dinsdag 12 oktober 2021

TEGELTJESWIJSHEID

Middels de campagne die maart 2021 van start ging, lieten de KBO-PCOB leden van zich horen, want senioren bezitten bruikbare kennis, kunde en ervaring. Leden konden een eigenwijze spreuk insturen. De beste, wijste en meest toepasselijke 150 tegeltjeswijsheden (voor elk kamerlid één) uit een totaal van 832 werden geselecteerd en op een tegeltje gedrukt.  

De winnares Catherine Schimmelpennink mocht haar tegeltje ('levenswijsheid van de ouderen is het kapitaal van de samenleving') in Den Haag aanbieden aan de Tweede Kamerleden. Mijn credo 'Geven maakt het leven leuker' (geef gul aan ouderen) viel eveneens in de prijzen. Op een hartverwarmende dag verrasten door het land toerende Haagse studenten mij thuis met het tegeltje. Meer informatie: verkiezingen

maandag 11 oktober 2021

SILHOUET

Een jaar nadat mijn moeder overleed meende ik haar in de stad te kruisen. Ik sprak de vreemde mevrouw zelfs met verbaasde stem 'Mam?' aan omdat ik zelf ook wel wist dat het niet kon kloppen. Qua kapsel en kleding, ja zelfs haar elegante passen en hoe de tas aan haar arm bengelde was ze het gewoon. Toen ze zich omdraaide, werd ik meteen terug de realiteit in geslingerd. Toch bleef de ontmoeting de hele dag om me heen hangen.

De hond en ik moeten oversteken. Voor Pop geldt 'wachten' tot ik naar links en naar rechts heb gekeken. Door de poort links komt niets. Vanuit de boerderij rechts snijdt een oudere heer het laantje af richting eikenbos. Halverwege het asfalt houdt de man halt. Mijn adem stokt, ik kijk closer. Het silhouet is Pappi ten voeten uit. Gleufhoed, crèmekleurig Pierre Cardinjack, bruine pantalon, Ecco's aan de voeten en in zijn handen een bamboe wandelstok. Alles in me wil naar hem toe rennen, 'Pappi' roepen. De man draait zijn gezicht onze richting uit. De betovering is verbroken. Zijn grove gelaat lijkt voor geen millimeter op dat van pappi. Hij tilt zijn hoed bij wijze van groet op en wandelt verder. Ik kan hem alleen maar aan- en nastaren, zelfs 'goedemorgen' stamelen lukt niet. Schijn bedriegt, toch voelt pappi dichterbij.

vrijdag 8 oktober 2021

KINDERBOEKENWEEK 2021

 

uit de serie RETOURTJES (terugblikken naar thuis)

Worden wat je wil is het thema van de kinderboekenweek. Mijn moeders lievelingsboek DUVEL - een meisjesroman vanaf 16 jaar staat er in inkten krulletters op het voorwerk geschreven - las ik vanaf mijn derde (!) levensjaar zittend in een muurkast en het boek op zijn kop houdend. Tijdens een griepje komt het geheid uit de kast. Je begrijpt het al: de knappe dokter werd verliefd op zijn patiënte en samen reden ze in zijn twoseater een welvarende toekomst tegemoet.

Na Liefde en televisieKitty weet het beter en Stijfkopje voor opstandige meisjes (dankjewel mam) vond ik mijn weg naar de bibliotheek met de gelauwerde auteurs. De gedrukte inhoud en de geur van gebonden boeken hielden me daar gevangen. Ik verslond alles: terwijl alle klasgenoten ermee worstelden, vinkte ik in de brugklas mijn verplichte HAVO-boekenlijst al af. 

Worden wat je wil. Om terug te keren naar het thema: mijn mentor overspoelde ik wekelijks met beknopte pocketrecensies. Hij, om wat langer van me af te zijn vrees ik, duidde dat hij me toe vond aan wat langere lappen tekst. Voor een carrière als bibliothecaresse was ik te levendig. In plaats daarvan kon ik mijn liefde voor de Nederlandse taal en mijn creatieve ei kwijt als tekstschrijver. Lange en korte verhalen met de hond(en) aan mijn voeten in mijn thuiskantoor, monden uiteindelijk uit in artikelen en verhalen voor heel wat (honden)magazines, blaadjes, boeken en blogs. 


