WELLES NIETES

Mevrouw staart wezenloos tussen de sanseveria's op de vensterbank door naar buiten. Buiten is het net zo mistig als in haar hoofd. Ze kan haar omgeving niet thuisbrengen. De feestdagen brengen extra onrust met zich mee: je gevoel zegt dat je thuis (je vertrouwde omgeving) hoort te zijn met kerst. Mevrouw vraagt waar ze zich bevindt. Er ontspint zich een welles-nietes.

Moi vriendelijk: 'U woont hier.'

Zij: 'Ik woon hier niet.' 

Moi lief schertsend: 'Welles.'

Zij bokkig: 'Nietes.'

Moi luchtig en heupwiegend: 'Welles.'

Zij neigend naar inschikkelijkheid: 'Dus ik woon nu hier?'

Moi kordaat knipogend: 'Yep!'

Zij overtuigd en opgelucht: 'Ik geloof je. Dankjewel dat je me thuisgebracht hebt.'

Een Saar snapt wat nodig is!

BELLE EN HET BEEST

Tweede kerstdag. Kerstmis thuis vieren zit er voor Maria niet meer in. Moeilijk vindt ze dat, vooral omdat ze haar familie niet ziet. Ik had in gedachten om kerst met de zandtovenaar met haar te kijken of heel traditioneel het kerstverhaal voor te lezen. Maar Maria (what's in a name) blijkt jaren geleden al van haar geloof gevallen. Zij: 'We hebben ons vroeger zoveel wijs laten maken, in die flauwekul trap ik niet meer in.' 

Plan B. Mevrouw kan niet veel prikkels aan. Ik blader door het grote sprookjesboek. In tegenstelling tot wat bij mij is blijven hangen van vroeger zijn sprookjes geen wonder van schoonheid en geluk, maar zitten verhaaltjes zoals Roodkapje, Doornroosje, Assepoester, Hans en Grietje vol gruwelijkheden. Uiteindelijk kom ik uit bij het door Disney vertaalde Franse volksverhaal Belle et la bête dat ik tot mijn schande alleen ken van de musicalposter. Er zitten mooie prenten bij en het is eenvoudig om te bouwen naar iets fijns.

We zitten vis-à-vis. Groots en meeslepend vertellend, toon ik haar tussendoor bijbehorende kleurrijke A3 prenten om het geheel te illustreren. Mevrouw amuseert zich kostelijk tijdens de privé-voorstelling en vult situaties geregeld aan met persoonlijke details. Op het moment suprême dat het sprookje ten einde loopt en ze me ziet denken of ik er nog een hoofdstuk aanplak of het boek zal dichtklappen, zegt ze resoluut: 'En ze leefden nog lang en gelukkig. Mag ik nu naar huis?' Ik was er redelijk van overtuigd dat ik haar kerst thuis kon doen vergeten. De werkelijkheid blijkt weerbarstig, ze had gewoon een uur lang braaf meegedaan in de hoop dat háár wens zou uitkomen. Zo'n topactrice verdient eigenlijk een Oscar!

Een Saar snapt wat nodig is!

OP HET DIEVENPAD

 

De mantelzorgende dochter van Dirkje heeft met haar gezin een kerstuitje. Saar speelt voor oppas. Buiten is het winters ijzig door een snijdende wind. Dirkje en ik strekken binnenshuis regelmatig de benen. Terwijl het koffiezetapparaat in de keuken puft en pruttelt, bewonderen we wat er zoal aan kerstdecoratie is. Schaapjes her en der, kindeke Jezus slaapt in de onderste la van de kabinetkast. De kerstboom die ze vorige week met de kleinkinderen vol heeft gehangen met onbreekbare (dat zullen we nog weleens zien!) ballen, is nu voor meer dan de helft leeg. Dirkje is meer boefje dan je verwacht. 

