fijn aan het dromen was en dat u gestoord werd door de werkluuj. Daarom voelt u zich raar, de droom is nog niet klaar.' 'Zou je denken?' klinkt het hoopvol, terwijl ze naar de bank kijkt. 'Ik zou best even willen liggen, maar heb ik slaap genoeg?'  'Zal ik een slaapliedje voor u zingen?' 'Och du, is dat niet gek?' zegt ze. 'Kent u er een?' Ik herinner me alleen iets van een schaap.' Zij ligt ondertussen al horizontaal: twee kussens aan haar hoofd en twee aan haar voeten. Ik ben er gewoon en verwacht niets tot ze ineens 'Slaap kindje slaap' prevelt. Aha, daar is het schaap. Ik val in 'Slaap kindje slaap, daar buiten ligt ... zzzzzzzzzzzzzzz. Mevrouw is in dromenland gearriveerd.

Uit Project Papillon

NIET NAAR DE ZEE

Het is een klassiek mopje. 'Ken je die mop over die twee die naar Parijs gingen? Die gingen niet!' Hetzelfde gebeurt wanneer ik het plaatje We gaan naar Zandvoort draai. De bewoners op het terras kennen het niet, ongelooflijk. Niemand van hier ging ooit naar de zee. 'Dus hoeven we daar ook niets over te horen' luidt hun conclusie. Zelfs als volwassene werd de kust gemeden. 'Zet maar Duutsche leedjes op. Dat was onze buitenlandbestemming, voor die enkele keer dat we op überhaupt op vakantie gingen. Op de fiets en net over de grens.' Eigenlijk hebben ze ook wel een beetje gelijk. Het heuvelland is zo mooi, wie wil daar nou weg. We zetten in: 'Wie sjoen os Limburg is ...'

Uit Project Papillon

DANSEN OP ZONDAGMIDDAG

De tafeldames herinneren  zich de gemoedelijke zondagmiddagen uit hun jeugd waarop ze naar de radio luisterden en blij dansten. Veel vertier was er in die tijd niet en zulke zondagmiddagen waren een welkom verzetje. Bij Jeanne thuis was het zoete inval, Zij: 'Ik denk er met zoveel plezier aan terug. Die saamhorigheid en simpele lol vind je nergens meer.' 

De zusjes vertellen dat de zondagen voor de pret waren en om te leren dansen. Hun beider echtgenoten waren koningen van de wals. Zus: 'Ik kon niet zo goed dansen, maar met mijn man danste ik de sterren van de hemel. 'Dus daarom bent u met hem getrouwd?'  Zus met een brede glimlach en glinsterende ogen: 'Hij was ook knap.' Lieve moest eerst zes koeien melken, voordat ze uit dansen mocht. 

Dansmiddagen die zouden we hier moeten organiseren, oppert de gezelschapsdame. De tafeldames sputteren meteen tegen: 'Sjoenkele kunnen we nog als de besten, maar dansen met de voeten van de vloer is er niet meer bij. Dan liggen we zo op de grond. Misschien als het een hele sterke man is.' Roselie: 'En als Andre Rieu u vroeg.' Zus praktisch denkend: 'Die is klein en mager, daar heb je geen houvast aan. Guillaume's commentaar: 'Rieu, de schmjale met de striekplank'. 

Heel toevallig komt er via de groengelakte smeedijzeren poort een goed verzorgde man achter de rollator aan. Alle dames hangen voorover om te kijken wie het is en voor wie de man komt. Jo blijkt 'm goed te kennen. Jo: 'Hij is pas weduwnaar en loopt met de ziel onder z'n arm.' 'U komt als geroepen', grapt de gezelschapsdame. 'We hebben hier meer mannen nodig'. De man laat het zich allemaal aanleunen. Hij mist aandacht. Lieve die twee echtgenoten overleefd heeft, wordt met de elleboog aangestoten: 'Leuke man, goed verzorgd, welbespraakt. Wat let u!' Beleefd geeft hij iedereen een hand, die van haar houdt hij iets langer vast. Zij meteen hardop tegen hem: 'Ik begin er niet meer aan.' Het is me een stelletje. Stiekem vinden de tafeldames 'm wel leuk. Bloesjes worden rechtgetrokken en handen gaan ogenschijnlijk achteloos door hun kapsels.