Dankzij de site van Lies Reitsema vond ik na tientallen jaren bovenstaand boek dat mij destijds naar een andere wereld leidde. Gekregen van Tante Mientje toen ik 10 was. 

zondag 3 oktober 2021

KOESTERLIEDJES

liedjes om vrolijk van te worden

Muziek is emotie. Muziek gerelateerd aan een herinnering, zit diep in onze hersenen verweven. Al gelang naar het gevoel dat je ooit bij een gebeurtenis  en een liedje had, reageer je daar, als het grootste gedeelte van je leven is verstreken, nog net zo op. Van muziekgeluk tot afschuw, omdat iedereen een andere herinnering koestert. Voor mensen met dementie zijn koesterliedjes een zeer bruikbare schakel met het vergeten verleden. 

Op Spotify heb ik samen met Pappi en met de Zorghuisbewoners door de jaren heen 11 lijstjes samengesteld met liedjes die hen terugvoeren naar de mooiste momenten van hun jeugd en de tijd als jongvolwassene. Een beproefd recept voor sfeer en om mee te zingen of te neuriën. In Limburg zijn met name de dialect en Duitstalige liedjes ware geheugenkanonnen.

Veel van de liedjes op de lijsten stonden vroeger bij ons thuis op de bandrecorder. Mijn broer en ik (popliefhebbers) vonden het genre van onze ouders erg oubollig, maar als je nu gaat grasduinen of bijvoorbeeld de serie CHANSONS! met Rob Kemps en Matthijs van Nieuwkerk volgt, leer je dat deze artiesten helemaal hot en hip waren in de tijd van de beoogde generatie.

Bovenstaande Spotify themalijstjes (account Wim van Knippenberg) worden geregeld door bijvoorbeeld activiteitenbegeleidsters gebruikt. Ze zijn gratis afspeelbaar.

zaterdag 2 oktober 2021

PAUW REVISITED

Corona en een hernia gooiden roet in het eten en nu pappi overleden is, is natuurlijk de dagelijkse weg ernaartoe geen noodzaak meer. Eindelijk is er weer het weerzien met pappi's huisgenoten waar ik zo verknocht aan was. De oude garde (vooral negentig plussers) is lichtelijk uitgedund door verhuizing of overlijden. De bescheiden Josje wuift terwijl ik in het halletje mijn jas uittrek. Bij het openen van de tussendeur 'Goedemiddag lieve mensen' herkent Mijnheer Demijne meteen mijn stem. Ook weet hij mijn naam. Mutti's bijna honderdjarige leven hangt aan een zijden draadje; je ziet aan haar dat ze al op weg is naar boven. Ze giechelt als ik het limonaderietje tussen haar streepjes van lippen duw. Wanneer ik de week erop weer kom - omdat ik JJ en Tante Poes die buitenshuis waren ben misgelopen - is ze de dag ervoor over de drempel gegaan. 

Lachebekje is in de tijd gevangen. Haar ogen lichten op omdat ze denkt dat ik haar dochter ben (dat denkt ze bij elke bezoekster die binnenkomt). Merie confisqueert 's middags pappi's stoel. Zij, met vochtige ogen: Elke keer, nou niet elke keer, maar vaak als ik binnenkom zoeken mijn ogen je vader. Dan besef ik weer dat hij er niet meer is.' Ook Mijnheer Demijne pinkt een traantje weg als we de draad als vanouds bij de Koopvaardij oppakken. Hij mist zijn dochter en onafscheidelijke huisgenoot Sjimmie. Ik complimenteer hem dat hij er zo goed uitziet, vrolijk is en zich herpakt heeft. 

De Witte Dame ziet het niet meer zitten, Ze vindt het lief dat we contact houden, maar ik kan niets voor haar doen. Ze verdwijnt met haar zus die net is binnengekomen naar haar kamer. Ons Door heeft een abces in haar mond. Aan haar onderzoekende ogen zie ik dat ze me vagelijk herinnert. Verdrietig in haar wanen vertelt ze dat de rode duivel achter mij (een nieuwe bewoonster in rode bodywarmer) haar het leven zuur maakt. Ik spreek haar bemoedigend toe. Ineens met een zachte blik: 'Jij was net als ik gymjuf. Of ben je dat nog? Ik ben een heel stuk van de film kwijt.'