Dirkje staart naar de groen uitgeslagen koperen lantaarn met Arabische motieven die ze met Sinterklaas cadeau heeft gekregen: 'Dat vind ik nou echt mooi. Beter als die oude meuk van mij.' Ik verlicht de oplaadbare lantaarn, zodat ze de details van dichtbij kan bezichtigen. Zij: 'Ik zou 'm best willen hebben.' Dat het ding van haar is, wil er niet in; te nieuw. Moi: 'U krijgt 'm van mij.' Zij achterdochtig: 'Maar is-tie van jou dan?' Moi met een samenzweerderige glimlach: 'Nee, maar we verdonkeremanen 'm gewoon. Er is niemand die het ziet. Ineens zingen we Bonnie & Clyde die ...* 

Dirkje krijgt de slappe lach van de zenuwen. Moi giebelend: 'Op tel drie legt u de klep van de rollatortas om en dan stop ik 'm erin.' Dirkje heeft er wel oren naar. De spanning stijgt, Dirkje kijkt schichtig de lege kamer rond en via de ruit naar de straatkant. Voordat ze het gordijn dicht wil gaan doen, zeg ik: 'Drie!' Ze opent de klep. Ik verstop de lantaarn en zij gooit vliegensvlug de flap dicht. Dirkje kijkt om zich heen. Ergens in haar bovenkamer klappert een deurtje dat zegt dat er iets niet klopt. Met verhitte wangen van opwinding: 'Dit is stelen, wat we doen.' Van jezelf kun je niet stelen, maar ...  Met tegenzin geeft ze 'm terug. Ik zet 'm waar-ie stond met de woorden: 'U heeft volkomen gelijk, we zijn eerlijke mensen.' Zij: 'Ja, precies, we zijn eerlijke mensen. Spijtig, want ik had 'm graag willen hebben. Het is echt een mooi ding.' 

*Wie herinnert zich het swingende en ondeugende kinderliedje nog?

Bonnie & Clyde 

die zaten op een stoepie

en Bonnie liet een poepie

en weg was Clyde

Een Saar snapt wat nodig is!

AAP NOOT MIES

Jopie blijft in een thema hangen dat haar geen goed doet. Een rondje door het huis verzet de zinnen. We bekijken en beschrijven decomateriaal alsof het kunstschatten in een museum zijn. Bij het geborduurde leesplankje aan de muur, dreunt Jopie het ingestampte riedeltje uit haar blote hoofd op: aap noot mies wim zus jet teun vuur gijs lam kees bok weide does hok duif schapen. Wanneer we de plaatjes apart bespreken, luidt het bij zus: Die heb ik niet.' Bij Jet met een brede smile over de eigen snedigheid: 'Daar had Jopie moeten staan.' 

Een Saar snapt wat nodig is!

GEPRIKT

 

Vrede op aarde

Iedereen kan op zijn eigen manier het leven veiliger, gezonder, socialer en schoner maken. 

Doe het voor jezelf, doe het voor je medemens.

BESCHERMENGEL

voor jou en jou, jou ... omdat we allemaal wel een beschermengeltje kunnen gebruiken.

gelukkig & gezond 2022!

MAAK ER WAT VAN! 💋

VLEUGELS

Honderd wordt de krasse tante. 'Wat een prestatie', prijs ik haar. Ze haalt onverschillig haar schouders op. Op neutrale toon: 'Ik heb er niets aan. Ik ben alleen over. Zelfs mijn kinderen heb ik overleefd. Niet leuk. Ik zou ze zo graag terugzien. Ik voel me alleen.' Moi: 'Ik begrijp dat u zich alleen voelt, maar u bent niet alleen. Wij zijn er voor u en ... iedereen die u dierbaar was, woont in uw hart. U draagt ze altijd bij u.' Dat zint haar. 

Ze vraagt naar haar man. Ook hij is gaan hemelen. Zij poeslief: 'Als hij in de hemel is, mag ik daar dan ook naartoe? Moi: 'Als de tijd rijp is, mag u daar zeker naar toe.' Zij bedelend met een zoeter stemmetje: 'Mag ik nou?' Ik leg mijn handen op haar schouders. Hartelijk: 'Ik wil u helemaal niet missen. Maar vooruit. Draai u eens om.' Ik betast haar rug. Gemaakt spijtig deel ik haar theatraal mee: 'Dat zal niet gaan.' Mij strak in de ogen aankijkend: 'Waarom niet?' Moi: 'Er groeien nog geen vleugels op uw rug.' Zij geestig: 'Je mag me alles wijsmaken, maar ik ga echt niet zo hoog vliegen.' We lachen samen over onze malligheid.