Uit Project Papillon

MOODCARDS

 

De vlinder blijft zichzelf. Voor onze bewoners geen nostalgische kaartspellen: 'Vroeger is voorbij, we leven nu!' Uit Happinez tijdschriften zijn plaatjes gekozen die stemmen tot nadenken en een bepaalde stemming kunnen weergeven. Uitknippen, achterkant beplakken, leuk doosje erbij en je hebt waardevol gereedschap om elkaar echt te leren kennen. 

Een klein clubje bewoners zit aan tafel. Elke deelnemer kiest op gevoel uit twee moodkaartjes de afbeelding die hem/haar het meest intrigeert uit. Hij/zij denkt erover na - 'Neem de tijd' - en legt de persoonlijke emotionele associatie erbij. Naast praten over gedachten en gevoelens wordt het een interessante ik zie, ik zie, wat jij niet ziet. De interpretaties zijn, hoe fijn, zeer uiteenlopend: van filosofisch tot poëtisch van luchtig tot ludiek.

Zo ziet Teddy in wuivende rietpluimen ongedierte. Vol afschuw duwt ze dat kaartje van zich af. Aan tafel verbazing met een ingehouden lach. Teddy herhaalt: 'Ongedierte, bah!' Wij zien het niet totdat we door onze wimpers turen: dan zie je inderdaad een colonne muizen of ratten. 

Bij het kaartje met een meisje met de handen tegen elkaar voor haar borst ziet zij een dame met een fluit. Als we nog eens goed kijken, zien we inderdaad een langgerekte goudverlichte wolk (op de achtergrond) uit haar mond komen. Heel interessant wat iemand in iets ziet en hoe diegene dat interpreteert. 

Zo is Jeanne wat beschouwender van inslag. Ik zie een biddende dame. Zij ziet iemand die in gedachten verzonken is, diep nadenkt, absoluut niets religieus. Bij het prachtige bloemenhart waar ik aan liefde denkt, zegt zij realistisch het hart aanwijzend: 'Als dat niet meer klopt, ben ik er niet meer.' We zijn er even stil van.

Uit Project Papillon

BIECHTEN

 

In de paastijd komt het onderwerp 'biechten' ter sprake. Een gelovige en nog immer kerkelijke bewoonster: 'Wat kan een kind nou voor ergs hebben gedaan, dat je vroeger als kind verplicht je zonden moest opbiechten in de biechtstoel? Het was elke keer weer de hersens kraken. Een appel uit een boomgaard jatten om je hongerige maag mee te vullen, stiekem tijdens de vastentijd een koekje uit de koekjestrommel halen voordat ze klef werden.' Roselie hoorde vlak voor haar biecht de buurtkinderen uit en gebruikte hun zonden. Lachend: 'Die pastoor moet toch vaak hetzelfde hebben gehoord.' Jeanne werkte altijd vooruit. Zij had een compleet gevuld opschrijfboekje met verzonnen zonden waaruit ze kon kiezen. Ze gniffelt: 'Ik heb er nu nog pret om dat mijn streng katholieke ouders dat nooit geweten hebben. DAT heb ik echt goed gedaan! '

Voor de mensen die niet weten wat een biechtstoel is: het is een houten kerkmeubel, een soort minikamertje dat uit twee (soms drie) - door een wand met tralies gescheiden - compartimenten bestaat. In het ene compartiment bevindt zich de zittende biechtvader, in het andere de geknielde biechteling.

Uit Project Papillon

BEVRIJDINGSDAG 5 MEI 2026

Samen over vrijheid praten en de vrijheid vieren

Vrijheid is niet vanzelfsprekend. 'Vrijheid is ons grootste goed en om die te behouden offeren zich ontelbare mensen op', zei pappi. 'We eren hun dapperheid door het leven te vieren.' Pappi's vlag hing vandaag niet wapperend aan de gevel, maar deed dienst tijdens de bevrijdingsactiviteit, waar mensen hun vredesboodschap middels een origamivlinder konden opspelden. Als deze mensen het voor het zeggen hadden was er geen oorlog! Wat een menslievende regels werden er geschreven. Pappi zou glimmen van zoveel wijsheid.

Uit Project Papillon 

DODENHERDENKING 2026

 

vrede is een groot goed, bewaak het met je hart vol moed

Op 4 mei herdenken we de oorlogsslachtoffers en hangt de vlag halfstok. Na zijn overlijden in 2020 heb ik als eerbetoon het stokje van pappi overgenomen. 'We zijn het aan de gesneuvelden verplicht om wat van ons leven te maken en goed te doen. Op Dodenherdenking eren we hen met 2 minuten stilte', aldus pappi, proud marinier.