De slechtziende Grietje opstandig: 'Ineens was je weg. Ons is niets verteld.' Dat had JJ ook. Zij, bij het raam liggend: 'Altijd als ik naar de tuin kijk, denk ik aan je vader. Nu komen er eventjes twee knapen met een bladblazer. Jouw vader, de tuinman, was van 's morgens tot aan het avondeten buiten in de weer. Ik zie hem nog zo, net gedoucht en piekfijn gekleed, in de deuropening staan. Hij hield altijd even halt, keek om zich heen, groette iedereen, voordat hij met zijn onafscheidelijke stok naar zijn tafel schuifelde. JJ wil graag over politiek, winterwerk en haar vroegere job praten: 'Dat kan ik hier verder met niemand.' 

Enthousiaste begroetingen door bekende verzorgsters die druk in de weer zijn met de bewoners.  De sfeer is nog net zo huiselijk en knus toen pappi er woonde. Soms moet ik me even vermannen in deze warme vrouwenwereld. Wat was (en is) het fijn hier. Het bezoekje vliegt om, want ook voor de nieuwkomers ben ik als stuifmeel voor de bij. Thuis overvalt me de weemoed.

woensdag 29 september 2021

HERGEBRUIK

 

uit de serie: RETOURTJES (terugblikken naar thuis)

Mijn ouders vertrokken toen ze verloofd waren uit hun vertrouwde provincie om in Zuid-Limburg waar mijn vader gestationneerd werd samen een leven op te bouwen. Ik heb ze nooit anders gekend als elkaars aanvulling. Pappi als actieve vrijwilliger op vele fronten: van EHBO'er tot brandweerman en scheidsrechter, van het oprichten van een crèche, een biljartclub tot een ontspanningsvereniging zoals dat vroeger zo mooi heette. Pappi als organisatietalent/regelaar - een man een man, een woord een woord - op de voorgrond, mijn moeder (zijn rots in de branding) op de achtergrond actief. Over de lat hoog leggen voor een kind gesproken: ik kan van zelangzalzeleven niet aan hen tippen.

Kienen is nu synoniem aan ouderen. In mijn jeugd was kienen voor alle leeftijden. Ik heb wat afgekiend bij S.S.S. (Spoorweg Sportvereniging Susteren) tijdens feestelijke activiteiten ter gelegenheid van bijvoorbeeld Pasen, Carnaval en Sinterklaas. Winnen mochten mijn broer en ik niet. Wij waren meer een soort van zaalvulling die voor spek en bonen meededen, omdat mijn vader de voorzitter was. Toen snapte ik de schijn van belangenverstrengeling niet en was een keertje 'KIEN' mogen roepen, de ultieme droom.

Voor de kienmiddagen werden de fiches door pappi stuk voor stuk met de hand geslagen uit allerlei transparant plastic afval. Je had er echt kracht voor nodig. Mijn moeder maakte de kienkaarten en plakte ze op hardboard plankjes die mijn vader van te voren secuur in het schuurtje op maat had gezaagd. Zij stikte ook de stevige doch soepele stoffen zak van een afgedankt frambozenrood kledingstuk dat matchte met de rood beschilderde houten getallen. Prijsjes (het ging om het spel, niet om de knikkers) werden door mijn vader en een bevriende autobezitter persoonlijk geselecteerd bij de MAKRO in Beek. Tegenwoordig kan je voor leuke prijsjes naar de kringloopwinkel, maar dat fenomeen bestond destijds nog niet omdat er simpelweg geen afvalberg was. Afgerekend werd er met contact geld dat in een stugge lederen beurs zat. Thuis bewonderde mijn moeder de aankopen en plakte ze de bonnetjes in het kasboek en controleerde ze voor mijn perfectionistische pappi nogmaals of alles 100% klopte. 


De beurs gaat inmiddels meer dan 60 jaar mee. Kom daar vandaag de dag maar eens om.

maandag 27 september 2021

EMMAUS FENIKS


Zeventiger jaren. Het papieren telefoonboek vermeldt in Venlo slechts tweemaal de identieke naam: den Biesen. Geregeld rinkelt bij ons de telefoon. Negen van de tien keer is het voor de tot dan toe onbekende (achter)neef van pappi die men met zijn orkestje kan inhuren voor bruiloften en partijen en niet de NS die belt of pappi (destijds conducteur) een dienst kan overnemen. 