Een Saar snapt wat nodig is!

GASTVRIJ

'Leuk dat ik bezoek krijg,' begroet Nelly me, 'ik ga koffie voor je zetten.' Ouderen zijn zó gastvrij. We schuifelen samen naar de keuken. Er is chaos in haar hoofd, merk ik. Sorteren is een zinvolle bezigheid die tegelijk het hoofd opruimt. Ik haal een zak met daaldergrote felle kienfiches te voorschijn, strooi een handvol op tafel en maak een klein unikleurig stapeltje als beginnetje. Eigenlijk hoef ik niets te zeggen, want automatisch gaat Nelly's wijsvinger naar de fiches. 

Wanneer ik merk dat ze er klaar mee is, gaan de stapeltjes na een bedankje voorzichtig in een houten kistje met sleuven. Moi, voordat ze merkt dat het umsonst-werk was: 'Wat zullen ze er in het casino blij mee zijn, dat we dat voor hen hebben gesorteerd.' Het zal haar worst wezen. 'We kunnen ze ook inleveren,' knipoog ik, 'wat zullen we met allemaal dat geld doen?' Nelly trekt onverschillig haar schouders op: 'Wat moet ik op mijn leeftijd nog met geld?' 'U extra laten verwennen met een massage bijvoorbeeld', opper ik. Nelly zegt niets en gaat lichtjes voorover hangen. Haar linkerhand gaat naar nek: 'Daar.' 

Een Saar snapt wat nodig is!

TAFELTJE-DEK-JE

Doorgaans bezoek ik Trudi 's avonds. Nu arriveerde ik net na de lunch en vertrek ik op Cup-a-Souptijd. Het is troosteloos weer. Het schemert al en miezert een beetje. Zij, helemaal ons stramien volgend: 'Pak je mijn pyjama?' Moi: 'U hoeft nog niet naar bed. Eerst is het nog tafeltje-dek-je.' Omdenken is voor haar moeilijk. Ik lees verlekkerd de menukaart voor: bloemkool in een hollandaisesaus met casselerrib en aardbeienijs met slagroom toe. Zij slaat haar door reuma geteisterde hand voor de mond: 'Goed dat je me daarop attendeert, want daar houd ik erg van. Ooh, anders had ik dat gemist.'

een Saar snapt wat nodig is!

SISSI

Mevrouw stelt zich voor als Greetje Garbo. Ik heb een paar seconden nodig om de verbasterde naam tot me door te laten dringen. Zij grinnikt om mijn verwarring, want dat betekent dat ik mijn filmklassiekers ken. Moi plagend: 'van Greetje uit de Polder of ... Greta Garbo?' Greetje gooit haar haha hoofd achterover: 'Dat had ook gekund. Nee, mijn vader was dol op Hollywoodsterren. Ik heet echt Greta, maar Greta klinkt zo dik en ik ben van geringe omvang. Vandaar.' 

De tv-aansluiting is uit de muur getrokken. Greetje nuchter: 'Draadloos werkt hier schijnbaar niet.' Met het oog op kerst vertel ik op gepast tempo de finesses van de vrolijke variant op Sissi's leven met een vleugje Zwitserse Heidi vanwege opa op de berg en Greetjes eigen woelige leven. Ademloos hangt ze aan mijn lippen. Vooral de onvoorwaardelijke liefde, de Schwiegermutter ('De heks'), de uitbundige bruiloft en de met gouddraad geborduurde sleep van 16 meter van de geromantiseerde versie vinden bijval. Dat uur is haar leven een sprookje. Ze gaat zo in het verhaal op dat ze Sissi IS: 'Het moet zijn gebeurd toen ik met mijn man naar Oostenrijk op vakantie ben geweest dat Frans Josef verliefd op me is geworden. 'Moi: 'Elke man moet verliefd op u zijn geweest.' Ze straalt: 'En ... we leefden nog lang en gelukkig.'