DE KRACHT VAN ZACHTHEID

Deze is voor jou pappi 

2.5.2020 - 2.5.2026

omdat je met inventiviteit je eigen pad durfde te gaan

 de kracht in kwetsbaarheid herkende 

jij je zorgzame hart bleef openstellen 

de wereld mooier maakte met zachte (veer)kracht 

HEIM

Mensen kunnen moeite met verhuizen hebben. Jong en oud. Je huis en haard verlaten, het ouderlijk huis waar je geboren bent en waar misschien jouw kinderen geboren zijn en een gezellige buurt met een hoge sociale verbinding laat je niet zomaar achter.

Een nieuwe bewoonster kan die gedachten gemakkelijk achterlaten. Haar nieuwe woonadres voelt veilig en vertrouwd. Haar hele huisraad gaat mee en zo bootst mevrouw in haar nieuwe appartement met de lichte glas-in-loodramen, haar achtergelaten thuis in klein formaat na. Op de verhuisdag ging zij een dagje uit en de kinderen verhuisden. Mevrouw laconiek: ‘Iech kwaam binne en ik waas heim'. Op mijn vraag of ze echt niets miste? 'Er is wat minder ruimte tussen de bank en de salontafel, maar dae sjuuf iech zoe aan de kantj beej bezeuk.

Uit Project Papillon

KOEKJE BIJ DE KOFFIE

Voor vergevorderde senioren horen koekjes (of iets lekkers) bij de koffie als groen bij gras. De dag ervoor trakteerde een zorgmedewerker de bewoners op vlaai. Smullen natuurlijk. De dag erop breng een andere zorgmedewerker toevallig koekjes mee. Een bewoonster met pretoogjes geeft geamuseerd een stille hint: 'Gisteren hadden we vlaai!'

Uit Project Papillon

KOFFIECAFE

De eerste editie van het koffiecafé op de eerste zondagmiddag in april doet zijn naam eer aan, want het is zonovergoten. Natuurlijk is er koffie met linzenvlaai. We maken er een muzikale middag van met: plaatjes op verzoek, een pubquiz en extra punten voor de meezingers. De man die door het leven gaat als een wandelende Wimipedia weet bijna alle antwoorden behalve op: 'Welke Mestreechse streektaalgroep heeft de naam van een Sinterklaaslekkernij?' Pepernoten, marsepein, chocolade letters worden geroepen, behalve het juiste antwoord: TaaiTaai. De Wimipedia voorziet ons ook van achtergrondinformatie: evergreens uit de mijnwerkerstijd (Drei kleine Italiëner en Rocco Granata) en leuke weetjes zoals Sjef Diederen was de buurjongen van Beppie Kraft en de Zangeres zonder Naam komt uit Geleen (niet geverifieerd).

Vooral Zuidelijk talent, Limburgse Leedjes en Duitse schlagers worden gewaardeerd. Jo geeft aan een lezer te zijn en geen luisteraar. Terwijl de middag vordert mimet ze coupletten mee en laat ze haar gene los: neuriën wordt binnensmonds zingen. Bij Heb je even voor mij? ziet iedereen een polonaise voor zich. Bij de Brabantse blonde Corrie: 'Waar zijn de krekels? De dj: 'Bevinden er zich sopranen op het terras?' Er wordt ingehaakt met Mary (Servaes) en we joelen zo vals als we kunnen mee met Mexico ho. Het koffiecafé verandert bij het aanbieden van de kopjes café au lait in café Olé. Die naam houden we erin.

Door de grijze houtduif op het zinken dak zakken we af naar Spanje met una paloma blanca. 'Was George Baker een Volendammer?' vraagt W. zich af. De dj: 'Kwam die niet uit Steenwijk of zo?' W.: Dat kan kloppen want hij was van beroep stratenmaker.' Te leuk. We stappen over op Engelstalig, want W. wordt emotioneel bij leedjes van vreuger. Wilma snottert ook al. De dj quasi: 'Echt om te huilen die feestmuziek.' Maar Wilma die ALLE refreinen kent en meezingt, had gewoon een stofje in haar neus. Meezinger T. schuift na een uitstapje aan. Inmiddels waait er een fris briesje. Ze doet een verzoekplaatje en gaat even een vestje halen. Als ze na een kwartier terugkomt, staat de dj wiens taxi voorrijdt op punt van vertrek. Aah. De punten voor koplopers schrijven we op de lat voor het volgende muzikale café Olé.

Uit Project Papillon