Sinds jaar en dag wandelen we er langs. Nooit waren we binnen de buiten muren van het voormalig Trappistenklooster gestapt. De zon lonkte en Emmaus Feniks hield een open dag met muziek, dans, kunst en een markt. Langs de kraampjes slenterend, trekt een keldertrapje mijn aandacht. Tussen vogelkooi, spiegel en schaakspel pakt M. (geïnteresseerd in uniformen) meteen de blauwe pet op. De basis had die van een conducteurspet kunnen zijn, maar deze pet hoort bij de uitmonstering van een harmonie. M. draait 'm om: 'Nah, kijk nou, daar staat jouw naam in!' Bizar. Dit stamt vast en zeker uit de nalatenschap van pappi's muzikale achterneef. Ik vertel bovenstaand.

Via (op)kamertjes, trappen en authentieke vertrekken (het geheel heeft iets weg van de compacte zelfvoorzienende verboden stad) belandden we op een zolder waar de prijswinnende, doch ons onbekende, Jeroen Kant met gitaar levensliederen ten gehore brengt. We zijn onder de indruk van zoveel muzikaliteit. De regels 'Je vader is gestorven' en 'Hij komt niet meer terug' komen zo heftig binnen dat ik naar buiten vlucht. 

Gewapend met een huishoudschaar begeven we ons in de ouderwetse bloementuin uit onze jeugd waar M. dahlia's afknipt. Ik verdwaal voor even in gelukkige tijden van weleer, denk aan pappi (de tuinman) en een olms overlijdensgedicht: nooit meer zul je door de tuin lopen, waar iedere bloem en iedere plant getuigde van je verzorgde hand [...] Een live orkest zet tangomuziek in. Duitse dansschoolparen gaan de houten vloer op die uitmondt bij grote zonnebloemen in de herfst van hun beperkte houdbaarheid. Voor ons gaat het leven gewoon door.

*Het doel van de Stichting Emmaus Feniks is een bijdrage te leveren aan een betere wereld voor iedereen. Emmaus Feniks biedt mensen een bed, maar ook een goede reden om eruit te komen. 

zondag 19 september 2021

DE VERDACHTE

Plaats van handeling: een super marche in een chique wijk. Buiten verbeuzelen junkies kostbare tijd. Een tripper is in hogere sferen, de andere hopen hierop. Binnen rijdt een beschaafde heer op hoge leeftijd voor het schap met wasmiddelen galant zijn winkelwagen opzij: 'Gaat uw gang, mevrouw.' Ik, opgedirkt voor een afspraakje, bedank hem beleefd. Bij de kassa stuiten we weer op elkaar. Hij - doorschijnend gelaat, goudmontuur, gerende overjas, antieke aktekoffer - legt vier flessen chloor, een fles rode wijn en de Trouw op de band. De kassière die waarschijnlijk ook Nordic Noirs binget ziet in een flits exact hetzelfde voor zich als ik: wat hebben vier flessen chloor en een fles wijn gemeen? Delict: een om het leven gebrachte echtgenote. Eerder een daad van barmhartigheid, dan een passiemoord.

De vlotte en vriendelijke kassière vraagt met de handen in de kassalade en met pretoogjes aan hem of hij Max Verstappen zegeltjes wil. Hij hoeft ze niet. Ik: 'Normaal ben ik niet zo brutaal, maar omdat we net in het gangpad al kennis hebben gemaakt: zou ik ze mogen? Mijn vriendin spaart ze voor haar kleinzoon.' De charmante heer bekijkt me goedkeurend van top tot teen: 'U mag van mij alles.' Ik olijk grappend: '105 en nog een flirt. Waar zijn vandaag de dag de echte mannen gebleven.'