Mijn stem benodigt smering en ook voor Greetje is het tijd voor een glaasje. Tijdens het thee zetten, rommelt ze wat in de stapel kranten: 'Ik kan de bewuste pagina niet meer vinden, maar ik heb een nieuwtje voor je. Romy Schneider is dood. Ze is van een plezierjacht gevallen. Of het een ongeval was? In ieder geval scheen ze tipsy te zijn geweest. Triest hoor, zo'n lief jong meisje. Ach ja, we hoeven er niet triest van te worden, we kennen haar tenslotte niet persoonlijk. Ik mag mezelf wel een schouderklopje geven dat ik al zo oud ben. Heb ik het toch goed gedaan in mijn leven: nooit gedronken of gek gedaan.' Moi, herstellend van zoveel gossip: 'Dat heeft u zeker.' Dollend: U kunt zo op het witte doek als ...' Greetje valt me lachend in de rede: 'Niet als een jong grietje.' Moi: 'Als een van de Golden Girls.' Dat vindt ze mooi.

Een Saar snapt wat nodig is!

ZORGEN ZIJN VOOR MORGEN

Hildegard houdt de oorfauteuil in het snikhoekje bezet. Ik noem het hoekje zo vanwege de constante stroom waterlanders die haar traanbuizen verlaat; er zit zelfs zoutafzetting rond de oogleden. Ik plak wat tijd aan mijn bezoekje zodat de dame, net uit de warme douche en nagloeiend in een knalroze saunajas, haar hart bij me kan uitstorten.

Mannen stapten haar leven binnen en ook weer uit. Nu is ze eenzaam en verdrietig: 'Ik krijg nooit bezoek. En met de mensen hier heb ik geen aansluiting.' Of dat klopt of haar geheugen haar in de steek laat, laat ik in het midden. Feit blijft dat het in haar beleving zo is. Ze laat haar artroseknobbelhanden zien: 'Ik heb altijd gewerkt en voor iedereen klaargestaan en nu ben ik gewoon afgeschreven. Was ik maar dood.' 

Ik haal de tube rozencrème. Tijdens een tête-à-tête krijgt ze een weldadige handmassage en mag ze me vijf minuten (ik zet het alarm) als klaagmuur gebruiken, daarna gaan we het over lichtpuntjes hebben, want Hildegard is veel te zwaar op de hand. 'Afgesproken', klinkt het hoopvol. Een stortvloed van verdriet wordt verwoordt. Ze is blij met het luisterend oor. Maar we moeten niet in triestighei blijven hangen

Ik laat haar achter met: 'zorgen zijn voor morgen' en werp haar bij de deur naar buiten nog een kushandje toe. Ze zwaait en lacht een mooie lach.

Een Saar snapt wat nodig is!

PATIENCE

Geduld is een schone zaak. Geef ouderen de kans om verbaal of fysiek te reageren. Moi bij binnenkomst: 'Hier is de zuster uit Zenderen.' Mies: 'Zijn wij vanavond samen?' Moi: 'Ja, ik kom speciaal voor u uit Zenderen. Ze pakt me bij de arm en troont me mee naar haar kamer: 'Fijn, want ik ben niet graag alleen.' Uit eigen beweging doet ze de deur dicht die normaal gesproken open moet blijven. Is het om mij binnen te houden of anderen buiten?

We gaan een poging wagen tot patiencen. De plaatjes laat ik in het pakje zitten: kleveren, schoppen, hartjes en wybertjes zijn allerhand genoeg. Het schudden van de stok komt haar bekend voor. Bij elke handeling klinkt er 'O ja.' Als ik een voorzetje geef en lang genoeg wacht, schuift ze weifelend met haar wijsvinger de kaart naar de juiste plek. Ik neem het niet zo nauw : rood bij rood en zwart bij zwart is al prijs. Lofuitingen zoals 'U heeft beginnersgeluk' en 'U speelt me eruit' vergroten haar zelfvertrouwen.

