Gek genoeg is september de maand van de Oktoberfesten. Door de populariteit van deze gezellige bierfeesten was een maand niet meer genoeg. Er schiet me weer iets te binnen. Ik vertel het in verhaalvorm.
We vertoeven buiten op het zonnige terras dat naast de parkachtige tuin ligt. Drie bewoonsters geven aan dat ze niet alleen in het park durven te wandelen. Vinden ze de weg wel terug en wat als er iets gebeurt, zoals vallen? Daarom wandelen ze altijd minstens met een andere persoon erbij. Is er geen gezelschap of begeleiding dan word er helaas niet gewandeld. Ik geef aan dat ik jodel als ik alleen het park in ga en de weg ben kwijtgeraakt. Ik verzin dit ter plekke. Zes oren zijn gespitst. Jodelen?
'We gaan het testen, dan zien jullie vanzelf wat ik bedoel', geef ik lachend aan. Ik loop het park in en bij het tweede paadje houd ik halt. Met Olga Lowina in het achterhoofd probeer ik mijn beste jodel ten gehore te brengen. 'Kunnen de dames me horen? Zo ja, dan terug jodelen.' We testen de afstand hoe ver een stem, in dit geval mijn stem, draagt. Wanneer ik jodel, jodelen de dames en intussen enkele familieleden met de slappe lach telkens terug. Ook werkbezoek dat via de ijzeren poort binnenkomt, weet niet wat ze horen. We proesten het uit.
In de tuin wordt er nu vaker en overal voor gejodeld. De dames gebruiken het bijna overal voor. Zoekt men iemand of gaat er iemand weg, dan hoor je gejodel. Koffie op het terras. Ik moest even naar binnen naar de woonkamer om de zoetjes te halen. Het duurde de dames te lang, dus werd er gejodeld. Door het dikke isolatieglas is dat binnen niet hoorbaar. Weer terug met de zoetjes op het terras, vraagt Roselie grinnikend: 'Waar was je nou. Ik had je gejodeld! We liggen in een deuk. 'Gejodeld worden' is een standaard uitdrukking geworden, dat snap je wel. Jodela hiti!
Project Papillon