De kassière en ik wisselen humorvolle blikken uit. De heer stopt de flessen in zijn aktekoffer die ervoor gemaakt kon zijn, duwt zijn winkelwagen in de rij, komt terug en wendt zich met het bonnetje tot de kassière: 'Volgens mij heb ik teveel betaald. Het was toch 4 halen 3 betalen?'  De kassière: 'Sorry mijnheer, dat was vorige week.' 'Hij: 'Dan wil ik ze graag teruggeven. Kan dat?' De kassière en ik durven elkaar niet aan te kijken, omdat we anders de slappe lach krijgen. Weer laten we onze fantasie de vrije loop: de ontmaskering, nu moet hij een andere oplossing oplossing zoeken. Een vrouwelijke drugsverslaafde zorgt voor lawaai en ophef aan een andere kassa. Intussen is de heer buiten. De verdenking. Wij: 'We kijken echt te veel thrillers.

vrijdag 10 september 2021

DODENLIJST

Zouden er op de hemeltrap ook rode lopers worden gelegd?

Soms weten mensen gewoon dat ze op de nominatie staan om binnen afzienbare tijd de geest te geven. Ik heb het meer dan eens meegemaakt dat 'niks-aan-de-hand' mensen (on)bewust weten dat de dood nabij is. Een buurman, een zestiger, liep naar de spoedeisende hulp (hemelsbreed 1000 meter hiervandaan), werd volledig gecheckt en gezond verklaard. Een uur later vond een vriend hem thuis, dood, ineengezakt op de wc. De bejaarde doch vieve moeder van een collega belde naar haar enige dochter om te vragen of ze die middag vrij kon nemen van haar werk: ze ging hemelen. De dochter zei dat dit onmogelijk was en dat ze direct na haar werk om 17.00 uur naar haar toekwam. Ze vond haar overleden moeder thuis bij de telefoon. Een cliënt van het Zorghuis zei tegen me: 'Laten we maar alvast afscheid nemen, want ik zie je denk ik niet meer.' Het klopte. Op mijn volgende werkdag werd ze al begraven. Mijn beide ouders wisten ieder voor zich ook dat hun laatste uur geslagen had. Op de kop af een jaar geleden kreeg ik het gevreesde telefoontje dat me wees maakte. 

Mam zei omkijkend bij het verlaten van de corridor in het appartementencomplex waar pappi en zij woonden tegen buurvrouw Christien: 'En dit moet ik allemaal achterlaten.' Zij (77) wist dat de operatie die ze moest ondergaan haar fataal zou worden. Voor ons hield ze de moed erin. Rollend op weg naar de operatiekamer zei ze tegen de hoofdchirurg: 'Ik wacht op 'm.' Geen twijfel mogelijk dat ze met haar laatste woorden haar eerste en enige liefde bedoelde. In het nagesprek dat ik drie maanden later met de hoofdchirurg voerde, wist hij (ook stervensbegeleider) zeker dat ze geduldig in de wachtkamer zat om hem nog een mooie tijd te gunnen.

Pappi werd nooit meer dezelfde nadat zijn 'bloem' het leven had gelaten, daarvoor waren ze te veel verknocht aan elkaar. Maar hij en ik hebben er samen 14 mooie jaren uitgesleept. Rond zessen op donderdag, de dag voordat hij mam op het perron* zou ontmoeten, nam ik met een onderbuikgevoel afscheid toen Pappi (92) terloops zei: 'Ik weet niet of ik er dan nog ben.'* 14 jaar nadat mijn lieve moesje overleed, vertrok pappi voordat hij was uitgerangeerd met de trein. Mijn moeder reisde met hem mee. Voor hem was dat vanzelfsprekend en werkelijkheid. 

De dood en ik zijn niet zulke goede vrienden. De dood neemt iedereen af die me lief is. Ik mis mijn ouders, maar het verhaal dat ze elkaar weer gevonden hebben en omdat de vrijheidslievende Pappi de coronaperikelen niet meer mee hoeft te maken, geven mij op sombere dagen de kracht om door te gaan.   

* Lees de aanverwante blogs: In liefdevolle herinnering - Strijken - Goddelijke voorzienigheid

GODDELIJKE VOORZIENIGHEID


Massale sluiting van kerkgebouwen. Rome heeft de ontkerkelijking door misbruik, schandalen en een starre houding zelf over zich afgeroepen, kunnen we stellen. Godshuizen worden een voor een voorgoed dichtgetimmerd of wachten waardig op een nieuwe passende bestemming. De vier-windstreken-klokken op de kerktorens worden stilgezet, want ook slaande klokken kosten geld. Jammer, want dat was het enige waar de kerk bijdetijds mee was, bovendien gebruikt iedereen ze als horloge. 