De hele avond heeft ze het niet zoals gewoonlijk over naar huis gaan. Ik was op alles voorbereid, behalve uit eigen beweging naar haar kamer en GEEN smeekbede over naar huis gaan. Tegen bedtijd is het: 'Gaan we nu naar oma? Moi: 'Weet u hoe oud oma is? Zij aarzelend: 'Misschien wel 100.' Moi: Dat is bijna uw leeftijd?' Mies ginnegappend en overtuigd: 'Ja, dat kan helemaal niet hè. Oké, dan blijf ik hier.' Ze kijkt naar de van sinterklaas gekregen dikke donkergrijze deken met paisley reliëf. Ik vind 'm heel sjiek, zij vindt het net een doodskleed: 'Daar ga ik niet onder liggen.' Ik ruil de deken voor een lichtblauwe plaid. De pon gaat aan en Mies installeert zich onder de dekens. Wanneer ik haar welterusten wens, stropen haar voeten dekbed en deken tot haar middel omlaag. Ik zie een faraomummie met gekruiste armen en dichte ogen die haar lach niet kan inhouden van de pret.

Een Saar snapt wat nodig is!

KERSTVROUWTJE

Iedereen heeft weleens zo'n dag waarbij je bij wijze van spreken vanaf het wekmoment al met het verkeerde been uit bed stapt. Zo ook Agnes, een craquelé dametje gezegend met golvend lang haar. Lichtjes tegenstribbelend ('Ik ben niet waar ik wezen moet') krijg ik haar mee voor een ommetje. Het is zacht voor december. Wanneer we in de verte lichtjes zien branden, is haar nieuwsgierigheid gewekt en de opstandige bui op zijn retour. Ik verzin er onze kerstexpeditie bij. 

De bewoonster (een bloedmooie meid geheel in sjiek zwart fluweel) plamuurt net met de laatste rode kerstbal de gehele gevel dicht. Moi: 'Kijk, we hebben het huisje van de kerstvrouw gevonden. En ze is thuis!' Ik bewonder de met liefde gedecoreerde woning. De verlegen Agnes brabbelt wat over kerst. Ze is een en al verwondering en noemt zichzelf een arm kind, dat doet ze wel vaker: 'Ik had vroeger geen grote strik in mijn haar zoals andere meisjes in mijn klas.' De bewoonster speelt niet het kerstvrouwtje, ze is het. Zo lief! Agnes mag kiezen uit een gouden en rode strik. Ze gaat voor goud (is duur) natuurlijk. 

Aan het einde van het laantje biggelen gelukstranen vrijelijk over haar wangen: 'Nog nooit is iemand zo onbaatzuchtig lief voor me geweest.' Moi: Daarom is zij ook het kerstvrouwtje. Een warmhartig iemand die de kerstgedachte heeft uitgevonden: genoegen beleven door anderen een goed gevoel te geven.' Agnes toont haar gouden strik uitbundig aan iedereen die we tegenkomen. Weer binnen warmt de beker chocomel haar koude spichtige vingers op. De gouden strik prijkt op haar hoofdkussen. Agnes: 'Wat was het koud op de Noordpool, ik ben zielsgelukkig én pfff weer op aarde beland. Wat een geluk dat we het kerstvrouwtje troffen.'

Een Saar snapt wat nodig is!

THE BREAKFAST CLUB

 

Gezellig en heerlijk ontbijten met collega's van Saar aan Huis in Bruxelles

Een Saar snapt wat nodig is!

LIJMEN

Bewoonster Katrien (zeg maar: Kat) kan niet meer zelfstandig overeind komen. Ik help haar opstaan door de achterste broekrand vast te pakken en af te tellen: 1, 2, 3 hupsakee. Zo weet ze wanneer het moment daar is om tegelijk omhoog te komen. Het voordeel van een inco* hierbij is dat het nooit een wedgie wordt. 

Niet zelfstandig overeind kunnen komen, is weer een argument om toe te voegen aan het lijmlijstje dat haar moet overtuigen dat ze niet meer zelfstandig kan wonen. Bij mijn entree meldt Kat meteen: 'Ha, jij bent de engel die me weer optrekt.' Ze is die avond zo helder dat je zou willen dat je dat eeuwig voor haar kon vastplakken. Het argument bewaar ik voor een toekomstige geheugenstoring. Die doemt eerder op dan verwacht. De engel: ' ... U kunt niet de hele dag blijven zitten en hopen dat er hulp komt.' Kat kan niet anders dan dat toegeven: 'Nee, dat is zo. Ik ben ooit blijven zitten. Dat was zo saai. Alles ging in de herhaling. Net als nu.'

*incontinentieslip 

Een Saar snapt wat nodig is!