De kerkklokken schuin tegenover Pappi's residentie werden ook noodgedwongen op non-actief gezet. Wat me opvalt is dat het tijdstip waarop meerdere klokken in onze gemeente het zwijgen wordt opgelegd steevast rond vieren is. Pappi ergerde zich daar elke keer godsgruwelijk aan: 'Waarom altijd rond vieren?' 'Misschien is vier een heilig getal?' opperde ik. Om de overdreven reactie van pappi van een antwoord te kunnen voorzien - rond vieren had ook mijn nieuwgierigheid gewekt - deed ik navraag. Het leverde geen bruikbare informatie op, net zo min als een digitale zoektocht, behalve dat veel cijfers en getallen een symbolische betekenis hebben. 

Pappi stierf rond vieren net zoals mijn mam/zijn echtgenote zag ik later bij het doornemen van paperassen waaronder ook de overlijdensaktes. Was hier sprake van onoverkomelijke goddelijke voorzienigheid en was pappi daarvan op de hoogte geweest?


In liefdevolle herinnering

Cor 
30.01.1928 - 02.05.2020

&

Gerry
09.06.1927 - 28.01.2006

zaterdag 22 mei 2021

SAAR AAN HUIS

 


Als mantelzorgende dochter weet ik uit eigen ervaring hoe geweldig fijn het kan zijn om voor je naaste te mogen zorgen. Maar ook hoe belastend het (soms) kan zijn om je werk en je eigen huishouden te combineren met de zorg voor je ouder(s). Ondanks dat je het graag en met liefde doet. 

Tegenwoordig zijn er Saars om je bij te staan. Hoe moeilijk je het ook vindt om een stukje zorg uit handen te geven, doe het! Je geniet meer van je ouder doordat je relaxter bent en het geeft rust dat niet alles op jou neerkomt. Want als jij als mantelzorger (door overbelasting) wegvalt, heb je eigenlijk al te lang gewacht met ook goed voor jezelf zorgen. En wie zorgt er dan voor je vader of moeder?

Saar aan Huis is een particuliere organisatie die aanvullende mantelzorg aanbiedt aan ouderen, ook bij dementie. Saars ondersteunen thuis, in woonzorgcentra en in verpleeghuizen. 

Mogelijkheden om een Saar in te zetten:

- Een flink aantal bekende zorgverzekeraars vergoeden een Saar 

- vanuit een persoonsgebonden budget (pgb) 

- betrokken en welwillende werkgevers die hun mantelzorgende medewerkers 
ondersteunen

- met ledenkortingen via regionale thuiszorgorganisaties 

- als particulier per uur inhuren

- belastingregeling

Reden te meer om de zeer informatieve website van Saar aan Huis te checken.

dinsdag 4 mei 2021

BEVRIJDINGSDAG 2021


Vrijheid is een groot goed. Omdat pappi er niet meer is om te vlaggen, zet ik zijn traditie voort, want vrijheid moet je koesteren.

maandag 3 mei 2021

4 MEI DODENHERDENKING 2021


 

Vrijheid is niet vanzelfsprekend. Uit respect voor de oorlogsslachtoffers die vochten voor onze vrijheid en het leven hebben gelaten, zijn wij om 20.00 uur twee minuten stil.

EEN LIJNTJE


Vervolg op PowerPappi blog 2 mei

Onvoorzien kunnen Pop en ik de ochtend van 2 mei (Pappi's eerste sterfdag) niet meerijden naar het hondenbos. Dat wordt een verplicht rondje wijk. Pop is een gewoontedier. Als we dan al in de wijk moeten wandelen, bestaat daar een vast stramien voor: de deur uit, rechtsaf, aan de linkerkant de hoofdweg volgen, linksaf, 2 x rechtsaf, 2 x linksaf, 2 x rechtsaf enzovoorts. Deze morgen wil Pop per se linksaf. 

De stapvoets voorbijrijdende zacht ronkende zwarte motor is links- en rechtsachter voorzien van volgepakte zijtassen en twee wapperende vaantjes. Eentje in rood-wit-blauw, de ander met een doodshoofd. Op de straathoek stopt de geheel in het zwart leer geklede en gehelmde motorrijder voor ons. Ik sta aan de grond genageld als ik ... deine Freunde sind die Sterne ... opvang. Pop gaat gebiologeerd zitten. De motorrijder zet Lolita's Seemann harder. Hij knikt en rijdt ritmische, flauwe bochten makend weg. Und nur Ihnen bisst du treu ein Leben lang ... verwaait over de stille straat. Op ons eerste gezamenlijke shanty concert (zeemansliederen) heb ik dit liedje speciaal voor Pappi aangevraagd. Ik kon zo gaan staan brullen, ware het niet dat een hondenkennis met zijn honden naar Pop toekwam en dat mijn aandacht opeiste. De spontaan opgewelde tranen blijven verborgen achter de donkere glazen van mijn Ray-Ban®

De verdere wandeling loop ik op de automatische piloot uit. Bizar. Thuis rinkelt bij binnenkomst de telefoon. Mijn broer aan de lijn: 'Wat ik nu toch meemaak! Ik zet de tv aan, is daar Gerhard Wendland met Tanze mit mir in den Morgen te horen. Dat was toch jullie dansliedje?' Ik vertel wat mij is overkomen. We zijn er even stil van (en dat wil wat zeggen). Hoewel we beiden nuchter zijn, vinden we dit op zijn minst curieus toeval. Kan er echt een lijntje met het hiernamaals bestaan? Als iemand het postmortaal kan doen, is het pappi wel, daar zijn we het gierend over eens. Bij leven zei mijn mam altijd: 'Pap kan alles.'

zondag 2 mei 2021

POWERPAPPI


onsterfelijk in mijn gedachten
Het laatste stukje van zijn leven, werd niet het hele verhaal

2019 
Het moet in de vroege herfst van zijn laatste levensjaar zijn geweest. Ik breng de schone was en wat spulletjes voor hem mee die hij als cadeautjes ziet. Zijn kamer rondkijkend: 'Ik heb niets om jou te geven.' Theatraal grappend overhandigt hij mij het knipperlamphartje dat in 2006 (lees ik op internet) gratis bij de Becelboter- of olie zat: 'Ik schenk je mijn hart, schat. Kus!' Hij krijgt een dikke smakkerd van me, want we hadden een sterke band die ik nog steeds krachtig voel. 
Het is de dag voor Sinterklaas en de huisarts heeft 's middags slecht bericht: een versleten hartklep sluit niet meer. Hij geeft pappi hooguit nog drie maanden (hij maakt er vijf van). We besluiten om pappi die zo aan het leven hangt, een aangepaste uitslag te geven. 

2020*
Pappi passeerde zijn dood op 2 mei en nam (samen met mijn in 2006 overleden mam) de trein. Voor hem waarheid, voor ons een mooie onwerkelijkheid. Dat vertrekplan had hij enkele dagen ervoor - misschien al langer - beraamd en op zijn sterfdag tot uitvoering gebracht. Twee dagen voor zijn vertrek, zei ik hem gedag: 'Tot overmorgen.' Pappi mompelde met zijn gezicht naar zijn bord op tafel gericht: 'Als ik er dan nog ben.' Een terloopsheid die een mega impact op ons leven zou hebben.

November. Bij het nazoeken van documenten in de doos met zijn paperassen duikt het knipperlamphartje op. Op een donkere dag besluit ik het te gebruiken. Ik druk het knipperlamphartje in. Eenmaal aan, scheidt het verwoed kloppende hartje niet meer uit. 

2021
Ongeveer een half jaar (!) blijft het levendig kloppen. Tot het in luttele tijd zwakker en zwakker wordt. Mijn hoop is dat het exact een jaar na dato stopt. Pappi heeft immers al meerdere 'berichtjes' achter gelaten. Het knipperlichtlampje stopt niet op zijn eerste sterfdatum, maar een jaar (twee dagen voor zijn overlijden), nadat hij aangaf dat hij zou verreizen. Het past helemaal bij pappi, want in zijn belevingswereld was hij zijn einde voor. Met dit batterijbericht bevestigt PowerPappi: het leven gaat door.

*lees de blogs rondom 2 mei 2020